[A+] [x]
Aandoening: Ziekte van Parkinson
Wie ben ik vandaag?
Dirma van Toorn
Pagina 2

...wietplanten echter welig en wordt er stevig gerookt. Verslaving aan seks als gevolg van de bijwerkingen van medicijnen klinkt heel opwindend, maar kan het einde betekenen van een relatie, gezin of loopbaan en het begin van de hel van Dante.

Af en toe zijn we allemaal wel eens ten einde raad en roepen ‘s nachts heel hard om hulp.
Dan komen de bewakers aanrennen. Er zijn er genoeg. Voor ieder een tot de volgende ochtend… We dromen in warme armen over een terugkeer naar het echte leven. Dromen over weer mee mogen doen op het veld, in plaats van aan de zijlijn te staan en langzaam op te lossen in de mist.

Goede en slechte dagen wisselen elkaar in een niet vast te leggen schema af. Op zo’n goede dag mag ik met proefverlof. Dan trek ik er op uit met mijn ‘Valys’. Natuurlijk ga ik die dag alle verboden dingen doen die ik daarvoor ook deed. Even is alles vergeten en geniet ik volop. Wat zeg ik? Dan ga ik uit mijn dak! Na lange tijd geen alcohol te hebben gedronken is er niets overtuigender dan het eerste glaasje. Met blote voeten dans ik ’s avonds op de bar, tot de zon opkomt. Dan snak ik naar buiten en hoop vurig dat mijn geliefde mij al walsend meeneemt naar de horizon. Totdat ik weer word opgepakt en wordt teruggeworpen in de isoleercel. Op het moment dat ik daar uit mag, heeft mijn waardigheid weer wat ingeleverd.

Om niet in de gevreesde depressie te geraken houd ik me krampachtig vast aan twee voor mij belangrijke levensmotto’s.
Het eerste is dat je mooie kansen niet voorbij moet laten gaan door angstgevoelens.
Het tweede is dat je frontaal moet afgaan op datgene wat je grootste angst is. Angst zal dan verschrompelen en plaatsmaken voor iets moois.

Er komt bij mij geen Ma Dalton op bezoek  die taart met de vijl kan ik dus wel vergeten. Ik ben genoodzaakt frontaal af te gaan op mijn grootste angst: het vooruitzicht op een leven, waarin je door het langzame progressieve invalidatieproces totaal afhankelijk zult worden. Enerzijds van mensen die je niet kunnen of willen begrijpen. Anderzijds van instanties waarvan het gruwelbeleid inmiddels landelijk bekend is.

Farmaceuten en neurologen spelen de hoofdrol in ons macabere toneelstuk. Zij zijn het die je verwelkomen in dit nieuwe tijdperk. Ze doen werkelijk hun stinkende best om ons rijkelijk te voorzien van dure medicijnen, duodopa pompen en DBS operatie. Maar toch, daarnaast mis ik iets, weet niet precies wat.

Vandaag kruip ik gewoontegetrouw, met een cappuccino, achter mijn laptop om te speuren naar een oplossing voor deze mensonwaardige situatie. Na een poosje schrikt mijn gezichtsveld op van een voorbijkomend plaatje; een plaatje van een vliegende kans. Die mag je nooit voorbij laten gaan! Ik grijp de kans en roep naar de nietsvermoedende slapende regisseur hierboven: ‘Zeg, laat ons ook eens auditie doen voor de hoofdrol! Samen als ridders aan de ronde tafel, samen pratend komen we er zeker wel uit, want een beleid dat gevoerd wordt zonder de direct betrokkenen is als naar een toneelstuk kijken zonder de hoofdrolspelers!

‘De wanhopige gevangene’ zou hier nog heel lang op kunnen doorgaan, maar hij wordt van zijn plaatst verdrongen door de mummie, de dichter en de sneeuwpop tegelijk.

Steeds iemand anders te moeten zijn maakt me bang.
Bibberig en ijskoud, zoekend naar het evenwicht, en dat levenslang.
U begrijpt nu toch wel dat ik wanhopig naar huis verlang?
Maar het duurt zo lang, veel te lang…



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 3.0/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6