[A+] [x]
Aandoening: ADHD
ADHD én...? 't Komt goed
Aagje G.
Pagina 1

Want ik zie alles en ik hoor alles en ik ruik alles en ik voel veel. Ik heb een rijke fantasie en grenzen ken ik niet. Als ik een deur of een hek of een poort zie, kriebelt in mij een prikkelende, zinderende spanning.
Wat zou daar achter zitten?


Op mijn bijna veertigste heb ik het bijltje erbij neergegooid. Vanaf toen
worden mij cadeautjes in de schoot te geworpen. Ik vraag er niet om. Ze
komen uit de lucht vallen. Ik, brokkenpiloot, heb altijd geknokt voor wat
ik dacht dat goed was. Maar het pakte steevast verkeerd uit. En dan was
het te laat. Sinds ik zei: ‘Hooooo, huuuuuu… ik kan niet meer,’ komen
oplossingen en sleutels naar me toe. Puzzelstukjes vallen op hun plaats.
Ik hoef er niets voor te doen. Behalve te laten. Dat valt nog zomaar niet
mee voor iemand met zo’n jeukende, kriebelende, irriterende onrust.
Ongeduldig met mijn vingers op het tafelblad tikken heeft geen zin. ‘Het’
heeft zijn tijd nodig. ‘Het’ laat zich niet opjagen of forceren.
Wie ben ik en wat gebeurde er? Ik ben een vrouw, een partner, een dochter,
een zus, een vriendin, een juf en ik zorgde en zorgde en zorgde…
goed. Voor een ADHD-moeder, een ADHD-broer. Voor klassen ADHDkindertjes,
die lekkertjes, die lieverdjes, die als vlooien alle kanten opspringen.
Ik voel aan wat ze nodig hebben. Ik ben zelf van de vlo-achtigen,
maar ik had dat niet bewust in de gaten. Dus ik sprong mee en ik sprong
tegen. Met mijn lijf en mijn hoofd vol krioelende beestjes, die mij afleiden,
opslokken, uitlokken, verleiden. Die mij gek maken, want ze zijn
met zo velen.
Van de zonnige kant bekeken heb ik veel energie, ik kan me goed uitleven
en ik bruis van frisse ideeën. In crisissen beslechten ben ik een kei: het
doel en de weg vallen samen. Snelle, accurate oplossingen. En dat ik het
voor elkaar krijg. Van de hoogste chef tot Sjefke uit het magazijn. Dus
terug naar mijn klas. Wat geef ik mijn kleintjes die mij raken, omdat zij
het kleintje in mij raken? Ik geef, instinctief en intuïtief, wat ik zelf nodig
heb. Structuur en grenzen. Geloof en vertrouwen. Sfeer. Aanmoediging
in het overwinnen van angsten en het ontwikkelen van krachten. Ik creëer
de basis. Maar niet voor mezelf, dat is een ‘bridge too far’. Te hoog gegrepen.
De splinter in sprankelende én doffe kinderoogjes zie ik, voel ik in
mijn onderbuik, maar niet de balk in mijn eigen chaotisch verzuipende,
hypergefocuste, drukke, hopeloos en eindeloos vastlopende blik. Dus ik
dender maar door, als een kip zonder kop. Ik raak uitgeput van het
Sinterklaasje en Assepoestertje en Pleegzustertje-bloedwijn spelen, allemaal
leidende rollen die mij als ADHD-lijdster niet op het lijf geschreven
zijn. Eigenlijk word ik het liefst lekker met rust gelaten. Zodat ik
dartel en vrolijk mijn nieuwsgierige, altijd geprikkelde neus kan steken
in wat me allemaal aantrekt en fascineert. En dat is veel. Want ik zie alles
en ik hoor alles en ik ruik alles en ik voel veel. Ik heb een rijke fantasie
en grenzen ken ik niet. Als ik een deur of een hek of een poort zie, kriebelt
in mij een prikkelende, zinderende spanning. Wat zou daar achter
zitten?
En zo raakte ik opgebrand. Op deze en op die plek en hier en daar en overal.
En bij hen en bij hullie en bij iedereen. Uitgeput leunde ik met mijn
rug tegen de muur. Op de stoep. Opperdepop, oeperdepoep … daar
stond geschreven in de hondepoep: Aagje-is-op-van-Aagje!
Er kwam een hondje, ik nam een hondje. Ik ben altijd bang geweest van
veel, en van dieren vooral. En het meest van hondjes, want die komen naar
je toe … íejákkíe. Maar een vriendin die op zoek was naar een puppie,
verleidde me om mee te gaan kijken. En toen gebeurde er iets wonderlijks.
Ik zat daar bibberend op mijn hurken tussen al die grappige, schattige,
beweeglijke pluisjes en mijn hart sprong open. Het knapte en
stroomde over van blijheid. Ik was nog wel bang, maar … ‘as the bible
said’: liefde overwint alles. Mijn hondje kwam er. Mijn trouwe, vrolijke
metgezel.
Ik ging verder. Ik ging in dagbehandeling, drie dagen per week. God,
wat kwam ik mezelf tegen. Ik bonkte tegen mezelf aan. Als een kip zonder
kop of kont, noch staart … dook ik overal in. Zonder denken, geen
plan, maar doen-doen-doen. En achteraf de schadeclaim. Impulsief en
afgeleid. Van goede wil, maar richtingloos. Het puntje van mijn tong
afbijten, dat was mijn grootste worsteling. Bla, bla… reageren, interrumperen
voor de beurt! Steeds met ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.8/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6