[A+] [x]
Aandoening: Dwarslaesie
Gered, en andere columns over het leven met een dwarslaesie
Jan Beerling
Pagina 2

...niet meer werken zoals ze zouden moeten. Anderen kunnen hun handen niet meer gebruiken of hun benen niet. De heftige gevoelens van alle revalidanten samen moeten als een bijna zichtbare wolk boven dit gebouw drijven. Er gaan zelfs geruchten dat verontruste buurtbewoners de politie bellen over een geheimzinnige nevel die 's avonds donkerrood oplicht van woede ('Waarom overkomt mij dit') of gifgroen van jaloezie ('Hij kan lopen en ik niet').
Tijdens het dagelijkse revalidatieprogramma heb ik een enkele keer iemand een traantje zien wegpinken. Verder wordt er hard gewerkt en ook wel gelachen. Het bezoekuur is altijd een vrolijke boel. Er wordt gelachen en gepraat. Slechts één keer heb ik iemand op huilen betrapt. Ook zat er eens een stelletje te midden van de tafels met bezoekers innig omstrengeld (voor zover dat kan vanuit de rolstoel) hartstochtelijk te zoenen. Want privacy is hier niet. Ook ik wil mijn lach met velen delen, maar bewaar mijn tranen voor een select publiek. Maar dat heb je niet altijd in de hand.

Sinds kort weet ik waar emoties blijven. Op de eerste etage tegenover de liftdeuren is een goed verscholen stiltecentrum. Een bijna onzichtbare deur geeft toegang tot een ruimte waar je alleen het zachte ruisen van de airco hoort. Langs de wanden symbolen van verschillende godsdiensten. En op een van de tafels een groot boek. 'Het gaat al weer beter met me, ik krijg vrede met mezelf', schreef een revalidant daarin. 'Ik haat alle mensen hier met al die holle manieren', liet een ander weten. Hier zijn emoties te vinden. In dit stiltecentrum. Puur en onversneden.

Ooghoogte
Als rolstoelgebruiker zie ik veel buiken en billen. Daarvoor zit ik precies op de goede hoogte. Op ooghoogte zit ik alleen met andere rolstoelgebruikers en met mensen op een stoel. Maar van lopers zie ik nu vooral buik of billen. Buiken zie ik al van een afstand aankomen. Soms zie ik indrukwekkende buiken waar vooral mannen goed in zijn. Een ander keer een buik waar ik zo aan voorbij ga zonder dat die indruk achterlaat. Bij billen is dat anders. Die zie ik van de achterkant. Billen bewegen zich altijd van me af en soms zijn ze voorbij voordat ik het goed en wel in de gaten heb. En eerlijk is eerlijk. Vrouwen zijn over het algemeen beter in billen dan mannen. Sommige mannen hebben zelfs helemaal geen billen.

Sinds kort verandert mijn ooghoogte af en toe. Als onderdeel van de fysiotherapie ga ik nu aan de statafel. Mijn voeten worden met riemen vastgezet op een grondplank. Een brede band onder mijn zitvlak takelt mij langzaam in de statafel tot ik helemaal rechtop sta. Mijn ellebogen op het tafelblad, precies op de juiste hoogte waarop ik vroeger een glas bier bestelde. Statafelen is onder andere goed voor mijn beenspieren en bloedsomloop. Wanneer ik stevig sta geeft de fysiotherapeut mij koffie. Ik kijk rond en probeer te genieten van mijn vroegere, vertrouwde kijkhoogte. Andere fysiotherapeuten blijken vanuit mijn hernieuwde gezichtspunt korter of langer te zijn dan ik vanuit mijn rolstoelhoogte gewend ben. Dan ontdek ik, met de beker koffie in de hand, in de hoek een grote staande spiegel. Toevallig staat ie precies goed. Ik kijk mezelf aan. Voor het eerst weer staand. Na vier maanden zitten en liggen een onwennig, maar nog steeds vertrouwd gezicht. Ik verbijt mezelf, maar kan mijn ogen er niet van afhouden. Langzaam drink ik mijn koffie op.

Nagellak
Onrustig werd ik wakker. Ik deed mijn oordoppen uit en hoorde in de verte stampende muziek en feestrumoer. Vreemd. Ik ging op verkenning. Op de gang niemand. Door naar de liften en naar beneden. Daar wist ik niet wat ik zag. De grote zaal van het restaurant was veranderd in een enorme feestzaal met daverende muziek en een swingende menigte. Het plafond versierd met trossen katheterzakken, spalken, infusen en rekverbanden. In de drukte ontwaarde ik tafels met daarop zusters die hun haren hadden losgegooid en met gelakte nagels in hun mooiste jurk uitbundig stonden te dansen. Langs de wand een enorme bar met broeders in flitsende T-shirts die grote glazen schuimend bier tapten en jenever schonken. De broeder van onze afdeling wenkte mij. 'Van het huis', riep hij over de muziek heen en zette een glas versgetapt bokbier voor ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.6/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 5