Onvoorspelbaar gelukkig
Carice de Wildt
Pagina 3
...een te lang moment. Ik schuif ongeduldig met mijn stoel. Ik krijg even het idee dat ik bij X-factor aan het wachten ben op de uitslag tussen vijf kandidaten. Een lang verhaal met veel pauzes.
'... dat je toch een bipolaire stemmingsstoornis hebt', hoor ik dan.
Katja is even stil. Ze tast mijn reactie af en pakt haar bekertje koffie.
'Dat dacht ik al wel', vertel ik naar waarheid.
Ik probeer te voelen wat de diagnose met me doet. Ik merk niets. Ik voel geen hysterische huilbui opkomen. Ik voel nog geen traantje branden. Ik ben niet boos en niet verdrietig. Het doet me niets. Maar misschien voel ik me wel een beetje opgelucht. Er is erkenning voor mijn buien. Mijn neerslachtige vlagen en aanvallen van volledige ongeremdheid.
'Jij bent wie je bent', zegt mijn lief zacht. 'Hierdoor verander je niet. Je bent nog steeds dezelfde persoon op wie ik verliefd ben geworden.'
'Hè hè', zucht mijn zusje. 'Is het nu eindelijk bevestigd? Dat wisten we toch allang!' We giechelen allebei.
'Ik heb het altijd al gedacht', huilt mijn moeder. 'Maar ik vind het zo erg dat je het hebt! En vooral voor Thomas!' Ze rent snel naar de keuken om koffie te zetten.
'Shit!' vat mijn broertje de situatie kernachtig samen. Hij gaat naar buiten om te roken.
'Begin maar niet met lithium3 totdat je een vaste baan hebt', geeft mijn vader een advies. 'Je vlakt enorm af door die troep en kunt je niet meer concentreren. Kijk maar naar mij! Ik doe bijna niets meer! Ik kan zelfs geen boek meer lezen. Toen ik in 1988 ...' Ik onderbreek mijn vader door hem rustig uit te leggen dat dit míjn proces is. Ik ben inderdaad geen voorstander van medicatie, maar dat blijft mijn eigen beslissing.
'Toen ik in 1988 begon met die Cisordinolspuiten4 ging het mis!', gaat mijn vader door terwijl hij naar me wijst alsof ik destijds heb besloten dat hij die spuiten moest krijgen.
'Eerst kreeg ik een halve, maar toen ben ik nog samen met mama naar dokter Van de Heuvel geweest, want jij weet ook nog wel wat er toen gebeurd is, hè?' Intussen zet hij zijn doosjes met pillen prominent op het aanrecht. Ik pak een appel en neem een grote hap.
'En nu heb ik een héle spuit Cisordinol', eindigt hij zijn betoog trots.
'Jeetje, Ies! Dat is nogal wat! Ga je nu ook aan de medicijnen?', reageert Anne.
'Nee hoor', reageer ik nuchter. 'Tot nu toe gaat het hartstikke goed. Ik heb een baan, een huis, een vriend en leuke vriendinnen. Ik heb geen medicijnen nodig.'
De onvermijdelijke confrontatie volgt. De dag waarop ik een gesprek met Muts aanga. Ik neem me voor om zonder recept naar huis te gaan.
'Zullen we dan maar beginnen met lithium?', vraagt ze meteen enthousiast. Ik voel mijn vertrouwde weerstand meteen opborrelen. De stekelige opmerking dat ieder ander normaal gesproken koffie of thee aan zou bieden in plaats van lithium, houd ik even voor me. Na het afstotelijke gesprek met haar en de psychiater, is de situatie namelijk uitgepraat en inmiddels weer redelijk werkbaar. Misschien is het beter om mijn impulsiviteit onder controle te houden.
'Nee hoor', zeg ik daarom rustig. 'Ik wil dat niet.'
Ze kijkt me aan alsof ze net heeft gehoord dat alle psychiatrisch patiënten allemaal voorgoed zijn genezen.
'Maar bij een manische depressie is het heel gebruikelijk dat …' probeert ze haar medicatie bij mij te slijten.
'Nee', herhaal ik. 'Ik wil dat niet.'
'En als je die medicatie zo leuk vindt, neem je het toch lekker zelf?' Ik slik het nog net op tijd in. Maar medicatie ga ik niet slikken. Nooit slikken.
Muts adviseert me onvriendelijk en dwingend om er nog eens over na te denken. Lithium zou ervoor kunnen zorgen dat mijn leven stabieler wordt. Bovendien heeft het middel in veel gevallen een belangrijke preventieve werking. Ik knik en doe geïnteresseerd. Dan zeg ik dat ik er zeker nog over na zal denken en verlaat het pand zonder recept.
Opgelucht haal ik adem.
Mijn lief en ik gaan op aanraden van Katja naar een psycho-educatiegroep. We krijgen informatie over de ziekte en krijgen de mogelijkheid om onze misère te delen met andere manisch-depressieven. Ik overwin mijn weerstand ten opzichte van groepen en zie het als een zinvol college. We maken kennis ...
