[A+] [x]
Aandoening: Borstkanker
Een marathon zonder training
Pagina 1

START
Een zondagavond in april. Terwijl ik mij aan het omkleden ben om naar bed te gaan strijk ik bij toeval met de achterkant van mijn hand langs mijn rechterborst en ik voel duidelijk een knobbeltje. Ik voel nog een keer en laat mijn man ook voelen en we kunnen er niet omheen, daar zit iets.
Maandagochtend direct de huisarts gebeld en ik kan gelukkig dezelfde dag nog terecht. Omdat het knobbeltje beweeglijk is en dus niet vastgegroeid zit heeft ze goede hoop dat het goedaardig is maar ik krijg uiteraard direct een doorverwijzing naar het ziekenhuis voor een mammografie.
Een afspraak in het ziekenhuis kan al een dag later dus op dinsdag richting ziekenhuis. Na de mammografie moet ik even wachten zodat de radioloog de foto kan beoordelen. Aanvullend onderzoek blijkt nodig dus er wordt direct een echo gemaakt, gevolgd door een punctie waarbij de radioloog al aangeeft dat hij ziet dat het hier niet om een cyste gaat dus ik houd met het ergste rekening. De uitslag zal ik bij de chirurg krijgen en er wordt gezegd dat de afspraak binnen het ziekenhuis is dat dit na 3 dagen moet gebeuren. Veel te lang wachten naar mijn zin maar ja, daar kan ik op dit moment weinig aan veranderen helaas. Omdat ik op dinsdag in het ziekenhuis ben zou ik vrijdag dus naar de chirurg kunnen maar na lang wachten blijkt de afspraak over het weekend heen getild te zijn en pas op dinsdag gepland te staan. Daar ben ik absoluut niet blij mee want ik wil zo snel mogelijk duidelijkheid dus ik rijd eerst naar huis en bel zelf met de afdeling Chirurgie. Ik herinner hen duidelijk aan de afspraak die er binnen het ziekenhuis is en prompt kan ik op vrijdag terecht.

Bij het bezoek aan de chirurg houden we met het ergste rekening. Mijn man is er dit keer bij want we zijn toch wel bang voor slecht nieuws. De chirurg is ongetwijfeld een kundige man maar qua communicatie niet de allersterkste, ik vind hem nogal lomp en bot eerlijk gezegd. Ik heb geen maatje 36 en hij vindt het nodig om daar een nogal vervelende opmerking over te maken. Het is vooral de manier waarop die bij mij een beetje verkeerd schiet, ik zit hier helemaal niet op te wachten. Ik heb thuis ook een spiegel en weegschaal, hier heb ik hem niet voor nodig. In ieder geval is hij duidelijk, het blijkt inderdaad om een kwaadaardige tumor van 3,5 cm te gaan en wel om een redelijk agressieve soort. Ruim een jaar geleden ben ik nog gecontroleerd in de bus van het bevolkingsonderzoek en toen was er nog niets te zien, beetje vreemd vind ik eigenlijk. Ik vloek even als ik de diagnose hoor, op zijn schermpje is duidelijk te zien dat er iets zit in mijn borst dat er niet thuishoort en dat kwaadaardig is, daar kan ik nu niet meer omheen. Hij zegt dat ik eerst chemotherapie ga krijgen en dat de operatie pas veel later gepland gaat worden. Wat mij betreft hakt hij mijn borst er af en wel per direct want het idee dat daar iets zit dat er niet hoort te zitten en groeit bevalt me helemaal niet. Ik ben er niet aan gehecht dus eraf met dat ding en wel zo snel mogelijk maar helaas werkt het zo niet want ik heb hier totaal geen inspraak in. Dit is de werkwijze binnen dit ziekenhuis en daar moet ik me bij neerleggen.

Het slechte nieuws moet ik nu gaan brengen aan mijn broer en zus, zij houden al met het ergste rekening maar krijgen van mij de bevestiging dat het inderdaad om borstkanker gaat. Mijn broer zegt dat ik nu het grootste gevecht van mijn leven aanga en dat is maar al te waar jammer genoeg. Ik hoef dit niet alleen te gaan doen zegt hij, ik mag hen 24 u per dag bellen als het nodig is. Dat ga ik waarschijnlijk niet doen want zo best slapen ze volgens mij niet maar deze steun vind ik wel heel fijn, al zal ik alle onderzoeken wel zelf moeten ondergaan maar ja, het is niet anders.

PARCOURS
Vanaf nu begint dus de hele medische mallemolen, mijn ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.9/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6