[A+] [x]
Aandoening: Chronische Pijn
De verlossing
Jolanda Klaassen
Pagina 1

Nee, ik blijf liever wie ik ben, al ben ik niet meer wie ik was. Stellig kondig ik het einde aan van mijn medische speurtocht.

Ik heb tijden naar de ontmoeting uitgezien. Nu, donderdag 6 juni 2002, is het dan toch eindelijk zover. Sinds een jaar ben ik binnen het reguliere circuit uitbehandeld, de natuurarts die ik nu ga bezoeken is voorlopig mijn laatste hoop en ik verwacht er veel van. John heeft vrijgenomen om als chauffeur te fungeren.

Een wit uithangbord geeft aan waar we moeten zijn, in rode letters prijkt de naam van het instituut boven ons hoofd. De wachtruimte is al behoorlijk vol. Gelukkig, ik kan zitten zonder een zitplaats te hoeven vragen. Om klokslag tien uur word ik binnengeroepen. John volgt me op de voet. Na het doornemen van mijn volledig medisch dossier resten er zo’n dertig vragen, die ik blijkbaar naar behoren weet te beantwoorden. Na een volledige opsomming van alle beperkingen en het exact omschrijven van mijn pijn en pijnpunten, mag ik mee naar het aangrenzende kamertje voor lichamelijk onderzoek. Dat ik slechts voor een recept kom dat hij me tien maanden geleden al heeft toegezegd, doet er schijnbaar even niet toe. Doeltreffend als ik gewend ben te zijn, houd ik wijselijk mijn kaken op elkaar en laat mijn lijf in alle standen buigen.

‘Je bent wel heel erg lenig voor iemand met een dubbele hernia hč’, merkt hij en passant op terwijl hij mijn knie zowat in mijn oog doet belanden. ‘Daar doe ik dan ook genoeg moeite voor’, kan ik toch niet nalaten te zeggen. ‘Yoga?’, kijkt hij me vragend aan. ‘Onder andere’, zeg ik. Ik probeer het simpel te houden. Bovendien heb ik er weinig behoefte aan, tijdens een consult dat ik slechts gedeeltelijk vergoed zal krijgen, uitleg te geven over ‘mijn’ alternatieve geneeswijzen. Al twijfel ik even of ik niet over het boek Ademmeditatie moet beginnen. Toch maar niet! Hij neemt er genoegen mee. ‘Roep maar even als het pijn doet’, draagt hij me op, terwijl nu al mijn gewrichten worden nagelopen. ‘Au’, gil ik tot vijf maal toe. De laatste twee keer bij het dubbelvouwen van mijn polsen, waarbij hij zijn duim op een zenuw plaatst.
‘Gevoelig?’‘Behoorlijk ja’, geef ik overduidelijk te kennen.‘Nek- en schouderartrose. Momentje’, zegt hij kort, alvorens hij zich omdraait.
Een seconde later worden twee natte wattenstokjes in mijn beiden neusgaten gestopt. Het vocht dat eruit druipt laat me zowat niezen, ik til mijn hand al op, maar die wordt abrupt tegengehouden. ‘Even tellen’, draagt hij op. ‘Eén, twee, drie’, telt hij, veel te langzaam mijns inziens. Dan trekt hij de staafjes uit mijn neus en grijpt allereerst mijn rechterpols. ‘En? Nog gevoelig?’, vraagt hij, heftig scharnierend. ‘Nee’, merk ik verbaasd op. ‘En deze’, vraagt hij, terwijl nu de linkerkant aan de beurt is om opnieuw te worden uitgetest. ‘Ook niet meer’, zeg ik, toch echt even onder de indruk. Heeft hij even hard gedrukt dit keer? Hoe kan dit? Wat is dat voor een spul? ‘Draai maar even op je buik. Bij zeventig procent van de patiënten heeft dit middel een goede werking. Hoor jij bij de overige dertig procent, dan merk je er niet eens iets van.’ Het klinkt veelbelovend voor een chronisch pijnpatiënt die niet meer weet hoe het voelt om pijnvrij te zijn. En al even geruststellend in vergelijking tot de gemiddelde bijsluiter. Gewillig laat ik hem zijn gang gaan. ‘Een prikje in je bil kan je met een beetje geluk een week of een maand van de pijn af helpen. De werkingsduur is helaas sterk persoonlijk. Maar de meeste patiënten hebben aan één spuit per maand genoeg!’
Denkend aan een dun injectienaaldje dat in mijn, toch niet al te zuinige, derričre zou verdwijnen maak ik me niet te veel zorgen en lig ontspannen alle mij nietszeggende apparatuur te bestuderen. Tot een fel stekende pijn als een schelle gil over mijn lippen komt.
‘Au! John!’ Vanuit mijn ooghoek zie ik hoe de dokter van schrik achteruit springt alvorens hij geruststellend op mijn rug klopt. ‘Rustig maar’, zegt hij kalmerend terwijl ik vecht tegen tranen die ik hem niet wil laten zien. ‘Als het zo’n pijn doet, hoef je de andere twee niet. Ik heb nu ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.9/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6