[A+] [x]
Aandoening: Borstkanker
Ontboezemingen & Boezemvriendin
Ginette Reens
Pagina 2

...de oever van de Nijl in Khartoem waar we elkaar ontmoetten. Het
water stroomde traag noordwaarts waar onze vriendschap zou groeien
in de kleur van de ijzerhoudende Zuidafrikaanse aarde waarop we elkaar
dezelfde reis langer spraken.
Dat was dertien jaar geleden.
In winters Nederland zagen we elkaar opnieuw. Het was bijna een
jaar na onze eerste ontmoeting, maar de tijd had geen vat gehad op onze
nieuwsgierigheid naar elkaar. Het was alsof we in de spiegel van ons
eigen leven keken als we luisterden naar elkaars verhalen over het leven
en de liefde, familie en vriendschap, werk en worstelingen. We herkenden
elkaar. Onze vriendschap was zeldzaam zoals de kleur van je haar.
Onze vriendschap voedde onze reislust; samen durfden we meer dan
alleen. Samen ontdekten we Chili. Weer stonden we gebogen over de
aarde die blond in het noorden, grijsgroen in het midden en glinsterend
zwart rond de vulkanen in het zuiden is. Alleen in het dorre noorden
ontdekten we scheuren. Zuidelijker verkleefden de aardlagen tot
vruchtbaarheid en wandelden we urenlang tussen de weelderige flora.
's Avonds genoten we van de wijn die het land had voortgebracht.
In onze vriendschap woonden wederzijds vertrouwen en openheid. We
werkten veel samen. Ik bewonderde en keek bij jou de kunst af van het
leidinggeven. Je coachte me bij mijn groei van functie naar functie.
Onze vriendschap had de humor van je sproeten die knipoogden als
je ogen in genegenheid vervormden tot streepjes. We glimlachten om
succes en leerden tegenslagen met een lach en een traan relativeren.

Midden jaren negentig komen we onze echtgenoten tegen. Dat leidt
tot merkbare veranderingen in ons contact. We zien elkaar af en toe en
delen minder. Beiden investeren we in een nieuw leven. Hoewel in afgeslankte
vorm, onze vriendschap blijft bestaan.

We trouwen drie jaar na elkaar. De laatste bruiloft een halfjaar geleden
is die van Hans en mij.
Vorige zomer krijgt mijn moeder kanker. Ze ondergaat een grote operatie
die gevolgd wordt door zes uitputtende chemosessies. Bang dat ze
het niet haalt voel ik een rare kriebel in mijn borst. Gelukkig krabbelt
mijn moeder weer overeind. De kriebel stoort zich er niet aan en blijft.
Via de huisarts kom ik bij de radioloog ... en voordat ik het goed en wel
besef, word ik in de DaniŽl den Hoedkliniek nader onderzocht. Jij bent
in het buitenland als we op Oudejaar horen dat ik een borst moet missen.
Emotioneel sluiten we 1998 af.
'Ach nee, Ginette ...', is je eerste reactie op 1 januari als je weer thuis
bent van je reis. Een dag later sta je huilend op de stoep en vallen we in
elkaars armen. Toch heb je ook het hoofd koel gehouden en stelt voor
dat we 'die dingen' die ik nu in mijn bh draag gaan bekijken en betasten.
Het is een maand voor ons huwelijk. De tijd begint te dringen en de eerste
twee weken van januari staan in het teken van allerlei onderzoeken.
Ik heb goed gevoeld, ben er heel vroeg bij. Onze bruiloft kan doorgaan.
De datum voor de operatie wordt vastgesteld op 8 februari, precies een
week na ons trouwen.
Met jou bekijk ik foto's van reconstructies, praat ik over de tijd na de
operatie en gelukkig ook over dť dag. Het weekend voor de bruiloft is
rustig. Hans en ik kijken ontspannen en met ontzettend veel zin naar
onze trouwdag uit. We weten dat we er iets heel bijzonders van gaan
maken. En ik spreek uit dat ik ook vrede heb met en klaar ben voor de
operatie een week later.
De bruiloft is er een vol simche. De gasten verrassen ons, we dansen
op de klezmer van de muzikanten en genieten van het begin tot het
eind. De borstkanker speelt slechts af en toe op de achtergrond een
bescheiden rol als we vertellen waarom onze eerste huwelijksreis naar
Schiermonnikoog zo kort is. Als jij en ik 's avonds afscheid nemen, weten
we dat we elkaar in het ziekenhuis weer zullen zien. Daar zal je samen
met Hans op mijn terugkomst uit de operatie wachten. Iets waar Hans
en ik heel blij mee zijn.
De dagen op het eiland drijven op de snelheid van de westerstorm
voorbij. We genieten van het oude hotel, maken lange wandelingen
langs het strand, door de duinen en het bos. Meer dan eens trotseren we
regen, hagel en wind, maar helder winterweer hebben we ook. De ochtend
van vertrek belet de zware storm het veer van uitvaren. Het wachten
is op het lage tij en pas met de avondboot komen we aan wal. Dan
is Rotterdam ineens heel dichtbij, ook al ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.7/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 5