[A+] [x]
Aandoening: Hart- en Vaatziekten
Alles komt terecht
Lonette Wiemans
Pagina 1

'Alles komt terecht
We zijn er nog niet
Maar we zijn onderweg
Alles komt terecht
We beginnen pas
We beginnen nu pas echt.'
De Dijk


Als op een maandagochtend in januari 2007 de telefoon gaat en het de oproep voor mijn hartoperatie blijkt te zijn, ben ik een paar seconden van mijn stuk gebracht. Gelukkig ben ik snel weer bij m'n positieven. Dat moet ook wel, want de volgende ochtend moet ik om negen uur in het ziekenhuis zijn, en ik heb nog een flinke actielijst af te werken: naasten bellen, huisarts mailen, buren inseinen, de laatste dingen in een koffer pakken.

Ik heb een slecht functionerende klep (in medische termen: mitralisinsufficiŽntie) in het linkerdeel van mijn hart. Door een aangeboren bindweefselafwijking is deze klep deels vervormd en sluit hij niet meer goed. Een deel van het bloed dat mijn lijf ingepompt moet worden, stroomt hierdoor terug, waardoor mijn lichaam te weinig zuurstofrijk bloed krijgt. De gevolgen laten zich raden: vermoeidheid, benauwdheid en kortademigheid, maar ook overbelasting van het hart, het risico op blijvend hartfalen en uiteindelijk een vroegtijdige dood.
De periode dat ik op de wachtlijst heb gestaan, heb ik me grondig op de operatie voorbereid. Ik heb met medepatiŽnten gepraat die deze ingreep achter de rug hebben. Ik heb allerlei informatie over openhartoperaties van internet gehaald. Ik heb gemediteerd, met 'overgave' als een soort van mantra Ė geen sinecure voor een controlfreak zoals ik. Bovenal heb ik geprobeerd om op een zinnige manier om te gaan met de angst voor deze operatie en alles wat daarbij komt kijken.
Ook in de periode daarvoor, vanaf het moment dat duidelijk werd dat er iets met mijn hart aan de hand was, heb ik me verdiept in Het Hart. Ik heb me helemaal suf gegoogled, en hoewel ik er soms helemaal naar van werd, heb ik er toch een hoop aan gehad. Vrolijker word je er niet van, wel bewuster Ė en daar ging het me om. Als er inderdaad iets naars met me aan de hand is, dan wil ik het ook allemaal weten. Het vergaren van informatie vergroot mijn betrokkenheid bij mijn eigen ziekte. Ik ben namelijk geen willoos slachtoffer Ė ik ben wel degelijk een partij in deze kwestie.

In de winter van 2005 ga ik, na een fitnessles, voor het eerst sinds jaren weer eens naar de sauna. De eerste minuten moet ik erg wennen aan de hitte, die ik vooral op mijn huid voel. Maar dan begin ik me plotseling heel beroerd te voelen, benauwd, misselijk, draaierig, zwart voor de ogen. Ik vlucht de cabine uit en zak ergens op de vloer in elkaar. Ik ben als de dood dat ik buiten westen raak, maar dat gebeurt gelukkig niet. Ik blijf een hele tijd voorovergebogen zitten. Als ik eenmaal weer kan staan, voel ik me doodmoe. De rest van de dag blijf ik dat gevoel houden. De volgende dag ben ik weer de oude en ik vergeet het incident. Niet veel later kom ik op een avond al zappend langs een van die medische televisieprogramma's waarin patiŽnten van een polikliniek met de camera gevolgd worden. Er is sprake van een patiŽnt met een mitralisprolaps, een soort van verslapping van een van de hartkleppen. Ik word nieuwsgierig, want ik herinner me dat jaren geleden is vastgesteld dat ik ook een mitralisprolaps heb. Als de specialist de symptomen opnoemt, vallen voor mij wat puzzelstukjes op hun plaats: alle symptomen die de specialist opnoemt heb ik ook. De volgende dag maak ik een afspraak met mijn huisarts.

'De klachten die je beschrijft, kunnen op van alles en nog wat duiden. Maar het zou inderdaad je hart kunnen zijn', aldus mijn huisarts. Zodra hij de stethoscoop op mijn borstkas zet, is er geen enkele twijfel meer. Ik heb een enorme hartruis, het geluid dat het terugstromende bloed maakt ingeval van een lekkende hartklep. Linea recta naar de cardioloog dus.

Begin april 2005 heb ik mijn eerste afspraak met de cardioloog. Hij vertelt dat een niet-ernstige kleplekkage doorgaans wordt behandeld met medicijnen. Die kunnen de lekkage natuurlijk niet verminderen, maar kunnen het hart, dat door de lekkage zwaar belast wordt, wel beschermen. Hij zegt er nog bij dat medicatie heel effectief kan zijn, maar dat het bij een enkeling niet aanslaat. Ik hoop dat ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 3.0/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6