[A+] [x]
Aandoening: Beroerte
Ik leef en geniet weer
Mieke Spijkerman-Lammers
Pagina 1

Vanwege de lengte van dit verhaal is hier slechts een fragment opgenomen.

Er is me van die dagen alleen bijgebleven dat ze constant aan het mopperen waren dat ik de infusen en catheters losmaakte. Misschien uit angst of onmacht en frustratie. Naderhand drong het tot me door hoe slecht ik uit die operatie was gekomen.

Het was een gewone zaterdag, 2 oktober 1999. Met de uitzondering dat we 's avonds een optreden hadden in de Parade in Den Bosch met het Lichtstad Revuetheater Eindhoven
( mijn grootste hobby ). Ik had er echt zin in. De show ging lekker, ik voelde me goed, maar na de pauze tijdens het omkleden voor een nieuwe scène voelde ik me licht in mijn hoofd en kon ik mijn handschoen rechts niet oprapen. Ik zei nog: de volgende scène doe ik weer mee. Laat me maar even. Iemand maakte nog een grapje. Te veel wijn in de pauze gehad? Maar een ander had mijn mond zien scheeftrekken en waarschuwde de EHBO die meteen een ambulance belde. Het ziekenhuis was om de hoek (ik had er bijna zelf naar toe kunnen lopen). Hannie van de Lichtstad ging met me mee en in de ziekenauto ging het praten steeds slechter. Ik dacht: hier zit iets goed fout. Hannie bleef bij me tot Michael kwam en ik werd meteen opgenomen.

Ik had een hersenbloeding gehad. Je vraagt je af: hoe kan dat als je 51 bent? Mijn gezin was zich een ongeluk geschrokken en kwam meteen. De verzorging was prima in Den Bosch, maar na 4 dagen mocht ik naar Eindhoven. Dat was voor mijn gezin toch makkelijker. Het ging eigenlijk vrij snel goed. Ik kon weer praten, lopen en me bewegen. Ik ben 4 weken in Eindhoven geweest. Ik kreeg zoveel kaarten, brieven en bloemen, vooral van de Lichtstad ( die had ik toch laten schrikken). Het hing boven mijn bed helemaal vol. Al met al was het niet zo’n nare tijd. Ik mocht na vier weken naar huis en moest revalideren.
Ik vond het best spannend de eerste keer. Ik had wel vaak in het verleden een fysiotherapeut nodig gehad voor andere ellende, maar dit was anders. Hier zag je een hoop ellende bij elkaar. Ik dacht vaak wat doe ik hier. Ik ben goed vergeleken bij hen. Maar ik kreeg het hele programma: fysiotherapie, logopedie, ergotherapie, maatschappelijk werk en hydrotherapie. Met de revalidatiearts had ik in het ziekenhuis al een kennismakingsgesprek gehad. Ik had een fijn team en het ging ook wonderbaarlijk goed.
De hele periode heeft maar een paar maanden geduurd. Ik was uitgerevalideerd. Ik mocht zelfs weer terug naar mijn therapeutische fitnessgroep en ik kon weer fietsen. Met hydrotherapie ben ik privé doorgegaan. Ik moest afscheid nemen van een fijne groep mensen. Ik hoopte ze niet meer nodig te hebben, maar niemand kon in de toekomst kijken.
Het wachten na de tegenslag
Ondertussen ging het leven gewoon door. Patricia, de oudste had ons gelukkig gemaakt met de mededeling dat we opa en oma werden dat jaar. Er stond een verhuizing op stapel. We hadden een semi-bungalow gekocht en we wilden bijna alles nieuw.
Ik moest nog wel terug naar de neuroloog voor een laatste MRI-scan in maart 2000. De uitslag was minder. Hij had op de scan twee aneurysma’s gezien ( uitstulping van de wand van een slagader ) die je zo niet mag laten zitten. Anders wordt het weer een hersenbloeding.
In april kon ik komen. De neuroloog zei dat hij eerst een onderzoek moest doen om te weten te komen hoe hij het op moest lossen. Begin mei ( er was ook daar een wachtlijst ) kon ik komen voor een angiogram. Een heel vervelend onderzoek waar ik nu niet op in zal gaan, maar het was heel erg. Na het onderzoek kreeg ik een kaart mee voor de uitslag. Weer 2 maanden wachten. Thuis ben ik toch heel vaak gaan bellen, want ik vond dit belachelijk. Ik had ze toch wel suf gebeld, want ik mocht half mei voor de uitslag komen. Een paar weken eerder toch. De uitslag viel toch wel tegen. Er waren drie mogelijkheden: bestralen, catherisatie of een operatie waarbij de aneurysma’s worden geclipt met een klemmetje In mijn geval zou ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.7/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 5