[A+] [x]
Aandoening: Multiple Chemical Sensitivity
Moeder op afstand
Jessica Petermeijer
Pagina 1

Een nieuw huis
'We hebben een huis gekocht!', roep ik blij in de hoorn van de telefoon. 'Het is prachtig, we hebben er alles. Een serre, een designkeuken en twee badkamers!'
Ik ben zo gelukkig. Ik kan het wel van de daken schreeuwen. Een nieuw huis, een schitterend huis, vrijstaand, met voor de kinderen een eigen badkamer en tussen hun slaapkamers een derde kamertje voor televisie en computer. Beneden een extra werkkamer, bijkeuken en een berging. Een ideaal huis voor een gezin met twee opgroeiende jongens. Dus zolang Wouter en Casper nog thuis wonen, blijven we hier.
Wat ben ik trots! En wat maak ik veel plannen! In ons huidige huis zijn we nooit verder gekomen dan de muren verven, wel in prachtige kleuren trouwens, maar in het nieuwe huis beginnen we met de verbouwing die we in het oude huis nooit hebben laten doen. Daar wil ik alles perfect.
Nog voor de zomervakantie lukt het ons het oude huis te verkopen, dus die ene week die we doorbrengen in een vakantiehuisje in Denemarken is heel ontspannen en vol fantasieŽn over kleuren, verbouwing, inrichting en kamerverdeling.

Op 1 september gaan we met de vorige bewoners naar de notaris. Iedereen zet een handtekening en het huis is van ons. Wauw! We voelen ons ineens grootgrondbezitters en betreden vol trots ons nieuwe eigendom.
Na een dag zwijmelen wordt het serieus. De voorbereidingen voor de verbouwing vragen alle aandacht. Jan wil boven vloerbedekking en ik heb duidelijke ideeŽn over kleur. In onze slaapkamer hetzelfde als in de aangrenzende badkamer. De halve winkelcollectie ligt op proef in onze slaapkamer, maar het resultaat is dan ook schitterend.
Wouter wil zijn lievelingskleur blauw, Casper kiest oranjerood.
Op 11 oktober gaat het dak eraf. Er komt een dakkapel op de kinderkamers.
Wat een toestand, zo'n verbouwing! Wat ben ik blij dat we dit nooit eerder hebben gedaan! De dag van de verhuizing komt snel dichterbij en de chaos op de eerste verdieping wordt groter.
Ook de stress neemt langzamerhand toe, want over twee dagen verhuizen we en nog lang niet alles is ingepakt. Nog nergens ligt vloerbedekking. De verbouwing is nog altijd in volle gang en Casper is boos en verdrietig. Hij wil niet weg uit zijn oude huis. 'Ik kan het hier niet missen', huilt hij.
Op de dag van de verhuizing huilt hij nog altijd tranen met tuiten. Tot acht uur 's morgens hebben we daar alle aandacht voor. Ik maak een afscheidsontbijt, neem foto's en we luisteren nog zes keer naar zijn verhaal.

Dan komen de verhuizers. We weten niet wat we zien. In recordtempo verdwijnen al onze spulletjes in twee grote wagens. Om twaalf uur is het oude huis leeg en na de koffie vertrekken de verhuizers naar het nieuwe adres. De tapijtleggers zijn daar inmiddels gelukkig vertrokken, maar de voordeur wordt nog geblokkeerd door een grote stellage van de aannemer. Hoe nu verder? Wie gaan er winnen, de verhuizers of de bouwvakkers?
De bouwvakkers staan hoog en droog en doen net of ze de anderen niet zien. Het is dus aan de verhuizers om iets creatiefs te verzinnen, of om de volgende dag terug te komen. Na inspectie van de mogelijkheden besluiten ze de spullen naar binnen te brengen via de serre Ė met het gloednieuwe tapijt, helaas Ė en door het open raam in de werkkamer. Het gaat. Maar wat brengen ze veel. Banken, bedden, dozen, nog meer dozen, nog meer troep. Er lijkt geen eind aan te komen. Urenlang gaat het zo door.

En dan ineens: rust, stilte. Alleen wij vieren blijven over in dat mooie, nieuwe, grote huis. Wat is het een puinhoop! En wat hebben we een honger! Eerst maar eens eten. We zetten de verwarming aan, nemen de oven in gebruik en gaan met een pizza aan tafel zitten. Het smaakt prima, maar ineens besef ik dat er iets mis is met mijn ogen. Nooit zal ik dat eerste moment van verbazing vergeten. 'Hebben jullie ook zo'n pijn in je ogen?', vraag ik aan Jan, Wouter en Casper. 'Nee', zeggen ze alle drie. 'Nou, ik wel.'

Ziek
Theo van Gogh is dood. Vermoord. Op een gewone dinsdagmorgen in Amsterdam, te midden van alle andere mensen die lopend, fietsend of met de auto op weg zijn naar hun dagelijkse bezigheden.
Ik lig op de bank ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 3.1/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6