[A+] [x]
Aandoening: Reuma
Ik leer spelen
Yvonne Balvers
Pagina 1

Reuma verandert je. Ik heb het al vanaf mijn elfde jaar en ik zou u niet kunnen zeggen hoe anders ik was geweest als ik geen reuma had gekregen. Ik heb een tijdje gedacht dat ik met reuma een beter mens ben geworden. Misschien was het een levensles van boven? Ik weet het niet. Maar nu denk ik toch vooral dat het gewoon domme pech was, en dat ik ben zoals ik ben. Ik ben het resultaat van mijn opvoeding, de dingen die ik heb geleerd, gedaan, meegemaakt, en daar hoort reuma ook bij.
Maar toch vraag ik mezelf wel eens af wat juist die reuma met mij, mijn karakter, mijn wezen, heeft gedaan. Dat is niet met zekerheid te zeggen, maar ik denk wel eens dat ik er toch een speciale tik van heb overgehouden. Namelijk dat ik alles zo effectief mogelijk wil doen.

Ik leg het maar even zo uit: ik kan vanwege mijn beperkte fysieke mogelijkheden maar vijftig stappen per dag zetten (bij wijze van spreken dan). Dus moet ik altijd goed nadenken dat ik die stappen zo goed mogelijk zet. Want ik wil er wel het maximale uithalen. Dus niet zomaar wat aanfladderen, maar echt de dingen doen die ik ook wil doen en die moeten worden gedaan. Kortom: effectief omgaan met mijn energie en mijn kracht. En in al die jaren met reuma ben ik zo een beetje verleerd om 'zomaar wat te doen' en dus eigenlijk ook om te spelen.
En dat blijkt toch erg lastig, nu ik een kind van twee jaar oud heb. Want dat fladdert de hele dag maar wat aan. Een speeltje hier, even tekenen, treinrails bouwen en dan plotseling weer met het speelkeukentje in de weer. En moeder moet natuurlijk wel even meespelen. En dat kan ik niet.
Mijn man kan tijden met Woutertje op de grond in de weer gaan met duploblokjes, speelgoedtijgers en brandweerautootjes. Ik niet. Om te beginnen kan ik vanwege mijn kapotte knieŽn niet op de grond gaan zitten, dus moet alles aan tafel, en dat speelt niet zo lekker. Soms ben ik gewoon echt bezig met, zeg, eten koken. Maar soms heb ik wel de tijd, heb ik ook de energie, maar merk ik dat ik het gewoon verleerd ben. Spelen valt bij mij niet onder effectief met je tijd bezig zijn. En dat is voor beide partijen, voor moeder-met-reuma en voor kind, erg lastig.
Ik kan er mijn aandacht niet bijhouden, er zijn effectievere zaken te doen (er ligt nog strijkgoed). Zomaar wat fladderen, daar heb ik geen tijd voor.

Maar nu hebben we het toch gevonden. We spelen ziekenhuisje. Wouter was laatst mee voor een controlebezoek aan de reumatoloog. Dus moet ik nu op de bank gaan liggen, word dan eerst naar het ziekenhuis gereden en moet ik vervolgens mijn buik ontbloten. Want ik krijg een nieuwe navel aangemeten. Met een stethoscoop in zijn kleine oren word ik aandachtig door Wouter beluisterd en vervolgens bewerkt met een zaag, nijptang en schroevendraaier. Eerst ging ik gewillig liggen omdat ik dan gewoon meteen even kon uitrusten. Maar ondertussen heb ik van mijn peutertje geleerd dat het ook heel leuk is om patiŽnt te spelen, in plaats van altijd maar patiŽnt te zijn. Ik kreun gewillig, roep af en toe echt 'au' als ie met de nijptang een velletje te pakken heeft, en kijk blij als ik beter wordt verklaard. En ik mag ook zelf dokter spelen, zodat ik Wouter weer een nieuwe navel kan geven. Met zaag en nijptang. Daar kunnen we samen best lang mee bezig zijn. En het is erg leuk. Ondertussen spelen we sinds een paar dagen ook kappertje, en laat ik mijn haar natmaken met baby-haarlotion. En dat is ook leuk. Ik hoef er niet voor op de grond te gaan zitten, we hangen samen op de bank of op bed, en we hebben lol. Ik leer, geloof ik, weer te spelen, zomaar wat aan te fladderen, zonder vooropgezet plan over hoe ik mijn krachten die dag moet verdelen en zonder dat er nu veel wordt bereikt. En zo blijk ik toch het maximale uit de dag te halen. Want plannen en nadenken is ťťn, maar lol hebben is wel zo belangrijk. En zo leer ik ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.5/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 5