[A+] [x]
Aandoening: Stofwisselingsziekten
Stop de sluipmoordenaar
Frans Heylen
Pagina 1

Ons lichaam heeft ijzer nodig om te kunnen functioneren. Bij gezonde mensen is er een evenwicht tussen ijzeropname en ijzerverlies in het lichaam. Bij de erfelijke aandoening hemochromatose (ijzerstapeling) is dit evenwicht ernstig verstoord. Een te hoge ijzeropname veroorzaakt ijzerstapeling in organen, weefsels en gewrichten. Daarbij kunnen deze ernstig beschadigd worden.
Het is ondertussen wetenschappelijk bewezen dat hemocromatose de meest voorkomende erfelijke aandoening is bij de bevolking van Noord-Europese afkomst. In de Lage Landen heeft 1 op de 200 personen de aandoening en is 1 op de 8 drager van het beschadigde gen.

Deze ziekte of genetische afwijking is een echte sluipmoordenaar. De overvloed aan ijzer maakt de patiŽnt fysiek bijzonder weerbaar en bijna onvermoeibaar. Maar ondertussen wordt zijn lichaam door het zware metaal ijzer langzaam maar zeker en ongemerkt vergiftigd. De eerste verschijnselen van ijzerstapeling komen in zeldzame gevallen op jonge leeftijd tot uiting, maar meestal manifesteren de eerste symptomen zich pas tussen het veertigste en het vijftigste levensjaar.
De eerste symptomen zijn a-specifiek voor hemochromatose en komen ook voor bij andere ziekten of aandoeningen. Chronische vermoeidheid, gewrichtsklachten, leververgroting en levercirrose, diabetes, hormonale en cardiale afwijkingen zijn de meest voorkomende symptomen. Het zou zo moeten zijn dat als bij een van deze klachten de oorzaak onverklaarbaar is, de arts hemochromatose zou moeten uitsluiten. Helaas is de ziekte nog vrij onbekend. Veel artsen zijn nog niet voldoende op de hoogte van het fenomeen.
Bijgevolg blijft deze sluipmoordenaar veel mensen die zich fysiek bijzonder sterk en goed voelen langzaam te gronde richten. Vandaar mijn oproep: Stop de sluipmoordenaar.

Hoe het allemaal begon
In de herfst van 1944 werd er midden in de bossen in Poppel, vlakbij de Nederlandse grens, een wolk van een baby geboren.
Het wiegje, of wat ervoor moest doorgaan, stond in de blokhut, een overslagplaats voor nachtelijke smokkeltochten. Elke nacht was het er een drukte van jewelste. Nederlandse smokkelaars voerden tabak aan en namen zware zakken met graan mee terug over de grens. Elke nacht waren er razzia's van de douane (commiezen geheten in die tijd). Zelfs wenen om de prille longetjes te trainen, was de kleine niet gegund. Lawaaierige huilbuien trokken immers de aandacht van de overheidsdienaars die op de uitkijk lagen om het reilen en zeilen in dit smokkeloord te observeren. Een kommervolle babytijd brak aan. Armoede, gebrek aan voedzaam eten, ouders die door allerlei omstandigheden dag en nacht te maken hadden met ongelooflijke stresstoestanden, waren geen garantie voor een voorspoedige ontwikkeling van het kleine ukje.

Maar wat doen twee radeloze jonge mensen die elkaar gevonden hebben op de puinhoop van de Tweede Wereldoorlog en die verder geen middelen van bestaan hebben?
Vader was als Belgisch soldaat krijgsgevangen gemaakt in Abbeville (Frankrijk) in mei 1940. Hij was enkele dagen later ontsnapt uit een deportatietrein op weg naar Duitsland. Dit maakte hem de volgende jaren opgejaagd wild voor elke Duitser die ergens ook maar zijn pad zou kruisen.
Hij doolde dag en nacht door de velden en bossen van de Noorderkempen. Hij was steeds op de loop voor de 'moffen' die hem als ontsnapte krijgsgevangene op een lijst hadden gezet voor onmiddellijke deportatie naar een van de concentratiekampen in Duitsland.
Gelukkig was hij voor zijn levensonderhoud welkom in talrijke boerderijen in de omgeving van zijn woonplaats. De meeste nachten bracht hij door op diverse hooizolders. Als de weersomstandigheden het toelieten, sliep hij in het veld onder de her en der verspreid staande hooioppers.

Zo kwam hij ook sporadisch terecht in de omgeving van een boerderij op de Pannenhoef in Poppel. En liefde laat zich zelfs door een oorlog en al zijn verschrikkelijke gevolgen niet dwingen. Zo ontmoette hij daar Liza, een van de dochters van de boerderij. Zij bleven elkaar in het grootste geheim ontmoeten en de liefde groeide. Zij groeide zodanig dat ik op een bepaalde dag in de buurt van het Zeemansven in Lage Mierde mijn leven begon als een klein, maar actief embryo.
De ramp was niet te overzien: zwanger in deze moeilijke tijden van een voortvluchtige krijgsgevangene die genadeloos opgejaagd werd door het hele Duitse en pro-Duitse politieapparaat in het toenmalige BelgiŽ.
Maar Jan, vader van Liza, gemeenteraadslid in Poppel, zocht en vond een administratieve oplossing. Pierre werd enkele jaren ouder gemaakt en kreeg valse identiteitspapieren. Dit liet de jonge tortels toe te huwen in mei 1944 ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.9/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6