[A+] [x]
Aandoening: Bipolariteit
Onvoorspelbaar gelukkig
Carice de Wildt
Pagina 1

I
'Ik denk toch dat het bipolair is. Jij?' zegt de psychiater. Hij hangt achterover in zijn stoel, kijkt zijn collega in opleiding aan en werpt dan snel een blik op zijn horloge.
'Ja, dat denk ik wel', lacht ze. 'Ik zei meteen al dat het bipolair was.'

Ik voel me bevoorrecht.
Ik weet wat deze artsen bedoelen met 'bipolair' en hoef daarom niet lijdzaam toe te kijken hoe er over me gesproken wordt, zonder dat ik überhaupt weet waar het over gaat. Volgens mijn artsen lijd ik vanaf nu officieel aan een bipolaire stemmingsstoornis, ofwel manische depressiviteit. Dit betekent dat mijn stemmingswisselingen op geen enkele manier te verklaren zijn uit de realiteit.
Ik had deze stemmingswisselingen altijd al. Toen ik nog een klein Isaatje was, had ik af en toe onvoorspelbare driftbuien. Ik weet nog dat mijn moeder altijd bang was dat ik stikte, omdat ik tijdens mijn gegil geen adem haalde en paars werd. Ook tijdens mijn basisschoolperiode kon mijn stemming variëren van uitgelaten druk tot somber en prikkelbaar. Toen was ik nog niet communicatief genoeg om te vertellen wat eraan scheelde.
Ook als dertigjarige worstel ik daar nog mee.

'Ik wil toch nog even een paar dingen weten', roept de psychiater dan haastig. 'Uw vader is ook bipolair?'
Ik knik.
'En is er ooit een periode in uw leven geweest waarin u zich heel goed voelde?'
Ik kijk hem even aan alsof hij me net gevraagd heeft om drie giftige paddenstoelen naar binnen te werken. Dan besluit ik hem toch antwoord te geven. 'Ja, dat wel. Maar wat bedoelt u precies?'
De psychiater laat een zucht ontsnappen. 'Ja, nou gewoon', reageert hij kriebelig, 'een periode waarin u dacht dat u de wereld aan kon. Hebt u dat wel eens gehad?'
'Ja, dat heb ik wel eens gehad', reageer ik braaf.
'En was u toen vrolijker, praatte u sneller en meer en hoe reageerde uw omgeving?'
Ik merk dat ik geïrriteerd raak. De manier waarop hij zijn vragen afvuurt, bevalt me helemaal niet. Even overweeg ik hem te vragen of hij op dit moment zelf misschien manisch is. Ik meen me namelijk te herinneren vanuit een periode die ik zelf meemaakte, dat manische mensen zich vaak irriteren aan de, in hun ogen, trage manier van reageren van hun omgeving.
'Ja, ik was toen vrolijker', antwoord ik kortaf. Ik doe mijn best zo snibbig mogelijk te klinken.
'Ja, het moet even een beetje snel', probeert de psychiater zijn gedrag goed te praten, 'ik heb namelijk niet zoveel tijd.'

Ik schiet bijna in de lach van zo'n slap excuus, maar houd mijn gezicht keurig in de plooi. Ik wacht op zijn volgende vraag.
'Had u toen minder slaap nodig? Hoeveel uur sliep u per nacht? Ging u bijvoorbeeld veel uit?'
Ik vraag me af of psychiaters tijdens hun studie ook leren om zoveel mogelijk vragen te stellen tijdens één sessie.
'Ja, ik sliep ongeveer twee uur per nacht. In die tijd ging ik inderdaad ook heel veel stappen', antwoord ik dan zuchtend.
Ik ging ongeveer drie keer per week stappen, had een baan van 36 uur per week en was bezig mijn studie psychologie af te ronden. Ik ging als een trein. En wat heb ik toen veel lol gehad met mijn vriendinnen … Eigenlijk was het een superleuke tijd. Oké, ik heb bakken met geld uitgegeven. Ik heb een cabriolet gekocht die ik achteraf beter meteen aan de Flintstones had kunnen doneren, ging bijna wekelijks winkelen om een nieuwe stapoutfit aan te schaffen en uitgaan bleek ook niet gratis. Ik heb mezelf behoorlijk uitgeput in die periode. Maar ik heb veel leuke nieuwe mensen leren kennen en verschillende korte contacten opgedaan, om het zo maar te zeggen. Ik wist niet dat er in mijn omgeving zoveel leuke mannen rondliepen …
Op het moment dat ik Thomas leerde kennen, was ik behoorlijk hyper. Ik was verliefd, dolgelukkig en had energie alsof ik altijd wel ergens een reserve-duracell bij me had. Op het moment dat ik een baan aannam bij een reclamebureau en overdag werkte, werd dit hypergedrag minder. Ik had nog voldoende energie, maar dit nam langzaam af. Totdat er een moment kwam dat ik geïrriteerd raakte. Avonden waarop ik wel eens moe was en geen zin had om te stappen. Momenten dat ik graag met rust gelaten wilde worden. Toen ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 3.3/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 7