[A+] [x]
Aandoening: Artrose
Ziek zijn biedt ook kansen...
Pagina 1

Het hebben van een chronische ziekte is een hele uitdaging.
Dat zal niemand betwisten. Om mij heen lees en hoor ik steeds weer over de strijd die lotgenoten dagelijks voeren met hun zieke lijf. Ik ben daar geen uitzondering op.
Ik heb die strijd ook gevochten, en vecht nog regelmatig.

Gelukkig had/heb ik steeds lieve mensen/vrienden/familie/een therapeut hier en daar, om me heen die me steunen, die mijn “leraren en gidsen” zijn, mij liefdevol bijsturen, of me een schop onder mijn kont geven.

Veelal hoor/ lees ik vooral over de shit van het hebben van een chronische ziekte.
En die is er natuurlijk, die shit. Maar ik voel al een tijdje de behoefte om te uiten dat er, naast alle shit, ook een andere kant is. Ziek zijn biedt namelijk ook kansen…

Met vallen en opstaan heb ik geleerd ‘te stoppen met tegen mezelf, mijn lijf te vechten”. Ik heb bij dit proces heel wat schrammen en bulten opgelopen, heb heel wat keren de bodem van de put gevoeld. En ben er, met en zonder steun, weer uit geklommen En elke keer bracht het me weer een stukje dichter bij mezelf.

Denk hierbij aan het wel bekende “afpellen van een ui”: Het lijkt er op, dat ik doordat ik bepaalde dingen niet meer kan of mag, of juist moet, ik noodgedwongen heb ontdekt wat mij gelukkig(er) maakt , waar mijn passies liggen, waar mijn hart sneller van gaat kloppen, wie de echt waardevolle mensen in mijn leven zijn.

De laatste paar jaar ervaar ik, dat ik, naarmate ik lichamelijk steeds zieker werd,
ik, gek genoeg, geestelijk steeds gezonder werd. Ziek zijn dwingt je keuzes te maken, prioriteiten te stellen, uit te zoeken waar het in “mijn” leven echt om gaat, wat belangrijk is in mijn leven. Naar welke waarden ik mijn leven wil invullen.
Ik heb (oude grootse) dromen en verwachtingen noodgedwongen moeten bijstellen,
en heb deze verruilt voor nieuwe kleinere dromen.

En dan blijken grootse verwachtingen en plannen plaats te maken voor kleine dagelijkse geluksmomentjes met een grot G: met een kopje thee stil in het zonnetje zitten, de kat die luid spinnend bovenop mijn laptop komt zitten kroelen.
Spontaan een terrasje of filmpje pakken met een goede vriendin, ontroerd raken door prachtige muziek, of nog veel mooiere muziek ontdekken via Spotify.
’S ochtend vroeg een rondje lopen door de nog lege, stille Utrechtse binnenstad, en dan ontdekken dat er een katten-cafe komt… (ik kan niet wachten om daar een kopje koffie te gaan drinken!)

Met compassie mezelf een slechte dag door loodsen, of als ik weer eens op mijn bek ben gegaan. Ineens het besef en stil staan bij hoe goed ik het eigenlijk heb, hoe blij ik ben met alles wat ik bereikt heb.
Een fijn gesprek met iemand die me dierbaar is. Met een lieve vriendin synchroon onze favoriete TV serie kijken via de telefoon. Met een leuke groep mensen genieten van een potje volleybal. Via YouTube en Pinterest nieuwe creatieve technieken ontdekken die verslavend blijken te zijn. Spontaan koken voor vrienden die bijna verzuipen in het drukke overvolle dagelijkse leven, mijn innerlijk kind de ruimte geven om te spelen en te experimenteren en dan mijn creativiteit voelen tintelen. Zomaar en bloemetje brengen aan een oude tante, een goede vondst doen bij de kringloop winkel…

Het lijkt er op dat juist doordat mijn (oude) plannen, verlangens en verwachtingen doorkruist worden door ziekte, ik hele nieuwe wegen ontdek en leer genieten van kleine dingen die me voorheen waarschijnlijk niet eens opvielen. Langs wegen die anders waarschijnlijk onbekend zouden zijn gebleven.

Zo ben ik, door Artrose in mijn handen, onverwachts opnieuw verliefd geworden op het werken met papier. Waar ik dacht te moeten stoppen met mijn keramiek cursus vanwege mijn klachten, heb ik juist hierdoor nieuwe mogelijkheden ontdekt waardoor ik wel kan blijven werken met klei. Geen grootse beelden meer, maar juist klein en fijn werk, werk met detail.

Dus omdat ik mijn plannen, verwachtingen en verlangens heb moeten bijstellen, ontdek ik nu hele nieuwe paden, ontmoet ik nieuwe mensen, doe ik nieuwe ervaringen op. En als ik daar dan op terug kijk, voel ik een grote innerlijke glimlach: omdat ik humor zie in ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.7/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 5