[A+] [x]
Aandoening: Visuele Beperking
Mijn zi(e)n in het leven
Sandra Krijg-de Leeuw
Pagina 1

Ondertussen was ze aan een opleiding voor activiteitenbegeleider begonnen. Dit viel haar later heel zwaar. Aan het eind van de opleiding begon ze weer slechter te zien. Deze keer vertelde de oogarts haar dat ze er maar aan moest wennen dat ze blind zou worden.

Het was 12 januari 1970 toen jullie het levenslicht zagen, vanaf dat moment waren wij de trotse ouders van een tweeling. Een jongen en een meisje, wat waren jullie klein. Dat kwam omdat jullie drie maanden te vroeg geboren waren. Het was een zware bevalling en de tijd erna ook. Sjef, je broertje, overleed na een paar dagen. En hoe jij, Sandra, het er af zou brengen moest de toekomst uitwijzen.
Dat was voor ons erg moeilijk. De artsen zeiden dat we blij moesten zijn dat er nog een over was. Dat waren we ook, maar toch hadden we verdriet. Er gebeurde ineens zoveel. Jij lag in een couveuse, ik kon je niet in mijn armen nemen. Na drie maanden mocht je mee naar huis. Je ontwikkelde je wel anders dan je oudste zus. Ik ben met je naar heel wat artsen geweest. Maar niemand kon mij duidelijkheid geven. We moesten dus maar afwachten.
Als je jarig was, moest ik altijd even aan Sjef denken. Hoe zou hij eruitgezien hebben? Jij was dan altijd zo mooi gekleed. In een jurkje dat ik zelf voor je maakte. Het bleek dat jouw niveau lager was dan een gemiddeld kind van drie jaar. Jouw niveau was als een kind van acht maanden. De Carrousel zou een geschikte school voor je zijn. Deze school was een dagopvang voor kinderen met een verstandelijke handicap. Omdat je in de couveuse had gelegen, dachten ze dat je, net als veel andere kinderen uit de couveuse, een verstandelijke handicap zou hebben. Dit heeft te maken met het regelen van zuurstof in en later uit de couveuse. Hierdoor kunnen er dingen in je lichaam beschadigd raken.
Na deze tijd ging je naar de kleuterschool. Ter overbrugging voor de lom-school. Ze dachten nu dat je niet goed kon leren, vandaar dat je naar een lom-school moest. Dat was wel héél anders, je kwam in een grote klas kinderen. En je moest gewoon met iedereen meedoen in plaats van individuele lessen volgen.


Dit is in vogelvlucht de start van mijn leven vanuit de ervaring van mijn moeder. Zoals je kunt lezen is dit niet vanzelf gegaan. Ik ben dan ook heel trots op wat mijn leven nu is.

Op de lom-school zagen ze in dat ik prima kon leren. Mijn enige probleem waren mijn ogen. Er bleken speciale scholen voor slechtzienden te zijn. Ik ging naar de Prins Alexander Stichting te Huis ter Heide. Omdat deze zo ver van mijn woonplaats af was, moest ik intern.
Ik herinner me nog heel goed hoe ik daar voor het eerst aankwam.
We rijden het grindpad op. Mijn vader is blij dat hij nu eindelijk de goede weg heeft gevonden. Dat gezoek maakt er de sfeer niet beter op. Ik voel de warme zomerzon op mijn gezicht, ik ben wel zenuwachtig. Het gebouw is enorm, wat een ramen en deuren. Ik ben benieuwd hoe het er van binnen uitziet. Er is mij verteld dat het groot is, net een doolhof. Ik ril bij de gedachte. Zou ik de weg wel kunnen vinden en zouden de andere kinderen aardig zijn?
Mijn zusjes en ik rennen de auto uit. Ik mag op de bel bij de grote deur drukken. Deze wordt opengedaan door een vrouw met een hele lange vlecht, ze heeft prachtige oogschaduw op. Achter haar zie ik een enorme hal, waar we op een stoel gaan zitten. Ik vraag me af hoe het hier zal zijn. En hoe het zal zijn, zo’n hele week zonder mijn ouders en zusjes. Ik moet er maar niet te veel aan denken anders ga ik nog huilen. De vrouw met de vlecht heet Karin. Ze vertelt over het internaat en welke regels er allemaal zijn. ‘Je zult het hier wel naar je zin hebben hoor. Er zijn zoveel andere kinderen waar je mee kunt spelen.’ Daar geloof ik niet zo in en ik wil liever met mijn zusjes spelen.
Later lopen we naar een grote huiskamer. Ik zal hier ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.8/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6