'... dat je toch een bipolaire stemmingsstoornis hebt', hoor ik dan.
Katja is even stil. Ze tast mijn reactie af en pakt haar bekertje koffie.
'Dat dacht ik al wel', vertel ik naar waarheid.
Ik probeer te voelen wat de diagnose met me doet. Ik merk niets. Ik voel geen hysterische huilbui opkomen. Ik voel nog geen traantje branden. Ik ben niet boos en niet verdrietig. Het doet me niets. Maar misschien voel ik me wel een beetje opgelucht. Er is erkenning voor mijn buien. Mijn neerslachtige vlagen en aanvallen van volledige ongeremdheid.
'Jij bent wie je bent', zegt mijn lief zacht. 'Hierdoor verander je niet. Je bent nog steeds dezelfde persoon op wie ik verliefd ben geworden.'
'Hè hè', zucht mijn zusje. 'Is het nu eindelijk bevestigd? Dat wisten we toch allang!' We giechelen allebei.
'Ik heb het altijd al gedacht', huilt mijn moeder. 'Maar ik vind het zo erg dat je het hebt! En vooral voor Thomas!' Ze rent snel naar de keuken om koffie te zetten.
'Shit!' vat mijn broertje de situatie kernachtig samen. Hij gaat naar buiten om te roken.
'Begin maar niet met lithium3 totdat je een vaste baan hebt', geeft mijn vader een advies. 'Je vlakt enorm af door die troep en kunt je niet meer concentreren. Kijk maar naar mij! Ik doe bijna niets meer! Ik kan zelfs geen boek meer lezen. Toen ik in 1988 ...' Ik onderbreek mijn vader door hem rustig uit te leggen dat dit míjn proces is. Ik ben inderdaad geen voorstander van medicatie, maar dat blijft mijn eigen beslissing.
'Toen ik in 1988 begon met die Cisordinolspuiten4 ging het mis!', gaat mijn vader door terwijl hij naar me wijst alsof ik destijds heb besloten dat hij die spuiten moest krijgen.
'Eerst kreeg ik een halve, maar toen ben ik nog samen met mama naar dokter Van de Heuvel geweest, want jij weet ook nog wel wat er toen gebeurd is, hè?' Intussen zet hij zijn doosjes met pillen prominent op het aanrecht. Ik pak een appel en neem een grote hap.
'En nu heb ik een héle spuit Cisordinol', eindigt hij zijn betoog trots.
'Jeetje, Ies! Dat is nogal wat! Ga je nu ook aan de medicijnen?', reageert Anne.
'Nee hoor', reageer ik nuchter. 'Tot nu toe gaat het hartstikke goed. Ik heb een baan, een huis, een vriend en leuke vriendinnen. Ik heb geen medicijnen nodig.'
De onvermijdelijke confrontatie volgt. De dag waarop ik een gesprek met Muts aanga. Ik neem me voor om zonder recept naar huis te gaan.
'Zullen we dan maar beginnen met lithium?', vraagt ze meteen enthousiast. Ik voel mijn vertrouwde weerstand meteen opborrelen. De stekelige opmerking dat ieder ander normaal gesproken koffie of thee aan zou bieden in plaats van lithium, houd ik even voor me. Na het afstotelijke gesprek met haar en de psychiater, is de situatie namelijk uitgepraat en inmiddels weer redelijk werkbaar. Misschien is het beter om mijn impulsiviteit onder controle te houden.
'Nee hoor', zeg ik daarom rustig. 'Ik wil dat niet.'
Ze kijkt me aan alsof ze net heeft gehoord dat alle psychiatrisch patiënten allemaal voorgoed zijn genezen.
'Maar bij een manische depressie is het heel gebruikelijk dat …' probeert ze haar medicatie bij mij te slijten.
'Nee', herhaal ik. 'Ik wil dat niet.'
'En als je die medicatie zo leuk vindt, neem je het toch lekker zelf?' Ik slik het nog net op tijd in. Maar medicatie ga ik niet slikken. Nooit slikken.
Muts adviseert me onvriendelijk en dwingend om er nog eens over na te denken. Lithium zou ervoor kunnen zorgen dat mijn leven stabieler wordt. Bovendien heeft het middel in veel gevallen een belangrijke preventieve werking. Ik knik en doe geïnteresseerd. Dan zeg ik dat ik er zeker nog over na zal denken en verlaat het pand zonder recept.
Opgelucht haal ik adem.
Mijn lief en ik gaan op aanraden van Katja naar een psycho-educatiegroep. We krijgen informatie over de ziekte en krijgen de mogelijkheid om onze misère te delen met andere manisch-depressieven. Ik overwin mijn weerstand ten opzichte van groepen en zie het als een zinvol college. We maken kennis ...
Beoordeel dit verhaal:
Huidige waardering: 6