[A+] [x]
Aandoening: Kanker
Leven met houvast, overleven in een 'terminale' fase
Gerard Rensen
Pagina 1

Nadat de kuren waren afgerond, kon ik mijn energie weer gaan steken in het oppakken van mijn ‘normale’ leven. Ik bleef echter worstelen met de factor tijd. Hoeveel tijd zou ik nog hebben of krijgen?

Een spannende film
Januari 2001. De feestdagen zijn net achter de rug. ‘Als je Gerard nog
een keer wilt zien, dan moet je niet te lang meer wachten.’ Met deze uitspraak
laat Gerda enkele vrienden uit die zojuist op bezoek zijn geweest.
Ze is bang dat ze haar man snel zal gaan verliezen.

Het was begin april 2001 toen Gerda mij vertelde dat ze met deze woorden
bij de deur afscheid had genomen van een stel vrienden. Haar woorden
raakten mij tot op het bot. Wat ik voelde kon ik niet goed onder
woorden brengen. Ik schoot vol en enkele tranen rolden over mijn wangen.
Was ik dan niet blij? Ondanks de slechte vooruitzichten leefde ik nog
steeds en tegen alle verwachtingen in had ik zelfs mijn vijftigste verjaardag
kunnen vieren. Zeker, dat was waar, maar de diepere betekenis van
de woorden van Gerda omvatte beelden van een wel heel indrukwekkende
fase in ons leven. Een soort film, waarin ik zelf de hoofdrol speelde.
Er kwamen zeer ingrijpende momenten in voor en de afloop was een
vraagteken. Bij de start van deze onzekere periode kon ik niet vermoeden
wat er daarna op me af kwam. Dat Gerda en onze kinderen dit moesten
meemaken was vooraf niet te voorzien. De opeenstapeling van een
serie gebeurtenissen kwam ons leven binnen als een vloedgolf. Gerda
speelde daarbij, met haar zorg om mij, de rol van rots in de branding.
Zou zij erin slagen om staande te blijven? Ondanks de angstige en verdrietige
momenten voor alle betrokkenen was het beslist niet alleen een
nachtmerrie. Ik weet precies wat er in deze periode is gebeurd. En gelukkig:
ik kan het nog steeds navertellen.

Zere voeten
Eind mei 2000. Gerda en ik gingen twee dagen naar een luxe hotel op de
Veluwe. Het was een prijs die we gewonnen hadden met een kaas-promotie-
actie. Hartstikke leuk! Het was voorjaar en de weersvoorspellingen
waren goed. Van de receptiemedewerkers van het hotel kregen we
prima uitleg over de wandelroutes in de omgeving. Tenminste, dat dachten
wij. Met onze dagelijkse schoenen aan gingen we op pad. Ons plan
was maximaal anderhalf uur te wandelen om daarna nog even te gaan
zwemmen in het zwembad van het hotel. Helaas! We bleven wandelen
en Gerda’s schoenen werden voor haar gevoel steeds kleiner. We waren
verdwaald in de bossen. ‘Net als in een sprookje’, zei ik lachend tegen
haar. Geen mens te zien. Pas ruim drie uur later bereikten we weer het
hotel. We voelden onze voeten behoorlijk, maar de rest van de dag hadden
we gelukkig de tijd om bij te komen en te genieten van onze prijs.

Enkele dagen later kreeg ik last van mijn voeten. De onderkant was vrij
gevoelig. Ik schreef het toe aan de lange wandeling en hoopte dat het
snel weer zou verdwijnen. Na vijf dagen was dat gelukkig het geval. Hoewel:
er kwam een pijnlijk gevoel in mijn linkerkuit voor in de plaats. Toch
vreemd! De gevoeligheid was niet alarmerend, maar helemaal gerust was
ik er niet op. In de weken die volgden, bleven zich pijnlijke plekken voordoen
in mijn benen en een enkele keer in mijn armen. Soms leek het op
een ontstoken bloedvat net onder de huid, dan weer leek het dieper te
zitten. Het voortduren van de klachten vond ik vervelend en eind juli
besloot ik naar de huisarts te gaan. Die stelde de gebruikelijke vragen en
ik ging de deur uit met een recept voor pijnstillers. Pas eind augustus, na
onze vakantie, zou ik weer bij hem terugkomen om de klachten en het
effect van de medicijnen te bespreken.
Onze vakantie brachten we door bij vrienden in Frankrijk. Tijdens enkele
bergwandelingen merkte ik dat het me veel moeite kostte om de ande-
ren bij te houden. Ik kreeg onvoldoende lucht, terwijl ik daar nooit eerder
last van had ondervonden. De vakantie was overigens schitterend.
Een prachtige natuur met adembenemende bergen en dalen. In de verte
soms de Mont Blanc.

Naderend onheil
De pijnstillers gaven wel enige verlichting, maar de gevoelige plekken
in mijn benen en armen bleven. Ook kreeg ik steeds meer last van vermoeidheid,
vooral bij inspanning had ik daar behoorlijk veel hinder van.
Eind augustus stelde ik aan de huisarts voor om me naar een specialist
door te sturen. Samen kwamen we tot de conclusie dat een bezoek aan
een reumatoloog het beste leek.
Eind september, in het weekend ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.8/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6