[A+] [x]
Aandoening: Kanker
Mama, wat heeft die mevrouw?
Antje Brink
Pagina 2

...het laatste restje van
de tumoren de kop in te drukken. Een zware gang, elke dag opnieuw.
Met een masker werd mijn hoofd aan de tafel vastgezet zodat het steeds
in dezelfde houding kwam te liggen om de stralen op de juiste plaats
terecht te laten komen, een heel claustrofobisch en machteloos gevoel.
Het personeel was gelukkig heel attent en bij de minste kik waren ze
bij je om je te helpen.
Nog steeds staat er bij mij boven op de logeerkamer zo'n masker als
aandenken aan een al eerder 'genoten' bestraling. Tijdens deze periode
kocht mijn dochter een flat in Amsterdam. De flat moest nog gebouwd
worden en zou ruim anderhalf jaar later worden opgeleverd. Zij zei in
die tijd aldoor tegen mij: ‘Denk erom, je moet mijn overgordijnen nog
naaien hoor!’ Die overgordijnen stonden symbool voor: ‘Volhouden
Ma!’
Iedere dag, nu nog, belde ze even of alles goed was. Zo hadden en
hebben alle drie mijn dochters hun eigen manier om mij er door te slepen.
De oudste met een ‘Kom op Ma, je kunt het’ en de jongste met
haar kwikzilverige komen en gaan, ma op die manier in de gaten houdend.

Tijdens deze zes weken heb ik zo ook het een en ander met het taxivervoer
meegemaakt. Normaal rijd ik God zij dank zelf auto, maar dat
zou gedurende deze tijd niet verantwoord zijn geweest, dus was ik op
het taxivervoer aangewezen.
Wat is dat een verschrikking! Uren zat je te wachten en vervolgens
liep je de kans alle hoeken van de stad eerst te zien te krijgen voor je
weer thuis was. Eén keer ging ik 's morgens om 10 uur weg en kwam ik
's middags om 2 uur weer thuis. En dat voor 10 minuten bestraling. Ik
had geen spuiten en geen voedsel om te spuiten bij me. Ik kreeg al die
tijd dus ook geen vocht binnen.
Toen heb ik aan den lijve ondervonden dat gehandicapte/zieke mensen
voor vele anderen slechts financiële objecten zijn waarmee volop
gesold kan worden. Niet de mens staat centraal, maar de kosten.
Wat was ik dankbaar dat ik weer in mijn eigen autootje kon stappen
en mijn vertrapte ego zich kon herstellen.

De bestralingen waren nog niet het einde van alle toestanden. Met de
laatste operatie in juni 1997 was, bij wijze van onderkaak, een beugel aan
de nog overgebleven stukken kaak vastgezet. Dat geheel werd met vel
en vlees uit mijn borst en bovenbeen bedekt. Helaas, het begon te ontsteken
en de beugel kwam bloot te liggen. De ene ontsteking volgde de
andere op en na veel wikken en wegen werd toch besloten de beugel er
weer uit te halen.

In februari '98 volgde weer een vier uur durende operatie. Na deze operatie
merkte ik dat men iets met mijn luchtpijp had gedaan.
Voor iedere operatie aan mijn mond (en dat waren er inmiddels al
zes) moest er een buisje in mijn strot voor de beademing, een tracheotomie.
Beademen op de normale manier via de luchtpijp was niet meer
mogelijk omdat daarbinnen ook alles door de reuma vergroeid is. Door
deze vorm van beademing zat er waarschijnlijk heel wat littekenweefsel.
Daardoor had ik steeds kriebel in mijn keel en heb ik de laatste jaren
heel wat gehoest. Dat hoesten was nu grotendeels over. Een hele opluchting.

Nu

Nu heb ik helemaal geen onderkaak meer. Er zit een gat wat ik steeds
dichtstop met natte lapjes. Deze lapjes moeten vochtig zijn om uitdrogen
van de keel te voorkomen, de speekselklieren zijn met de bestralingen
allemaal kapot gebrand.
Het is geen gezicht, dat rare bekkie, zeker ook door dat witte lapje
dat er uit steekt, maar het is het enige alternatief dat ik nog heb en het
werkt goed.
De tandarts is met mij aan het eind van zijn Latijn, hij weet niet hoe
hij mij nog iets kan opkalefateren. Er is geprobeerd om een kunstkin te
plaatsen, maar dat stuitte weer op allerlei onoverkomelijke problemen.
Deze tandarts heeft veertien jaar lang zijn best gedaan en nu is het op,
uit, afgelopen, niets meer aan te doen. Daar heeft hij het heel moeilijk
mee gehad.

Er is me wel nog een hersteloperatie aangeboden. Men wilde dan weer
een bot uit mijn been halen en daar een onderkaak van maken. Dat zou
dan aangevuld worden met vel uit mijn bovenbeen en massa uit mijn
borst. Het zou weer een hele zware operatie worden en de garanties
voor een goed verloop waren minimaal. De kans dat alles door ontstekingen
weer weggevreten wordt is bij mij heel groot. Ik heb deze operatie
dan ook geweigerd. Ik kan het niet meer ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.8/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6