[A+] [x]
Aandoening: Borstkanker
Ontboezemingen & Boezemvriendin
Ginette Reens
Pagina 1

Mamma's

'Borst, borst', roepen alle kinderen van de wereld als ze hun moeder
bedoelen. Dat realiseer ik me bij mijn eerste borstfoto's; Latijn heb ik
op school niet gehad. De foto's vertonen geen bijzonderheden. Ik adem
opgelucht uit, glimlach nog om dat woord 'mamma' ... tot ze gewoon
weer mijn moeder is.
Afgelopen zomer krijg ik de kriebels in mijn borst. Mijn moeder is
ernstig ziek. Ze krabbelt moeizaam overeind. Kriebels. Ze zijn alleen
te letterlijk. Verder valt er niets te voelen. Is het misschien verlatingsangst
van mamma tot mamma? Toch dring ik aan op een foto. De - vrouwelijke!
- huisarts noemt het nog overbodige luxe...
Dan leef ik plotseling van onderzoek naar onderzoek. Foute foto.
Povere punctie. Verpletterend vervolg. Vorig jaar besloten we dat ik
geen mamma word. Inmiddels weet ik dat ik een mamma moet missen
...
Wel is degene die ik mamma noem er nog ...

Sauna
Blank vuren kreunt als in de wind. Hars huilt uit de naden. Eucalyptus
herinnert aan het zuiden. De lage bank kraakt als ze zich erop vleit.
Ogen dicht en ontspannen van kleine teen tot kruin. PoriŽn openen
zich. Haar lichaam ademt warmte uit. Haar krullen verslappen. Hoe
vaak nog, gave vrouw? Ze nummert elke gebeurtenis als twee of een na
laatste keer. Of is dit echt de laatste keer?

Hotel New York
Door een kier tussen de gordijnen gluurt het ochtendgloren de kamer
binnen. Ik sluit mijn ogen weer. Dan sper ik ze wijd open. Ik schiet overeind.
Naast mij ademt Hans rustig door. Ik sluip het bed uit. Met bonkend
hart loop ik richting raam. Waarom zijn we niet op tijd gewekt? Hoe
kunnen we ons op deze ochtend verslapen?
Ik schuif het gordijn opzij. Opgelucht laat ik mijn gespannen schouders
zakken. Sneeuw en het oranje natriumlicht van de straatlantarens
hebben voor de illusie van een betoverende morgen gezorgd. De hemel is
antraciet. De Maas glanst als een zwarte spiegel.
In de badkamer kijk ik op Hans' horloge. Vijf over zes. We hebben
ons niet verslapen. Ik douche alvast terwijl Hans doorslaapt. Bewuster
dan ooit wrijf ik me in met amandel douchecrŤme. Met mijn linkerhand
ondersteun ik mijn borst. De rechterhand omvat de bovenkant.
Ik glimlach om de tepel die als een koekoek uit een klok tussen mijn
handen door kijkt. Ik buig me naar beneden. De waterstraal masseert
mijn nek. Ik zoen mijn borst, spreek haar met zachte woorden toe. Nog
drie uur, mamma, borst. Mijn ogen vullen zich met tranen.
'Goeiemorgen, lieverd. Jij bent vroeg. Heb je wel geslapen?', begroet
Hans mij. Ik kijk op. Slaperig realiseert hij zich het verdriet. Even later
staan we samen onder de douche en wiegen elkaar. Hij streelt mijn borst
en zoent haar ook voor het laatst.
Een uur later zitten we dicht tegen elkaar achterin een taxi. 'Waar
gaat de reis op dit vroege uur naar toe?', vraagt de chauffeur opgewekt.
'Naar de DaniŽl den Hoedkliniek', antwoordt Hans met een gebroken
stem. Ik streel zijn hand. De chauffeur rijdt ons zwijgzaam naar het ziekenhuis.
'Sterkte samen', heet zijn afscheid.
Twee uur later is mijn borst niet meer ...

Ablatio het derde deel
Ablatio. Ablatio. Plotseling stal ik weer mijn fiets tegenover het station
tegen het geblakerd pleister van de witte villa waar ik balletles heb. De
pianomuziek deint me tegemoet, doffe ploffen op de antieke parketvloer
laten zich horen en een scherp rietje tikt de maat.
Daar in die danszaal sta ik eens per week aan de barre, mijn benen
heffend, mijn armen bewegend, posities op de maat van de muziek.
Daar dans ik diagonaal over de vloer. Arabesk op een adagio.
Als mijn kindertijd ruw eindigt met het plotseling overlijden van mijn
vader, eindigt ook mijn gang naar de les. Er valt niets meer te dansen.
Pas veel later weer ...
Voor het eerst sinds vijfentwintig jaar ben ik weer daar. Adagio, arabesk,
ablatio. Voorbij is nu de zorgeloosheid. Het gevoel dat niets me
beperkt, dat alles wat ik wil, ook lukt ... gelukkig kleeft de tevredenheid
aan.
Ik kijk in de spiegel en zie me een nieuwe positie uitvoeren. De breed
uitgespreide armen, de wijdse kale borstkas, het hoofd langzaam achterover
zakkend in de nek. Waarom, waarom ...
Een lente en een zomer laat het antwoord op zich wachten. Dan is
het herfst en hef ik schoorvoetend het hoofd, de wijdse kale borstkas
staat voorzichtig fier vooruit, de breed gespreide armen ronden zich.
Het antwoord ligt in de dans. Na dit adagio is er wel reden toe. Dagelijks,
het leven omarmend.
Ablatio. Het derde deel van mijn leven is begonnen.

Boezemvriendin

Samen hebben we gebogen gestaan over de geaderde scheuren in de klei
aan ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.7/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 5