[A+] [x]
Aandoening: Beroerte
Ik wist dat ik doodging
Kirsten Rijsdijk Contact met de auteur
Pagina 1

De voorgeschiedenis
Op de basisschool begonnen mijn eerste problemen; mijn voeten werden niet meer langer, alleen nog maar hoger en breder. Mijn uiterlijk en leeftijd paste ook niet bij elkaar. Ik voelde dat verschil; terwijl mijn lichaam ouder werd, bleef mijn ziel vijf.

Op de middelbare school ging het slechter met mij. Ik kreeg verschillende lichamelijke klachten, maar allemaal zonder naam. Ik had astmatische klachten, maar ik had geen astma. Mijn neus zat altijd vol, ik was bijna altijd verkouden en kreeg een aantal allergieën. Het leren werd ook steeds lastiger. Op de basisschool kon ik heel goed leren. Ik las iets gewoon één keer en dan wist ik het wel. Op de middelbare school moest ik echt gaan leren. Eerst lukte dat nog wel, maar later moest ik leren, leren en leren met weinig resultaat. Verder had ik steeds minder conditie en daardoor werd ik ook minder goed in gym. Ik was eerder moe en kreeg het steeds benauwd. Daarnaast had ik steeds minder emoties, zodat ik uiteindelijk alleen kon zeggen of ik iets vervelend vond of neutraal. Andere emoties kende ik niet meer.

Na de middelbare school ging het nog slechter. Ik kreeg steeds meer klachten. Ik had er al zes, maar binnen acht jaar had ik meer dan veertig klachten en dan heb ik de kleine klachten niet eens mee geteld. Allergie is allergie en ik kreeg er wel tientallen. Ik ben vaak naar een specialist geweest, maar geen enkele arts kon vinden wat ik had en dan zeggen ze alleen dat je je aan stelt.

Het begon rustig na de middelbare school; eerst migraine die ik voortaan altijd zou hebben en een jaartje later begon mijn M.E. en toen ging het steeds sneller. Toch heb ik mijn opleiding afgemaakt en heb ik werk gekregen op twee scholen. Ik werkte niet veel, maar meer kon ik gewoon niet meer. De scholen waren tevreden en dat was echt wel meer dan ik had verwacht.

Elk jaar voelde ik me beroerder. Toen mijn M.E. begon, dacht ik; “Ik ga dood. Binnen tien jaar word ik ziek en waarschijnlijk overleef ik die ziekte niet.” Op een gegeven moment wist ik zelfs dat ik een beroerte kreeg. Twee jaar voor mij kreeg een collega van mij een beroerte en toen wist ik zeker dat ik dat ook zou krijgen. Ik weet niet hoe ik dat wist, maar ik wist het wel zeker. Ook voelde ik dat mijn bloed niet goed was. Ik had veel bloedonderzoeken gehad, maar iets van mijn bloed was niet goed.

In januari van mijn beroertejaar wist ik dat dat jaar mijn laatste jaar zou worden. Als er leven bestaat na de dood, dan zou ik ergens anders verder leven en anders zou ik verdwijnen. Ik geloofde niet echt in het leven na de dood, maar ik hoopte er wel op. Toch dacht ik er niet vaak aan, want ik werd zo bang als ik aan de dood dacht en ik wou niet te bang zijn.

Het laatste jaar ging het zo slecht. Ik werkte wel, maar vraag niet hoe, want ik had helemaal geen energie meer. Ik slaapwandelde en deed de dingen die ik moest doen, maar elke maand ging het slechter en slechter en slechter. Tot ik echt niets meer kon doen, mijn leven was voorbij. Ik heb me ziek gemeld op mijn werk en kon alleen nog in mijn bed liggen. Als ik naar de wc moest, pakte ik me vast aan de kasten en aan de bank, maar dan was het nog lastig om bij de wc te komen. Van mijn bed tot aan de wc is maar tien meter, maar het was te ver.

Ik moest van mezelf ook eten. Ik pakte eten in de keuken en ik at het daar op, leunend tussen een keukenkast en de muur, want anders zou ik van de kruk vallen. Ik kon niet op mijn bed eten, want ik had mijn beide handen nodig om te kunnen lopen en dan kun je dus geen eten vasthouden. Ik wist dat ik ziek zou worden en wist bijna zeker dat ik dood zou gaan. Ik wist dat en ik wist ook dat mijn dood beter was dan het leven dat ik toen nog ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.9/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6