[A+] [x]
Aandoening: Migraine
Medicinale woorden
Peter Terlouw
Pagina 1

Het is in mijn hoofd dat het begrip chaos opnieuw uitgevonden wordt. Het is onmogelijk een formule op te stellen die deze vorm van misbruik van tijd en ruimte kan vangen, zoals het Einstein wel gelukt is voor de krachten buiten de ronde koepel van mijn hoofd.

Bij het wakker worden dringt vaag en langzaam het besef door dat het vandaag opnieuw mis is. Foute boel, alles ligt overhoop en het duurt zeker de hele dag voordat de orde in mijn hoofd weer enigszins hersteld is. Migraine.
Roffelende ritmes, beukende bassen en flitsende foto’s vullen mijn gedachten. Dat is wat ik hoor en zie. Geluiden en beelden van de meest uiteenlopende soort. Regelmaat is niet te herkennen, of het zou het soms vierenvijftig keer herhalen van een bepaald zinnetje moeten zijn: we moeten onze verantwoordelijkheid nemen, we moeten onze verantwoordelijkheid nemen, we moeten onze verantwoordelijkheid nemen. Of juist het alsmaar opeenvolgen van nieuwe beelden, plaatjes, stukjes videoclip. Karakteristieke witte muren van een stickerfabriek de buurt waar ik woonde toen ik zeven jaar oud was. Het uitzicht op een schuurtje vanuit de trein gezien op de dagelijkse route naar het werk. Schuchter blond meisje achter de kassa in de supermarkt. Groene auto met opvallende achterkant op een advertentiefoto uit de krant van zaterdag. Alle details dringen tot mij door als hoofdpunten. Enzovoort.
Een verband tussen beeld en geluid is niet aanwezig, of merkbaar. Een contrapunt in dit alles is de soms optredende synchroniciteit van tijd en de in mijn hoofd gevulde ruimte: op een moment vallen een beeldje en een geluid samen. In zwart-wit John F. Kennedy die roept: ‘Ich bin ein Berliner’. En dan een keer of 144 achter elkaar.

Mijn hoofd is te vergelijken met de indrukwekkende bibliotheken die universiteiten of sommige hoofdsteden rijk zijn. Bijvoorbeeld het enorme exemplaar van de universiteit van het Engelse Oxford of de Bibliothèque Nationale de France Paris XX. Een enorme koepel waar langs de binnenwanden allemaal boeken gerangschikt staan in regelmatige en gelijkvormige stellingen. Daartussen kastjes met vakjes en lades gevuld met folio’s of kaartjes. Alles keurig en logisch op zijn plaats. Een koel aandoende rust heerst in de koepel. Rust gedicteerd door de onwrikbare orde van alfabet en nummering. De aanwezige mensen, beperkt in aantal, lopen kalm heen en weer of zijn gedisciplineerd aan het werk. Zo is mijn hoofd normaal ook, zonder aanval.
Tijdens een aanval wervelt een aanhoudende sirocco door mijn binnenste schedeldak, gecombineerd met een voortdurende aardschok. Alle stellingen staan te schudden. Lades schuiven open en de wind blaast de inhoud, velletje voor velletje door de turbulente en op zijn grondvesten schuddende ruimte. De aanwezigen zijn in aantal sterk toegenomen en zijn veranderd in vandalen. Verhit bewegen ze door de ruimte alsof ze door de duivel zijn bezeten. Kastjes keren ze om, laden legen ze en met de stoelen stutten ze een alsmaar groeiende berg papier in het midden van de ruimte. De wind speelt met de bovenste geschriften.
De kasten en boeken die nog niet losgewrikt waren door de kracht van wind of beving worden door hen beetgepakt en van de balustraden geworpen. De ruggen van de boeken raken bij het ruw van de planken grissen gescheurd, zodat een windvlaag de afzonderlijke bladzijden mee kan voeren. Een regen van bedrukt papier daalt neer en bedekt de wanordelijke berg zoals sneeuw een mesthoop op een duin kan laten lijken.
De chaos is ongehoord. Het geluid dat ik hierbij hoor is magisch: de vaak al lang van ons vergleden schrijvers van alle aanwezige boeken en teksten zijn kennelijk tot leven gekomen van al deze onrust, of in ieder geval wreed uit hun slaap gewekt, en reciteren bij voortduring uit eigen werk. Zin voor zin galmt door mijn beleving van de ruimte. Steeds dezelfde zin, of hele hoofdstukken achtereenvolgend. In de angst dat hun werk verloren dreigt te gaan in deze plaag van bijbelse omvang, spreken ze steeds luider en luider totdat het schreeuwen en overschreeuwen wordt. In dit alles ben ik en ik ben in dit alles.
Het is in mijn hoofd dat het begrip chaos opnieuw uitgevonden wordt. Het is onmogelijk een formule op te stellen die deze vorm van misbruik van tijd en ruimte kan vangen, zoals het Einstein wel gelukt is voor ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.8/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6