[A+] [x]
Aandoening: Ziekte van Crohn
De ijsbeer en de zwaan
Gemie Buitenweg-Muller
Pagina 1

Ik lig tussen de poten van de grote witte ijsbeer. Hij voelt warm en veilig aan. Steeds dieper kruip ik weg en voel me klein, eenzaam en verdrietig, maar wel veilig. Tranen lopen langs mijn wangen. Maar ik ben geen klein meisje ik ben een vrouw van vijftig jaar oud. Volwassen, nee niet altijd, of toch wel?
Deze ijsbeer bestaat natuurlijk niet echt! Hij is een verzinsel van mijn brein, een visualisatie.
Op dit moment heb ik hem heel erg nodig omdat niemand mij kan helpen met mijn verdriet. Hij vraagt mij niets en verwacht niets van mij, maar streelt mij af en toe over mijn hoofd en als ik mij in zijn armen nestel voel ik mij veilig. Meestal val ik dan vrij snel in slaap, wel met pijn, maar niet meer eenzaam.

Twaalf jaar geleden vond ik mijn grote liefde na 38 jaar een hectisch leven te hebben geleid. Het is nu niet meer belangrijk wat er is gebeurd in het verleden, maar wel wat er daarna gebeurde. We waren zo verliefd en wilden graag met zijn tweetjes op vakantie. Een weekendje even voor onszelf in de Belgische Ardennen. Al enkele maanden had ik pijn in mijn buik, maar ik dacht dat het door de spanning en de verliefdheid kwam. Tijdens ons weekendje werd ik schreeuwend wakker van de pijn. Die pijn sudderde al een tijdje rond mijn anusstreek. Mijn huisarts heeft er even naar gekeken en een zalfje voorgeschreven, maar vond het niet zorgwekkend. Ik kon wel een weekendje weg. De pijn werd ondraaglijk en mijn vriend en de eigenares van het pension brachten mij naar een Belgische huisarts. Daar waar mijn vriend met z'n liefdevolle vingers over mijn lichaam hoorde te gaan, boorde de arts z'n plastic vingers in mijn intieme plek. De grond was niet diep genoeg om mijn ellende te verbergen.
'Het is niet goed', vertelt de arts ons in gebrekkig Engels en we moesten zo snel mogelijk ons liefdesnestje verlaten en naar onze eigen arts gaan. Na een pijnlijke zit van zes uur komen we terug in Nederland.
Dromen en nachtmerries komen uit en zullen niet meer verdwijnen de jaren daarna.

De ziekte van Crohn wordt geconstateerd. Ik kom in de mallemolen van de gezondheidszorg terecht. Het onderzoek gaat van start: buikpijn, fistels, met de billen bloot, stinkende wonden, narcose, loerende artsen. Artsen die het niet meer weten, artsen die het wel weten. Spoelen met lauw water in een open wond. Alleen voelen, mislukt voelen en moe zo heel erg moe

Na een aantal maanden van behandeling liep ik met een zomerrokje in de stad. Het was warm en een mooie zomerdag. Mijn vriend was bij me om een beetje op mij te passen. De wond was open, maar niet meer zo pijnlijk. De zon brak een beetje door en wij wandelden vrolijk over de markt. Opeens komt mij een kennis tegemoet en begint heel hard te lachen: 'Oh, meisje, je bent net een eend zoals je loopt!'
De grond werd onder mijn voeten weggeblazen. 'Mijn lief, ik wil geen eend zijn, maar jouw mooie zwaan en sierlijk in jouw armen neerdalen, waar we ons liefdesspel gaan beginnen.'
Geen liefdesspel met de luier om, maar de harde werkelijkheid. Ik lach als een boer die kiespijn heeft en voel de tranen voorzichtig te voorschijn komen.

Mijn lief stond mij te allen tijde bij, maar er speelden zoveel emoties een grote rol.
Wij woonden niet samen, maar ieder aan de andere kant van het centrum. Door pijn en schuldgevoelens lokte ik vaak ruzie uit en voelde me slecht behandeld door hem. Meerdere malen liep ik in de vroege ochtend over het centrumplein met mijn kleren over mijn pyjama naar mijn eigen appartementje om mijn verdriet te verwerken. Ik was boos op mijzelf en op de hele wereld. In mijn eigen bed sloeg mijn ijsbeer de poten om mij heen en streelde mij over mijn hoofd totdat ik in slaap viel.

Vrienden komen en gaan, maar veel vrienden kwamen niet meer. 'Je hebt het mooi voor elkaar, lekker in de WAO en verder alles kunnen doen!', lieten ze me weten. Maar ik verstopte mij als ik niet goed was en kwam uit mijn huis als ik er weer even tegen kon. Er was bijna geen begrip ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 3.0/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6