[A+] [x]
Aandoening: Visuele Beperking
Mijn zi(e)n in het leven
Sandra Krijg-de Leeuw
Pagina 2

...komen wonen met nog negen andere kinderen. Een groot gezin dus. Het duurt niet lang voordat ze de huiskamer binnen komen. Ik stel me aan iedereen voor. Al die namen, die onthoud ik nooit. Gelukkig is er ook een Sandra bij. Dat is tenminste een makkelijke naam. Die Sandra blijkt ook nog aardig te zijn. Wie weet kunnen we een duo vormen. ‘De zingende Sandra’s’. Ach, zo gek is het misschien niet, een tehuis als mijn thuis.

Op deze school heb ik een heleboel geleerd, waaronder me aan te passen aan de omgeving. Hier zou ik later nog moeilijkheden mee krijgen. Na tien jaar ging ik weer terug naar Hoorn, om een opleiding agogisch werk te volgen. In die tijd dacht ik veel na over hoe ik bij anderen, bijvoorbeeld vriendinnen, zou overkomen. Mijn vriendin heeft het later als volgt verwoord:

Wel spannend hoor, zo’n eerste dag. Ik ga beginnen aan een mbo-opleiding voor agogisch werker. Ik wil namelijk met kinderen werken die niet meer thuis kunnen wonen. Langzaam loopt de klas vol met klasgenoten. Er is een meisje dat wel erg scheel kijkt. Volgens mij kan ze niet goed zien. Dat blijkt ook als ze zich voorstelt. Ze vertelt dat ze op een speciale school heeft gezeten. Op die school zaten allemaal slechtziende kinderen.
In de pauze vraag ik haar wat ze nou precies ziet, ze zegt dat ze alles wel kan zien alleen moet het wat dichterbij zijn. Ze zou ook nooit mogen autorijden. Dat lijkt me wel lastig. ’s Middags besluiten we naast elkaar te gaan zitten. Ik vind het wel leuk om wat meer over haar te weten. Ik zie dat ze het boek heel dicht bij haar ogen houdt. Dat lijkt me wel vermoeiend. Ze vertelt dat ze ons een videofilm zal laten zien over haar vorige school. Zodat wij beter kunnen begrijpen hoe het is om slecht te zien.
Na school fietsen we naar huis. Ze blijkt vlak bij me te wonen. We spreken af om de volgende morgen samen naar school te fietsen. Ik heb soms het idee dat ze tegen een paaltje rijdt of tegen een auto. Pas als ze vlakbij het paaltje of de auto is gaat ze aan de kant, zij ziet het natuurlijk veel later dan ik.
We worden goede vriendinnen en ik kan me een beetje voorstellen wat ze ziet. Soms denk ik het te weten en dan klopt het niet. Ze vertelt dat licht heel belangrijk is en dat ze mensen aan hun jas herkent.
Als we samen uitgaan, merk ik wel heel erg dat ze slechtziend is. Als er een jongen naar haar kijkt, reageert ze niet. Want ze kan niet zien dat ze aangekeken wordt. Ze kijkt zelf ook nooit mensen aan omdat ze scheel kijkt. Het is voor haar dus wel eens moeilijk om zelf contacten te leggen. Ook wordt ze wel veel gepest in de kroeg. Mensen vragen haar dan of ze dronken is. Dit denken ze omdat ze niet recht kijkt. Ze is daardoor wel wantrouwend geworden als jongens zeggen dat ze mooi is. Ze denkt dan dat ze haar pesten. Dat vind ik wel sneu voor haar. Laatst was er weer een jongen die zei: ‘Wat heb jij mooie blauwe ogen.’ Zij reageerde daar geprikkeld op. Maar deze jongen meende het serieus. Toen ze dat merkte, vond ze het wel leuk. Eindelijk eens ‘echte’ sjans.
Het is best wel lastig om vriendin met haar te zijn. Andere vriendinnen van mij vinden haar raar, en zeggen dat ik niet met haar om moet gaan. Ik blijf wel met haar omgaan. Gewoon omdat ik haar aardig vind.


Rond mijn 24ste gingen mijn ogen drastisch achteruit. Een tijd van onzekerheid brak aan. Om de volgende fase van mijn leven te beschrijven volgt nu een fragment uit mijn dagboek. Een dagboek waarin ik alles beschreef alsof er iemand anders naar mij keek. Zo kon ik mijn gevoelens beter opschrijven.

Ze zit op de bank, heel tevreden te wezen. Ze heeft het toch maar voor elkaar. Haar eigen huisje. Lekker haar eigen muziek draaien en eten wanneer ze wil. Ze zit aan een kopje koffie en denkt terug aan hoe het begon. Haar ouders waren niet zo blij toen ze ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.8/5
Huidige waardering: 6