[A+] [x]
Aandoening: Hartinfarct
De metamorfose of een mozaïek
Pim van Heteren
Pagina 1

Kars, een midden vijftiger, was aan het werk op kantoor. Hij was de Sales & Marketing Manager bij een groot bedrijf. Succesvol, veeleisend, een bumperklever op de weg en op kantoor, iemand die constant in gevecht is om de zakelijke doelstellingen te realiseren. Die ochtend was hij op de fiets gekomen. Zijn auto moest een beurt hebben en hij had de fiets van zijn vrouw in de achterbak gelegd. Zelf had hij er geen.
'Dan fiets je tenminste eens. Is goed voor je.' Had zijn vrouw gezegd.
Die morgen voelde hij zich achter zijn bureau vermoeid. Al een hele tijd trouwens. Maar nu meer dan anders. Hij zuchtte: 'Even doorzetten. Gaat zo weer over.'
Door de intercom klonk de vertrouwde stem van zijn secretaresse. Jan stond beneden bij de receptie. Of hij even kon helpen. Voor Jan had Kars alle tijd. Hij was een aardige vent, een beginnend ondernemer. Dat had Kars' sympathie. Het herinnerde hem aan zijn jonge jaren.
Deze vriend had een online-dierenspeciaalzaak iets verderop. Maar de naam zou hij moeten
veranderen. The PetShop. Dat sprak toch niet tot de verbeelding. WorldPet. Je moest de zaken groots aanpakken.
Kars stond op, meldde zich af en ging naar beneden. Daar stond Jan die zei dat hij een aantal zware dozen in zijn shop had die naar een beurs moesten. Toen het tweetal een paar van die dozen in de auto had gezet, rechtte Kars zijn stramme rug en zuchtte weer: 'Pfff, momentje hoor.'
Hij ging zitten en legde zijn hand op de borst. Daar voelde hij pijn, en hij had het benauwd.
'Wat is er?', vroeg Jan bezorgd.
Kars zei niets. Na een paar minuten was het over. Ze gingen door met inladen, maar niet lang.
'Ik heb het weer.'
'Wat dan?'
'Zo'n pijn op m'n borst.'
'Misschien moeten we de dokter bellen,' stelde Jan voor.
'Ach, hou toch op,' antwoordde Kars geïrriteerd.
Ze waren een tijdje stil en toen zei Kars op een manier alsof hij er zelf niet in geloofde: 'Het gaat wel. Kom op, daar gaat-ie weer.'
Maar het ging niet weer.
Terug op kantoor belde de secretaresse haar dokter, die in de buurt zijn praktijk had. Kars kon direct langskomen.

Bij de dokter vertelde hij zijn verhaal.
'Hebt u dit ooit eerder gehad?', vroeg de arts.
'Nee, nog nooit.'
'Hebt u ook pijn in uw linkerarm?'
Kars keek ernaar en dacht na.
'Ja, nu u het zegt. Inderdaad. En rond mijn pols.'
'Die druk op uw borst. Is het dan net of er een olifant op staat?'
'Ja, zo zou je het kunnen zeggen. Ik transpireer ook zo.'
De dokter luisterde naar zijn longen en nam zijn bloeddruk op.
'Hoe bent u hier gekomen?'
'Met de fiets.'
'Wat?! Met de fiets? Man, het had je dood kunnen zijn.'
'Hoezo? Mijn auto had vandaag een beurt en ik ben naar kantoor gefietst. Vandaar.'
'Dat zal wel', zei de dokter. 'Uw fiets kunt u hier laten staan, want ik zal een ambulance laten komen en dan gaat u naar het ziekenhuis op verdenking van een hartinfarct.'

Bij de spoedeisende hulp verzamelden zich doktoren en verpleegkundigen rond zijn bed. Er werden vragen gesteld, hij kreeg een pilletje onder de tong tegen de pijn en er werd bloed afgenomen. Toen ze verdwenen waren, kwam Kars weer een beetje bij. Altijd actief, nooit ziek en nu dit. Kon hij ooit weer werken? Hij belde zijn vrouw. Het bericht schokte haar hevig. Ze zei dat ze de kinderen zou waarschuwen en dat ze eraan kwam.
Ondertussen waren de bloeduitslagen bekend. Het zag er niet best uit. Maar hij had geluk. Geen hartinfarct, maar wel de dreiging.
Daarna volgden de gebeurtenissen elkaar in hoog tempo op. Het was alsof Kars in zijn eigen film terecht was gekomen en er ook naar keek.
Diezelfde dag werd hij gecatheteriseerd om te kijken of er vernauwingen waren. Het viel mee: er was er slechts één, maar hij moest daar wel voor geopereerd worden.
Toen hij op de medium care lag bij te komen werd het warm eten opgediend en werd de vraag gesteld wat men erbij wilde drinken. De vrouw naast hem wilde een glas rode wijn. De verpleegster zei dat er in het ziekenhuis geen alcohol geschonken werd. Toch hield de vrouw vol. Omdat ze steeds nee te horen kreeg, wilde ze de directeur spreken, want ze was gewend bij elke warme maaltijd een glaasje te drinken. Dat ze niks ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.7/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 5