[A+] [x]
Aandoening: Migraine
Medicinale woorden
Peter Terlouw
Pagina 2

...de krachten buiten de ronde koepel van mijn hoofd. Dimensies schieten tekort, verbindende getallen tussen wat recht en rond is zoals pi kunnen hier geen systeem in aanbrengen, woorden zijn er te veel.

Gedwongen gedachtesprongen, zoveel, zo vaak en zo afwisselend dat het niet te bevatten is. Dit werkt als volgt op me uit. Vergeef me de volgende denkstap, na bovenstaande moet eentje extra nog wel kunnen. Mijn hoofd is helemaal de door chaos opgevulde koepel zoals hierboven beschreven en tegelijkertijd is het anders.
De beschreven chaos klopt in twee betekenissen: het is een juiste omschrijving en ‘het’ klopt ook echt. In mijn hoofd moet al het chaotische geweld dat ik beleef door de buizen en tunnels die mijn hersenen ook vormen. Vergelijk deze grijze massa, opgeslagen onder mijn schedeldak, met de ondergrondse van Londen. De metro is onzichtbaar maar toch aanwezig en soms voelbaar als lichte trillingen onder je voeten tijdens een wandeling door die stad. Dat metronet doorkruist en ontsluit geheel groot Londen. Rustige momenten zijn de zondagochtend, spitsuren kennen ze daar echter ook. Die drukte is normaal gesproken geen probleem.
Bij een aanval, chaos in het kwadraat, is mijn hoofd het metronet maar dan in een situatie van de spits die erger en erger wordt en dramatische vormen aanneemt. Dit houdt in dat het net zwaarder en zwaarder belast wordt totdat overbelasting optreedt: de stroom valt uit, mensen raken in paniek, treinen botsen op elkaar en er ontstaat brand en tunnels storten in omdat treinen door wissels heen rijden of op perrons kleunen. Pijn dus. Pijn die voortdurend aanwezig is als een brommende grondtoon. Het geluid van een airconditioning is voor mij om deze reden nooit aan te horen; het lijkt teveel op de ervaring tijdens een aanval. Pijn als ellende. Pijn die niet uit te schakelen is, pijn die je laat verlangen naar het uitschakelen van jezelf.

Ander beeld: zie jezelf opgesloten in een geheel afgesloten ruimte, geen deuren of ramen om te ontsnappen. Langs alle binnenwanden, en zelfs de vloer en het plafond, is de ruimte bekleed met televisietoestellen. Op al die beeldbuizen worden steeds andere beelden uitgezonden in een snelheid en dynamiek vergelijkbaar met de clips van MTV. Bij dit alles hoort ook herrie: vele bronnen van geluid en dan vooral gesproken woord en soms een refreintje of zinnetje uit een liedje. Alsmaar doorgaand, herhalend, pijn veroorzakend. Geen afstandbediening, geen uitknop op jezelf is aangebracht. Je moet het ondergaan.
Pijn en onrust. De pijn is soms ondraaglijk. De basis is breed en loopt door mijn hele hoofd en dreunt constant door. Daarbovenop komen vurige scheuten of bliksemachtige schichten die vaak vanuit linksboven komen en pas diep in mijn hoofd uitdoven. Hun vernietigende werk hebben ze dan al gedaan. Pijn.
Mijn voorhoofd en mijn linkeroog voelen eerst strak aan, daarna gaat mijn pupil trillen en mijn oog gaat tranen. Niet dat ik dan huil, het is het ultieme ongecontroleerd en ongewenst ingrijpen van de onbeheersbare pijn op de regelmaat en regeling van mijn eigen lichaam. Soms huil ik dan ook echt, tranen blijven tranen.
Gelukkig is daar de slaap. Ik kan aan het begin van de aanval goed slapen. Sterker: ik moet slapen, de aanval dwingt mijn lichaam om ‘uit’ te gaan. Het is dan ook geen echte slaap compleet met een normale droom en bijvoorbeeld bewegen, omdraaien in het bed. Uiterlijk geheel roerloos lig ik de innerlijke chaos te ondergaan. De slaap is het enorme wattendeken dat de chaos voor mijn bewustwording kan afdekken, in kan pakken.

De tijd moet dan zijn ondankbare werk doen om de wind te laten liggen, de beving te doen rusten en de vandalen te bevredigen zodat alles terugkeert naar de rust met hoofdletters.

Na verloop van tijd wekt de biologische wekker van de maag me. Helaas, voor ongeveer een uur is de stillende wattendeken van de slaap wreed van me afgerukt. Ik moet de honger stillen en onderga de chaos in alle heftigheid. Meestal is dit rond de klok van half een in de middag. Ik schrijf bewust honger omdat de eetlust op dat moment fors is. Het starten en onderhouden van zoveel dynamiek kost schijnbaar veel energie. Hiermee voed ik onbewust diezelfde dynamiek. Het kan niet anders. Het enige ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.8/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6