[A+] [x]
Aandoening: Multiple Sclerose
De scootmobiel
Antoinette Kersten
Pagina 1

Met wantrouwende ogen bekijk ik mijn scootmobiel. Groen en glimmend staart hij me uitdagend aan.
'Kom maar op, als je durft', hoor ik hem sissen en dat is het hem nu juist. Ik durf niet. Ik ben bang dat de mensen me uitlachen, dat ik niet met dit vreemde vervoermiddel kan omgaan, dat ik brokken maak. Maar vooral ben ik bang om er alleen op uit te gaan. Mijn eeuwige straatvrees steekt plots in alle hevigheid de kop op. Ik heb deze scootmobiel zelf gewild en er zelfs naar uitgezien, maar nu het zover is ...! Het leek allemaal zo eenvoudig toen ik hem ging uitzoeken, toen ik oefende op het parkeerterrein van de betreffende instantie; net of het niet cht was. Nu echter, nu hij pal voor mijn neus staat, is hij wel degelijk echt. MS is echt.
'De Slak' grijnst me aan, net zoals het belachelijke toetertje.
Ik heb het gevoel dat ik een speeltje heb gekregen, bestemd voor kleuters tot vier jaar.

Ik experimenteer een poosje met alle toeters en bellen die dit nieuwe vervoermiddel rijk is. Al knipperend en toeterend maak ik enkele rondjes op de parkeerplaats. En dan ga ik tch, met de nodige zweetdruppels op mijn voorhoofd en met klamme handen. Ondanks mijn slakkengang harder durf ik de allereerste keer niet beland ik van pure zenuwen in de greppel waar ik slechts met de grootste moeite weer uit kan komen dankzij de hulp van een bereidwillige passant. Hij grijnst, ik schaam me dood. Maar dan gaat het steeds beter. Op en neer tuf ik, keer op keer. Zelfs mijn evenwichtsproblemen verdwijnen als sneeuw voor de zon. Uiterst vreemd. Blijkbaar heeft MS wl vrede met dit vervoermiddel. Nou ik nog, denk ik als ik de bocht neem.

Ik besluit om een beetje verder de boze buitenwereld in te trekken en tuf richting bos. Een fietser laat zijn bel luid rinkelen en ik hoor een luid joehoe-geroep. Ik draai me om. Het is een 'zij'.
'Tjonge, tjonge, je gaat erg achteruit h?'
'Hoezo? Ik dacht dat ik meer vruit ging', zeg ik droogjes. De clou ontgaat haar.
Na een kort babbeltje maak ik met een smoes een einde aan het gesprek. Ik wil naar huis en wel snel. Te laat. De volgende passant heeft me reeds in het vizier.
Opnieuw een 'zij', vergezeld door een luid keffend enkelhoog mormel. Met zijn vlijmscherpe tandjes hapt hij naar mijn benen en loert me vals aan. De vrouw lacht, bukt zich en aait de hond over zijn rafelige kop alsof ze hem wil prijzen voor zijn misplaatste waakzaamheid.
'Gek h, hij heeft het niet zo begrepen op alles wat vier wielen heeft', zegt ze. Nou, en ik heb het niet zo erg begrepen op alles wat vier poten heeft, is wat ik denk, maar niet zeg.
'Ach, gutteguttegut. Het gaat wel slecht h?', vervolgt ze.
'Nou, ik dacht dat ik het er juist heel goed vanaf bracht.'
Ook haar ontgaat de clou. Ik raas huiswaarts en zet mijn nieuwe scoot in het daarvoor bestemde stalletje. Ik klop hem op zijn stuur.
'Nou beste scoot', zeg ik. 'Bekijk het maar. Ik kan de boze buitenwereld misschien wel aan, maar niet zijn bewoners, ng niet in ieder geval.'

Antoinette Kersten heeft Multiple Sclerose (MS).
Genomineerd in de categorie Pen publiek (columns)



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.7/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 5