[A+] [x]
Aandoening: ADHD
Levenslang
Irma Grootens
Pagina 2

...de omgeving kregen.’ ‘Hoe bedoel je dat, vonden ze mij stom of zo?’ ‘Nee, maar je was zo onhandelbaar dat er echt niemand op ons bezoek zat te wachten.’ ‘Wat deed ik dan allemaal?’ ‘Als wij plotseling het idee kregen om op visite te gaan, sloegen bij jou de stoppen door, dan was je zo van slag en wij begrepen dat toen nog niet. En eenmaal bij de visite gooide je koffie om, trok planten uit de vensterbank, knipte gaten in gordijnen, en je vrat zelfs de punten van kleurpotloden op. Ik heb wel eens gedacht: dit is geen mens … Sorry meisje, dat heb ik in mijn wanhoop gedacht.’ ‘Nou mam, als dat mijn kind was, dan zou ik haar zo vreselijk straffen dat ze het nooit weer deed.’ ‘Ja kind, dat was het probleem, wij gaven jou ook wel straf maar daar leerde je niets van. Je deed het de volgende keer gewoon weer … daar werd ik juist zo wanhopig van.’
‘Het was allemaal ernstiger dan wij dachten, in het kinderpsychiatrisch ziekenhuis kreeg je weer allerlei onderzoeken en testen en toen bleek dat je ook PDD/NOS had, aan autisme verwante contactstoornissen. Dat betekende dat je in je eigen wereld leeft, vandaar dat ik geen contact met je kon krijgen.’
‘Ik kon het niet geloven dat jij zo’n afwijking zou hebben en het idee dat jij “niet compleet” was maakte me helemaal gek … uit schuldgevoel voor jou.’ ‘Waarom mama, jij kon er toch niets aan doen?’ ‘Dat weet ik kind, maar dat zijn “verdrietige moedergevoelens” die al heel snel plaats gemaakt hebben voor vechtlustige gevoelens.’ ‘Heb je daar gevochten?’ ‘Nee, maar met vechtlust bedoel ik dat je plotseling kracht krijgt om ergens voor te vechten.’ ‘Ik snap je niet meer … heb je nu wel of niet gevochten?’ Ik begin te lachen. ‘Sorry meisje, ik weet dat ik duidelijk tegen je moet zijn … vechten kan je op verschillende manieren doen.’ ‘Vertel mij wat mam, als ik r…’ ‘Ik onderbreek je even hoor, want ik wil je het uitleggen.’ ‘Oké mam.’ ‘Ergens voor vechten kan ook betekenen dat iets zo tegen je gevoel ingaat dat je naar jezelf moet luisteren en moet proberen het tegendeel te bewijzen. En dat je daar alles voor wilt doen, dat kan je vechtlust noemen.’ ‘Mam, je praat ingewikkeld. Het lijkt wel Arabisch, ik snap er niets meer van.’ ‘Goed meid, ik zal je een voorbeeld geven: de psychiater had voorgesteld om jou direct in een tehuis voor moeilijk opvoedbare kinderen te plaatsen.’ ‘Tjonge jonge, ik was nog hartstikke klein, dat is zielig.’ ‘Ja dat vonden papa en mama ook, maar een andere optie was medicijnen en daar ben ik geen voorstander van. Je had intensieve begeleiding nodig en dat zou ons niet lukken zonder hulp van een deskundige.’ ‘Maar je hebt het niet gedaan.’ ‘Nee, wij moesten er maar even over nadenken, maar ik was zo in paniek meisje, mijn hele wereld stond op de kop. Ik wist niet meer wat ik denken moest. Maar een ding stond vast: jij zou bij mij blijven, hoe dan ook. In deze periode begon ik ook te schrijven, ik hield een dagboek bij over mij gevoelens, ik voelde me zo alleen want niemand begreep ons. Iedereen bemoeide zich met ons …’ ‘Hoe dan mam?’ ‘Door te zeggen: breng mij dat kind maar eens een week, dan zal ze wel kalm worden. Of: je moet eens ophouden iedere keer met haar naar die dokters te gaan, daar wordt ze nerveus van.’ ‘Ken ik die mensen? Want dan zal ik ze wel eens vertellen dat jij de beste moeder ter wereld bent.’ ‘Kind wat geweest is, is geweest en nu hebben we wel begrip en het is beter laat dan nooit.’ ‘Mam je bent zo wijs.’ ‘Ik moest in mijn hoofd alles op een rij zien te krijgen, vandaar mijn schrijven …’ ‘Ga je daar nog een boek van maken of niet mam, jij wilt toch zo graag andere ouders helpen?’ ‘Ja kind, ik breng het een keer uit in boekvorm. Maar steeds als ik begin te typen en ik kom weer in een bepaalde periode van ons leven, dan voel ik hoe ik terugkeer naar dat moment ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.8/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6