[A+] [x]
Aandoening: Kanker
Mama, wat heeft die mevrouw?
Antje Brink
Pagina 3

...aan.

Ik hang zo langzamerhand van littekenweefsel aan elkaar. Er is al een
bot uit mijn linker onderbeen gehaald, er is vel van mijn beide bovenbenen
gehaald, wat lelijke littekens heeft achtergelaten, er is een stuk
van mijn borstspier weggehaald, mijn beide borsten zijn verkleind omdat
men de massa nodig had voor de mond (alleen heeft de ene borst iets
meer moeten opofferen dan de andere, ik moest dus ook een borstprothese)
en er is een stuk uit mijn onderarm gehaald omdat men een
pees nodig had. Het schijnt dat je op die plek een pees over hebt, zoals
ook dat bot uit het onderbeen gemist kan worden. Ingebouwde reserve-
onderdelen zogezegd. Ik loop tenminste nog heel stevig zonder dat
bot.
Ook de kunstknieŽn en de kunstheup die ik in '90, '91 en '93 gekregen
heb, werken uitstekend. Ik loop zoals ik nog nooit in mijn hele
leven gelopen heb: zonder pijn en met plezier. Daar blijf ik me over verwonderen.
Ontstekingen van de reuma zijn al jaren niet meer aan de
orde. Gelukkig maar.
Wel schijn ik nu de ziekte van Besnier Boeck te hebben, een andere
vorm van reuma, maar ik heb daar totaal geen last van en gebruik er
ook geen medicijnen voor.

De gevolgen

Al met al was het moeilijk om over alle ingrepen heen te komen. Pas in
mei 1998, wij hadden net in die ene hete week een zomerhuisje in de
Kempervennen, begon ik te merken dat mijn energie langzaam terug
begon te komen. Toen moest ik leren leven met niet meer kunnen praten
en niet meer kunnen eten en drinken.

Voor het praten geldt (hoop ik): wie schrijft die blijft en de voeding en
het vocht gaan via een sonde rechtstreeks de maag in.
Ik voel me lichamelijk heel gezond en vitaal ondanks alles wat ik heb
doorgemaakt. Ik ben druk in de weer. Ik heb me in jaren niet zo goed
gevoeld, voor mijn gevoel is dit vooral te danken aan de goede voeding.
Na de vorige operaties bleef ik nog wel zelf eten, zij het met veel moeite.
Ik moest eten gemalen en met veel vocht naar binnen werken. En
het was echt 'naar binnen werken'. Omdat ik er zo tegenop zag om te
eten, sloeg ik de maaltijd nog al eens over en dat kwam mijn conditie
natuurlijk niet ten goede. Ook kreeg ik te weinig gevarieerd voedsel
binnen. De sondevoeding werkt uitstekend. Ik ben zelfs, tot mijn verbazing,

Ik heb geen pijn, dat is al een zegen op zich, ik heb mijn hele leven pijn
gehad door de reuma. Ik kan redelijk goed lopen en ik slaap heerlijk.
Het zal natuurlijk nooit meer worden zoals het vroeger was. Daarvoor
heeft mijn lichaam te veel moeten verstouwen en zijn er te veel
beperkende handicaps. Maar ik leef. En wat belangrijker is: Ik leef,
ondanks de handicaps, met plezier!

Ook zal ik nooit meer kunnen eten en drinken. Ik heb even tijd nodig
gehad om aan deze situatie te wennen. Het is een andere manier van
leven. Mijn darmen moeten ook nog erg wennen aan de sondevoeding
en protesteren in feite nog steeds. Soms is het hollen om de wc. te halen,
soms komt er dagenlang geen ontlasting. Deze ongemakken negeer ik
maar, ik heb toch weinig alternatieven. 's Nachts voeden doe ik al lang
niet meer. Ik zorg nu dat ik op de dag voldoende binnen krijg, zo kan
ik Ďs nachts van de rust genieten.

Mijn omgeving moet natuurlijk ook erg aan mijn manier van eten wennen.
Nog regelmatig wordt mij een koekje aangeboden. Heel lief, maar
wat moet ik er mee?
Dat merk ik nu pas goed nu ik 'aan het flesje ben'. Dit alles geeft een
beetje het gevoel van terug naar af: niet meer kunnen praten en aan het
flesje. Met als verschil dat ik mentaal volstrekt volwassen ben en dat
mijn hersenen prima functioneren.

In tegenstelling tot voorheen durf ik steeds vaker tussen mensen die mij
een beetje kennen, voeding, koffie of appelsap in de sonde te spuiten.
In het begin leverde dat wat tersluikse blikken op, meestal begin ik dan
zelf uit te leggen hoe het allemaal werkt. Je ziet ze gewoon denken: O,
gaat dat zo.
Zo was ik laatst samen met mijn dochter bij de verjaardag van een
vriendin. Daar waren ook kennissen met hun zoon van ongeveer 17
jaar op bezoek. Met de koffie zette mijn vriendin al automatisch een
kop koffie en een glas water (voor het naspoelen van de sonde) voor me
neer. Mijn dochter zag dat die jongen met volle interesse mijn gedoe
zat te volgen, ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.8/5
Huidige waardering: 6