[A+] [x]
Aandoening: RSI
RSI/CANS
Dana Schopf
Pagina 1

Er is weinig begrip voor mijn ziekte. Juist omdat deze ziekte onzichtbaar is voor de omgeving. Ook medisch is deze ziekte niet te bewijzen, volgens de neuroloog. De neuroloog kan wel het functioneren van zenuwen meten, maar helaas geen pijn. Juist dat was het begin van mijn probleem!

Ik was 40 uur per week aan het werk, een functie waar de deadlines al ’s morgens bij het binnenkomen, op het werk begonnen. Ik heb anderhalf jaar doorgewerkt met de pijn en veel werkstress. ’s Nachts werd ik wakker van de pijn om vervolgens niet meer in slaap te kunnen komen. Wel staat de wekker weer om 7:00 uur in de ochtend te brullen; dat je op moet staan, om weer een volle dag te gaan werken.

Mijn directe leidinggevende en mijn collega´s keken mij dan bij binnenkomst aan, omdat ik eruit zag als een zombie en kort af was. Ze hadden geen enkel begrip voor mijn klachten, als ik weer eens een te zware ordner liet vallen. Ik stelde mij aan, werd er gezegd. Uiteindelijk heeft mij dit mijn vaste baan gekost, omdat de werkgever vond dat er een arbeidsconflict was ontstaan en er geen ziekte in het spel was.

Mijn huisarts dacht dat een nachtspalk zou helpen. De specialisten in het ziekenhuis gingen ervan uit, dat na een (CTS) operatie aan beide polsen, het probleem verholpen zou zijn. Maar helaas, dat was niet het geval.

Deze ziekte is een sluipmoordenaar, heel langzaam ontwikkelen en verergeren de klachten zich, totdat je zo ver bent, dat je huilt van de pijn. Het vasthouden van een mobiel doet teveel pijn, de sleutel in het slot steken doet pijn, een deur dichttrekken doet pijn.

De vingers aan beide handen zijn helemaal opgezwollen waardoor ik mijn vingers bijna niet meer kan buigen. De handen veranderen steeds van kleur. En ja, de pijn straalt nu zelfs helemaal tot boven in het sleutelbeen uit. Nog erger, de pijn gaat nu helemaal niet meer weg.

Ja, daar sta je dan, je weet niet wat je overkomt. Hoe moet het nu met mijn baan, want de hele dag achter de computer werken zal niet meer gaan. Het vasthouden van een pen om een brief te schrijven doet al erg pijn.

Uiteindelijk, kom je bij de pijnpoli terecht, waar je door een specialist wordt verteld, dat het om RSI in het laatste stadium gaat, en dat dit niet te genezen is, omdat mijn aandoening te lang is genegeerd. Medicatie tegen de pijn is er mogelijk, die ik hoogst waarschijnlijk mijn hele leven moet blijven slikken.

Dit was het einde van mijn leven!

Als ik begrip vraag van mijn omgeving, snappen ze er helemaal niks van.

Ja. Mijn ziekte is een weg die ik alleen moet gaan en dat is best eenzaam.



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.7/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 5