[A+] [x]
Aandoening: Borstkanker
Als een zonnestraal
Patricia Hendrikx
Pagina 2

...veranderde mijn hele leven.

Samen met mijn vriend ging ik het kamertje binnen van de internist. De woorden van de internist gingen langs me heen. 'Lichamelijk is er niets aan de hand. Je bent hartstikke gezond. Je zult wel opgelucht zijn', vertelde ze. Opgelucht? Ik ben helemaal niet opgelucht. Ik kon het wel uitschreeuwen! Want wat was er dan met mij aan de hand? Het zit dus tussen mijn oren? Heb ik een burn-out? Hoe kan dat nou? Hoe kom ik nu van mijn klachten af?
Met een hoofd vol gedachten ging ik naar huis.

Ik kreeg het schokkende nieuws dat ik overspannen was. Wat nu?
De volgende stap was mijn familie, vrienden en het werk op de hoogte brengen van mijn situatie. Ook moest ik een afspraak maken met een therapeute. Ik durfde zelf geen contact op te nemen met een gesprekstherapeute. Wie mijn therapeute moest worden, wist ik wel. Want een maand eerder had ik haar ontmoet op een kennismakingsdag in een yogacentrum. Ze had toen een korte lezing gehouden over haar werkwijze. Het klonk allemaal heel herkenbaar, maar toch zag ik niet dat hetgeen ze vertelde wel heel erg klopte met mijn situatie. Dat ik bij die lezing was, heeft zo moeten zijn.
Mijn vriend had voor mij het telefoonnummer van de therapeute gedraaid. Hij zou de afspraak wel voor mij maken. Maar plots zat ik met de hoorn in mijn hand en hoorde ik haar aan de andere kant van de lijn. Dat was heel goed, want het ging om mij en ik was ook degene die het beste kon vertellen hoe ik me voelde. Het telefoongesprek was erg prettig en het luchtte op. Ik vond het fijn dat er iets ging gebeuren, hoewel ik niet wist hoe en wat het precies zou zijn.
Met hulp van mijn vriend had ik een verhaaltje opgeschreven wat ik aan mijn baas zou vertellen. Dat papiertje had ik nodig omdat het in mijn hoofd een warboel was. Nadat ik het meerdere malen hardop voorgelezen had, draaide ik het telefoonnummer van mijn werk. Door mijn tranen heen vertelde ik dat ik lichamelijk gezond was. Maar dat ik me nog steeds hetzelfde voelde en nu onder behandeling ging bij een gesprekstherapeute. Het woord 'overspannen' kreeg ik mijn strot niet uit.
Na dit gesprek maakte ik meteen een telefonische afspraak met de arbo-arts. Daarna viel ik als een blok in slaap. En de dagen erna sliep ik en kwam alleen mijn bed uit om te eten. Mijn bed uitkomen was voor mij een hele prestatie. Wat heb ik vaak die verdomde trap vervloekt.

De omgeving reageerde geschokt. Want hoe kon dit nou toch gebeuren? Ik was altijd zo vrolijk en energiek. Ik schaamde me enorm en durfde niet over straat. Het lopen ging nog steeds erg moeizaam. De twee weken gingen voorbij en weer moest ik contact opnemen met mijn werkgever.
Mijn baas wilde graag bij me langskomen om erover te praten en we maakten een afspraak. Ik deed dit omdat ik vond dat ik geen nee kon zeggen, maar eigenlijk had ik er totaal geen behoefte aan. Wat kon ik nog meer zeggen. Ik wist zelf niet eens wat er aan de hand was. Achteraf gezien was dit juist erg goed. Mijn baas was vanaf het allereerste begin erbij betrokken. Dit is de enige keer in mijn leven geweest dat het goed was dat ik geen 'nee' durfde te zeggen.
De afspraak met mijn baas was gelukkig in de ochtend. Het wachten maakte me gek. Het viel mijn baas meteen op dat ik moeilijk liep. Ik vertelde over mijn klachten en dat ik zelf niet wist wat er nu tussen mijn oren zou moeten zitten. In mijn ogen had ik het verleden goed verwerkt. Ik voelde me ellendig, oké, maar overspannen?
Ik kan me nog goed herinneren dat mijn baas mij vroeg of ik mijn functie nog leuk vond. Dat vond ik toen een rare vraag. Natuurlijk vond ik mijn functie nog leuk. Anders zou ik het toch niet meer doen? En die targets kon ik makkelijk halen, dat zag hij toch ook? (Was dit niet al een signaal?)

Het was erg raar toen mijn baas weer wegging. Daar zat ik dan. Vol met gedachten. Ik dacht dat ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 3.2/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6