[A+] [x]
Aandoening: Taaislijmziekte
De cirkel doorbroken
Jan van der Heijden
Pagina 1

Sinds oktober gaat het eigenlijk een stukje slechter met mijn conditie. Mijn longfunctie lijkt vrij structureel onder de magische 30 gegleden te zijn. Een aarzelende diabetes heeft zich naar boven geworsteld. Er moet weer hard gewerkt worden om de kilo's eraan te eten. En het aantal watts op de fietsergometer is dramatisch gedaald.
Ziedaar de omstandigheden die deze CF-bejaarde ertoe dwingen weer even een diepe buiging te maken naar het CF-monster en iets meer met CF bezig te zijn dan hij zou willen. Na een turbulente tijd en een paar ziekenhuisopnamen probeer je het maar eens thuis. Je overziet het slagveld. Als je in de gaten moet houden of je voldoende zuurstof, insuline en dieetvoeding bij je hebt als je de hort op gaat, denk je: er was een tijd dat ik een vluchtige blik in m'n pillendoosje wierp om te kijken of mijn voorraad nog op peil was en de deur achter mij dicht trok. Als je na twee uur sprayen, hoesten, spugen en spuiten om halftien afgewerkt je bed in duikt en vergeten bent beneden de zuurstof aan te zetten, denk je: er was een tijd dat ik om een uur 's nachts de pc uitzette, mezelf dat rondje sprayen cadeau deed en na het tandenpoetsen gewoon het licht uitdeed en sliep.

Het hijgfestijn dat het gaat opleveren, weerhoudt je regelmatig van het douchen. Ongeschoren en ongedoucht zit 'het' als een zak zand een beetje doelloos te surfen als moeder de vrouw na een drukke dag werk met zoonlief binnenkomt. Geen eten gekookt, geen afwasmachine uitgeruimd. Je wereld lijkt steeds kleiner te worden. De twee zorgmiddagen met je zoon zijn alleen maar een opdracht. Ze voelen zwaar, zwaar, zwaar. Alles kost energie, dus je begint er maar niet aan. Van de gedachte alleen al word je moe.

Dat is de rouw die elke stap achteruit met zich meebrengt. Je zit klem in de cirkel. De cirkel naar beneden. Het is verklaarbaar en haast onvermijdelijk. Mijn zwarte kant zegt dan: 'Wat doe ik nu nog meer dan thuis zitten, sprayen, pillen slikken en mij van bed naar pc slepen en weer terug? Wat voor partner en vader ben ik nou op die manier? Wat maak ik nou helemaal mee op een dag? Hoe saai moet ik voor vrienden zijn? Wat heeft de maatschappij nog aan mij?'
En dan is daar na een tijdje altijd weer dat andere stemmetje in mij dat zegt: 'Eikel. Ontzettende eikel! Ik leef nog! Ik heb een geweldige zoon! Ik heb een lekkere, leuke, intelligente vriendin! Ik heb net een mooi huis gekocht en ik heb alles wat nodig is!'

Met dat laatste beetje energie pak je je zoon na zijn middagslaapje met al zijn accessoires in, laat de zuurstof eens flink je neus in fluiten, kruip je achter het stuur en ga je naar het winkelcentrum om eindelijk eens de gordijnen te bestellen waarvoor je al drie maanden geleden de maten hebt opgenomen. Op een terrasje voer je je zoon een sapje en een liga, neem je zelf een cappuccino en je denkt ineens: het leven is goed. De volgende dag bind je het energiepack met zuurstof achter op de rug om de fiets uit de berging te vissen, de banden op te pompen en peddel je genietend van het zonnetje naar de bouwmarkt om eindelijk dat horrengaas te kopen waardoor het raam in de slaapkamer 's nachts gewoon open kan blijven. Nog steeds moe en afgewerkt verdwijn je vroeg op de avond je bed in. Maar het gevoel waarmee is heel anders.

Door een mindere conditie heb ik de neiging steeds minder te doen. Alles kost bakken met energie. Het doet soms pijn, zoveel energie kost het. Daardoor krijg ik alleen maar nog weer minder energie. Het bevredigt niet. Doorbreek ik de cirkel, dan stijg ik boven mezelf uit. Hoeveel energie dat ook kost, het levert ook wat op. Het levert voldoening op, tevredenheid, ideeŽn en zin om te leven. Ik maak mij sterk dat het ook weer bijdraagt aan mijn conditie. Het is de magische cirkel doorbreken. Het lukt de ene dag beter dan de andere. Maar als het lukt is het mooi, ben ik trots, vind ik mijzelf best wel leuk en zeg ik: 'Ich bin ein ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.9/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6