[A+] [x]
Aandoening: Lactose-intolerantie
Een klein gebrek met grote gevolgen
Monique Schonckert
Pagina 2

...Maag Lever Darm Stichting
hoor ik van een buitenlandse professor die gespecialiseerd is in maag- en
darmziekten. Hij werkt tijdelijk in een academisch ziekenhuis in Amsterdam.
Ik eis van de huisarts dat hij telefonisch contact opneemt met deze
arts. Nog diezelfde middag belt de professor terug en wordt mijn zoon
met spoed opgenomen. Een last valt van ons af. Nu zal hij zorgvuldig
onderzocht worden en dan zal het probleem snel gevonden zijn.

Het is een moeilijke tijd. Niet alleen mijn zoon is ziek. Ook mijn bejaarde
vader ligt in het ziekenhuis en diezelfde week wordt ook mijn dochter
opgenomen voor een kleine operatieve ingreep. Ik weet niet meer
voor wie ik eerst moet zorgen. Van ontspanning is geen sprake meer en
de ruzies tussen mijn man en mij nemen toe. We voelen ons beiden speelbal
van een wreed lot, maar zetten al onze hoop op de specialist in het
academisch ziekenhuis. Ze doen er echt hun best, althans als je kijkt naar
hun inzet. Mijn zoon wordt werkelijk binnenste buiten gekeerd, zijn voeding
wordt gemeten en wat eruit komt eveneens. Het is een zware tijd
voor hem met al die nare onderzoeken. Na drie weken komt het verpletterende
bericht. ‘Het spijt ons zeer, wij hebben alles gedaan en kunnen
niets vinden. Wij verwijzen uw zoon door naar de RIAGG voor
psychologische begeleiding.’ Mijn zoon is van goede wil. ‘Mam, als de
RIAGG kan helpen dan ga ik daarheen. Misschien is het toch iets tussen
mijn oren, wie weet?’ Nog diezelfde dag maakt hij een afspraak voor een
intakegesprek.

Nu het medische circuit ons niets meer te bieden heeft, is de verleiding
groot om hulp te zoeken bij alternatieve genezers. Hoe groter de wanhoop,
hoe geringer de kritische distantie en het logisch denken. Als eerste
kiezen we voor een iriscopist. Zal hij kunnen zien wat eraan scheelt?
Zijn diagnose is vaag en nietszeggend. De lever is niet in orde, meer kan
hij niet zeggen, maar zijn kruidenthee helpt gegarandeerd. We gaan naar
huis met een tas vol potjes en mijn zoon start meteen met de kuur. Zonder
resultaat. Intussen worden we overspoeld door goedbedoelde adviezen
van familie, vrienden en kennissen. Iedereen bemoeit zich ermee en
een normaal gesprek over andere zaken dan ziekte en ellende is niet meer
mogelijk. We proberen diverse alternatieve methoden uit, te veel om
allemaal op te noemen. Iemand in Haarlem schijnt goede resultaten te boeken
met een kleurentherapie, zo horen we. Mijn zoon wordt erheen gereden
door zijn baas van de supermarkt, maar komt teleurgesteld terug.
‘Mam, je gelooft het niet. Je zit daar in een wachtkamer met andere zieken
en iedereen moet een speciaal voor hem uitgezochte gekleurde draad
vasthouden.’ Nee, daar zijn wij te nuchter voor, dit kan niet helpen.

De natuurgeneeskundige arts die we daarna consulteren boezemt meer
vertrouwen in, maar ook daar begrijp ik niet hoe zijn methode zou moeten
werken. In zijn kamer staat een imposante behandelstoel waarin mijn
zoon moet gaan zitten. Op het tafeltje ernaast staan allemaal potjes
gevuld met witte korreltjes en een groot etiket erop. Voor elke aandoening
een potje. Mijn zoon moet een metalen staaf in zijn hand houden
en de arts meet nu bij welk van deze potjes de staaf een reactie geeft op
de spanningsmeter die hij hanteert. Ik kan mijn twijfels nauwelijks verbergen,
maar wat doe je niet allemaal als je wanhopig bent. Zijn diagnose
is al even vaag als die van alle andere genezers en met weinig
overtuiging kopen we de korreltjes die volgens hem moeten helpen.
Drie maanden later consulteren we een klassiek geschoolde homeopathisch
arts. Het gesprek duurt ruim een uur en hij vraagt ons het hemd
van het lijf, maar zijn behandeling biedt even weinig uitkomst als de
instraling van de pasfoto van mijn zoon door een welwillende buurvrouw.
Ook de reiki-behandeling door een vriendin mag niet baten.
Natuurlijk niet, hoe heb ik ooit zo stom kunnen zijn te denken dat in dit
circuit de oplossing te vinden is?

Mijn zoon is mager, somber en ligt bijna altijd in bed. Ik kan mij nauwelijks
een beeld vormen van wat er in deze tijd door hem heen gaat. Ik
zie zijn malaise, maar ik kan ze niet voelen. Hoe is het als je opeens, van
de ene dag op de andere, je vitaliteit verliest en je hele sociale leven op
moet geven? Wat gaat er dan in je om? Hoe blijf je geestelijk overeind?
Zijn vriendin kan de veranderde situatie niet langer aan en verbreekt de
relatie. Ik vraag hoe hij zich voelt, maar dring niet aan op een gesprek als
ik merk dat ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.9/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6