[A+] [x]
Aandoening: RSI
Een zelfverzieker met RSI
Hanneke Dijkman
Pagina 2

...minder te doen met mijn handen. Ik zei mijn krantenabonnement op, want de krant vasthouden in de trein deed pijn. De Metro en de Spits waren kleiner. Met mijn tas op mijn schoot en de krant daarbovenop kregen mijn armen wat rust. De fysiotherapeut stelde vast dat niet alleen mijn nek en mijn schouders vastzaten, maar ook mijn rug. Dat herinnerde me aan een massage in de hammam, meer dan een jaar geleden. Maar ik had er toen verder geen aan¬dacht aan besteed. Mijn werk, mijn bestuurswerk, mijn vriendinnen, mijn partner eisten alle tijd en aandacht op. Daar moest ik nu dus voor boe¬ten, ik was knap dom geweest.
Eind april zat ik achter mijn bureau toen mijn baas binnen kwam lopen. ‘Het bevalt me maar niets dat je zo lang klachten hebt’, zei hij, ‘ik wil dat je beter wordt, dus meld je maar ziek.’ Anderen moesten mijn opdrach¬ten maar over nemen. Ik voelde me verslagen. Ik had uit alle macht gepro¬beerd om mijn werk goed te doen én mijn klachten weg te krijgen. Maar het was niet gelukt. Mijn targets kan ik nu dus echt niet halen, dacht ik, de ambities moeten voor onbepaalde tijd in de diepvries. Mijn wilskracht, energie en doorzettingsvermogen waarmee ik in eerdere banen al zoveel gepresteerd had, waren gebroken door die stomme RSI. De fysiothera¬pie had niets geholpen, mijn rug zat iedere keer weer vast. De bedrijfs¬arts en de huisarts hadden ook geen oplossingen. Zou thuis zitten dan wel helpen? Maar ik voelde me ook wat opgelucht, want mijn handen deden gewoon echt pijn, het ging gewoon niet meer.
In twee dagen droeg ik het werk over aan mijn collega’s. ‘Wat vervelend voor je, ik hoop dat het snel beter gaat.’ Ik voelde hun medelijden: ja daar zat ik echt op te wachten. Mijn imago was in twee maanden veran¬derd van stoere tante naar kneus van de zaak.
Dat rotlijf Boos en met een machteloos gevoel zat ik thuis. Hoe lang zou het gaan duren? Ik koop het boek De pijn de baas van Frits Winter. Daarin beschrijft hij dat belasting en belastbaarheid in evenwicht moeten zijn. Daardoor snapte ik hoe het de maanden ervoor misgegaan was. Ik had wel steeds mijn belasting verminderd, maar deed nog steeds meer dan ik eigenlijk aankon. Daardoor kon ik weer minder, of in andere woorden, mijn belast¬baarheid ging verder terug. Dan deed ik nog minder, maar weer meer dan ik eigenlijk kon. En zo zat ik dus al weer drie hele weken thuis ach¬ter de geraniums. Wat Winter zei klonk heel logisch en eerlijk gezegd snapte ik niet waarom ik daar niet zelf opgekomen was. De belasting moest dus rigoureus naar beneden, door minder te doen. Ik kocht dus plakken kaas, voorgewassen sla. Ik kocht plastic borden en mokken, gebruikte lichte campingpannen voor het koken. Ik schakelde een vriendin in om giro’s voor me te schrijven. Ik gebruikte een telefoon met luidspreker zodat ik de hoorn niet hoefde vast te houden. Alle was¬knijpers gingen in de vuilnisbak en de was hing los op de lijn. En na vier weken merkte ik wat vooruitgang. Langzaam werd de pijn minder. Daar was ik blij mee. Maar ik kon nog zo weinig. Ik had het gevoel dat ik in de eerste versnelling op de snelweg zat. Begin juni zocht ik hulp bij een mensendiecktherapeut. Hij keek zorge¬lijk en constateerde dat ik niet goed stond, niet goed zat en zelfs niet goed lag. Hij gaf me nieuwe oefeningen. Ik moest een ballon met kleine tikjes in de lucht houden en daarbij mijn handen en armen zo veel moge¬lijk ontspannen. Ik voelde me voor gek staan met die ballon, maar ik deed het toch. De mensendiecktherapie zorgde ervoor dat ik nog meer oplet¬te bij al mijn handelingen. Ik leerde een deur te openen door met de ene hand de klinker naar beneden te doen en daarna met mijn voet de deur open te trappen.
Ik had gelezen over de fasen van RSI en schatte dat ik in de derde fase zat, die niet altijd meer te genezen is. Deze mensen zaten daar ook in, soms al jaren. Ze probeerden met alle macht om eruit te komen en om door te gaan ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.8/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6