[A+] [x]
Aandoening: ADHD
ADHD én...? 't Komt goed
Aagje G.
Pagina 2

...mijn snep ertussen, zonder iets te
laten bezinken. Flap, flap… fliep, fliep. Weer te laat. Boze blikken, verwensingen:
‘Je luístert niet.’ Ik kon niet plannen, structureren, vasthouden.
Dus kreeg ik hulp. Ik werd teruggefloten en aan mijn neus getrokken.
Door peuten (en p’tienten). Keer op keer op keer op keer. Maar als ik
struikelde hielpen ze me overeind. Ze werden niet boos, maar keken
samen met mij naar het obstakel: mijn eigen ‘good old’-gedrag. Ze hebben
mij opgevoed, deze hulpverleners. Naar mijn eigen pedagogische
principes. Rustig, geduldig. Vriendelijk, aardig. Kritisch en direct vooral.
Streng ook. Wonderlijk is dat.
Op de allerlaatste dag, tijdens psychomotorische training, kreeg ik een
afscheids’cadeautje’, met een hoog aanmoedigingsgehalte. Een symbool,
zei de therapeute, voor hoe ze mij had leren kennen: emotioneel, positief,
en met veel kracht en vitaliteit. De groep en zij stonden in een kring
achter mij, hun armen uitgestoken naar voren om mij op te vangen. Ik liet
me achterover glijden. Lekker ontspannen voelde ik me. Langzaam, met
trillende spieren, tilden ze me met gestrekte armen tot boven hun hoofden.
Het puffen en kreunen drong niet tot me door. Ik voelde een superrelaxte,
enórme kick. Op de top van een berg, met een grasspriet in mijn
mond…
En nu in de nazorg, zit ik in een ADHD-groep. Vanuit het GGZ. Heftig
knikkebollen we naar elkaar van het de hele tijd herkennen van al die
stomme dingetjes, die steeds maar fout gaan en die niemand begrijpt en
die je zelf ook niet snapt en waar je je voor schaamt en waar je steeds
voor op je donder krijgt en die je vervolgens tóch weer…
Tja, ik weet niet waar en wanneer, maar ik voel: ‘t-kómt-goed!

Aagje G. heeft ADHD en raakte voor haar veertigste opgebrand.
Eerste prijs in de categorie Pen Publiek (columns)



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.8/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6