[A+] [x]
Aandoening: RSI
Een zelfverzieker met RSI
Hanneke Dijkman
Pagina 1

In twee dagen droeg ik het werk over aan mijn collega’s. ‘Wat vervelend voor je, ik hoop dat het snel beter gaat.’ Ik voelde hun medelijden: ja daar zat ik echt op te wachten. Mijn imago was in twee maanden veranderd van stoere tante naar kneus van de zaak.

Het is nu 2005. Ik kan rapporten tikken zonder dat ik pijn heb. Ik kan appels schillen, kaas schaven, muren schilderen zonder pijn. Dat is helaas wel anders geweest. Een paar jaar beheerste RSI mijn leven. Het was een pijnlijke tijd. Een tijd vol met confrontaties. Die confrontaties waren er met mijn omgeving, mijn werkgever, de vele behandelaars. Maar nog meer was het een tijd van confrontaties met mezelf. Over die laatste con¬frontaties gaat dit verhaal.
Van kwaad tot erger Vijf jaar geleden werkte ik als econome bij een commercieel onderzoeks¬en adviesbureau. Ik had een LAT-relatie en woonde in mijn eigen apparte¬ment in het centrum van een grote stad. In mijn vrije tijd had ik een boei¬end netwerk van vooral vriendinnen en ik was bestuurslid van twee verenigingen. Ik had een druk leven en stond midden in de maatschappij. Mijn werk was zwaar maar ook heel interessant. Ik werkte er pas anderhalf jaar. Het eerste jaar had ik minder omzet gedraaid dan de bedoeling was en dit jaar deed ik extra mijn best. Er was echter één ding waar ik me zor¬gen over maakte. Mijn hand en pols deden pijn en dat ging niet over.
Toen in maart 2000 de pijn na een vakantie van twee weken niet minder werd, besloot ik naar de bedrijfsarts te gaan. Eigenlijk had ik er geen tijd voor, er moest een rapport af, dus het was aanpoten. Het gesprek met de bedrijfsarts was kort. Hij stelde vast dat het inderdaad RSI was en raad¬de me aan om halve dagen te gaan werken. Maar ja, ik had drie opdrach¬ten lopen, dus dat ging niet. Dan moest ik maar zoveel mogelijk tikwerk aan mijn collega’s overlaten. En naar de fysiotherapie gaan. De huisarts knikte begrijpend. RSI-patiënten zag hij wel vaker. Door-verwijzing naar fysiotherapie leek hem prima. Hij wist wel een goede fysiotherapeut. Maandag was toentertijd mijn vrije dag, om de twee weken. De eerste maandag na mijn bezoek bij de huisarts had ik drie afspraken voor mijn bestuurswerk, de afspraak met de fysiotherapeut kon er dus nog wel bij. Mijn nek en mijn schouders bleken muurvast te zit¬ten. De enthousiaste fysiotherapeut kneedde het allemaal wat losser. Hij raadde me aan om twee keer per week terug te komen. Dat kostte me dus veel tijd, maar dat moet dan maar, dacht ik.
Op mijn werk ging het ondertussen niet allemaal van een leien dakje. Een presentatie bij een belangrijke opdrachtgever was eerder misgegaan. Ik had er ook niet genoeg tijd in kunnen steken, was nog druk bezig met andere opdrachten. Deze hele opdracht had ik niet gewild, maar mijn baas overtuigde me dat er niemand anders was. Eind maart gingen we dus terug naar deze opdrachtgever met een beter verhaal. De nacht van te voren lag ik wakker, dat gebeurde wel vaker. ‘s Ochtends ging ik eerst voor de derde keer naar de fysiotherapeut. Die ontdekte enthousiast mijn eerste grijze haar. In een sombere bui vertrok ik naar mijn werk. Voor¬dat we naar de opdrachtgever vertrokken, bespraken mijn collega en ik wie de aantekeningen zou maken. Helaas, het bleek dat we beide last van onze armen hadden. Dus besloten we het schrijfwerk eerlijk te delen. Gelukkig ging de presentatie goed en waren de opdrachtgevers deze keer tevreden. Wel hadden we na afloop beiden pijn. Niet echt handig, want er lagen nog stapels werk te wachten. De fysiotherapie hielp niet echt. In april besloot ik dus te kijken of ik mijn tikwerk nog meer kon beperken. Ik ging meer rondlopen in plaats van mailen. Een rapport schreef ik samen met een collega: zij achter de computer en ik dicteerde. Dat was lastig werken, het vereiste een ande¬re manier van denken. Bovendien kostte het veel tijd, meer dan er begroot was. En het hielp niet, de pijn bleef. Soms stond ik aan het eind van de dag bijna huilend van de pijn en frustratie op het station.
Ook privé probeerde ik ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.8/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6