[A+] [x]
Aandoening: Ziekte van Crohn
Een plekje?
Maartje Conijn
Pagina 1

Omdat ik weer 40.8 graden koorts heb zal de arts zo bij me komen kijken, waarschuwt de zuster me alvast. Tot 39 graden is normaal bij een actieve ontsteking, maar daarboven moeten ze altijd even de dokter waarschuwen die dan komt kijken of er geen complicaties zijn. Het is avond en inmiddels alweer donker. Ik haat het als de dokter komt. Vaak komt er niet gewoon een dokter, maar n dokter en vijf coassistenten. Nou heb ik er niks tegen dat dit een opleidingsziekenhuis is en ook niet dat er een coassistent meekomt, dat hoop ik later namelijk ook te gaan doen, maar doe het dan iets subtieler. Neem er n mee in plaats van vijf. En precies zoals ik al verwachtte komt er een dokter met een hele troep assistenten binnen.
Over de kou ben ik inmiddels heen en ik heb het nu snikheet. Ik drijf zowat mijn bed uit van het zweet en van binnen lijk ik te koken. Mijn hersenen hebben het zo heet dat ik alles vertraagd meekrijg, alsof ik een paar seconden achterloop, en af en toe blijf hangen. Zo gaat het nou iedere keer. De dokter drukt op mijn buik: 'Doet dit pijn?' Goeie dag zeg, of dat pijn doet? Ja natuurlijk doet dat pijn, het doet ook pijn als je er niet op drukt, denk ik. Ze luistert naar mijn darmen, zegt wat tegen haar studenten en gaat er weer vandoor. Ik heb het heet, snikheet. Het voelt alsof ik zweef, alsof ik met mijn luchtbedje op een golvende zee drijf. Gelukkig is mama er die haar koude handen op mijn hoofd legt. Dat verlicht, maar niet voor lang want algauw zijn haar handen opgewarmd door mijn kacheltje. Een koud washandje dan maar. Ik val in een, zoals altijd, onrustige waakslaap. Als ik even later warm word heb ik het niet meer warm, maar ben ik wel kletsnat van het koude zweet. Meteen begin ik te rillen van de kou, een golf spuug komt omhoog als ik de wc heb bereikt. Gaan we weer

Vandaag komt mijn behandelend arts langs. Vier weken lig ik er nu en drie weken duurt het continue spugen, twee weken heb ik nu mijn sonde en diezelfde twee weken heb ik constant een 40 graden koorts. En het wordt maar niet beter, eerder slechter. Ik heb het gevoel dat ik dit niet lang meer ga volhouden. Er mt iets gebeuren want anders ... ik weet niet wat anders maar het moet gewoon stoppen, ik kan echt niet meer, ben helemaal op. Doodmoe van het constante gevecht met een lichaam dat ik niet meer ken. Gisteren me naar de douche gesleept met de rolstoel, het is misschien vier meter lopen, maar zelfs dat lijkt mijn lichaam niet meer te kunnen. IK schrok van mezelf in de spiegel. Zag niet mezelf maar een doodziek kind, spierwit en donkere wallen onder de ogen. Ingevallen wangen en haar wat van ellende als slierten langs het gezicht hangt. Daarbinnen ergens zit ik. Ik heb nog nooit zo'n ziek persoon gezien. Nou hebben we gelukkig ook geen zieke mensen in de familie, dus ik ben er nog nooit mee in aanraking geweest. Maar dit meisje in de spiegel, dit gezicht waar die bolle wangen van de prednison, waarvoor ik gewaarschuwd was, nog nergens te bekennen zijn, dit kind is echt ziek. En dat kind, dat ben ik niet.
Ik kan me niet verheugen op het bezoek van de dokter, goed nieuws heeft ie niet en wat ie gaat zeggen is al drie weken hetzelfde: 'Het gaat niet zoals we verwacht hadden, je wordt slechter, ik denk dat we vooral geduld moeten hebben, veel geduld. Het duurt allemaal iets langer maar het komt uiteindelijk wel goed.' Ik zou wel willen, maar kan hem niet geloven. De dokter komt samen met nog drie artsen de kamer binnen. Hij schudt eerst mijn ouders en dan mij de hand. Waarom hij drie artsen mee moest nemen is me een raadsel. Kan hij het niet alleen aan? Hij is de vriendelijkheid zelve, maar ik kan hem alleen maar haten. Haten om wat hij me aandoet. Tuurlijk, hij kan er ook niks aan doen, de goede man doet vast zijn best, maar ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.5/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 5