[A+] [x]
Aandoening: ADHD
Levenslang
Irma Grootens
Pagina 1

Het is gewoon moeilijk om jou iets te leren en de scholen hebben daar de tijd niet voor, zelfs de speciale scholen niet. En ze hebben het probleem met jou ook niet begrepen, ADHD is meer dan alleen maar een beetje ‘moeilijk’ zijn, het probleem ligt veel dieper.

‘Mam, wil je wel met mij praten?’ Ik vraag: ‘Waarover dan meid, want jij praat de hele dag door.’ ‘Nee mam dit is belangrijk voor mij, ik wil graag weten hoe jij erachter kwam dat ik iets had want weet je, ik denk heel vaak … zou ik er van binnen precies zo uit zien als een gewoon mens?’ En ik zeg tegen haar: ‘Jij bent een gewoon mens met ongewone talenten en daarom ben je zo bijzonder. Ik maak tijd voor je kind en dan praten wij. Jij was als kleine peuter en kleuter niet te temmen, je draafde de hele dag door, deed alles wat je niet moest doen… regels bleken niet te werken bij jou en als ik je beloonde of strafte; het maakte niets uit, je reageerde nergens op. Jij was de hele dag op zoek naar prikkels in je hoofd.’ ‘Goh mam, hoe kan je van zo’n kind houden? Daar word je toch gek van?’ Ik begin te lachen en zeg: ‘Je praat over jezelf hoor.’ ‘Ja dat weet ik wel, maar ik wist toen niet wat ik allemaal deed, het was zo’n rommel in mijn hoofd. Nu ben ik gewoon leuk.’ Ik vertel verder … Hoe uitzichtloos alles ook leek, ik had altijd dat kleine engeltje op mijn schouder zitten die mij influisterde: hou vol, het is de moeite waard. ‘Mam, kan jij echt engelen zien? Want ik hoor wel eens stemmen en die vertellen mij ook leuke dingen …’ ‘Nee meisje, dat is bij wijze van.’ ‘Bij wijze van wat?’ En ik antwoord: ‘Dat het een voorbeeld is van een gevoel in mijzelf. Jij was mijn tweede kind en zo het tegenovergestelde als je zus, dus ik dacht al snel dat er iets aan de hand moest zijn, zo is alles begonnen meisje. Een lange reeks van testen, onderzoeken, opnames, observaties, scans, een E.E.G., prikken en injecties, wat heb ik veel gehuild in die tijd en mij schuldig gevoeld, want ik had jou ‘leven’ gegeven. Zo vaak heb ik ’s nachts aan je bed gezeten en mijn verontschuldigingen aangeboden terwijl ik jouw kleine handje vasthield die helemaal blauw was van de prikken. Je was nog maar vier jaar en had al zoveel meegemaakt. ‘Word je verdrietig mama?’ ‘Ja, wel een beetje. Ik heb zoveel medelijden met je gehad dat ik heb gebeden tot God en gevraagd heb … meerdere malen … om mij alles te geven wat jij door moet maken … je had geen tijd om kind te zijn, de wereld was zo vreemd voor jou en jij vond de wereld maar vreemd.’

‘Levenslang! Dat waren de eerste woorden van de psycholoog, uw dochter heeft ADHD en heeft psychiatrische hulp nodig … zij zal nooit zelfstandig worden en kan geen initiatieven nemen, de moeder-kindrelatie die u zoekt zult u met dit meisje nooit vinden, haar enige emotie is agressie.’
‘Alsof de aarde onder mijn voeten werd weggerukt, niet mijn kind! Tttsss … die man moest mij nu eens zien, hij heeft het mooi mis gehad. Ja kind, wij wilden jou opvoeden met normen en waarden, maar konden geen ingang bij jou vinden … er was geen contact! Dus wij zochten tips voor een hyperactief kind, maar dit was het laatste wat wij verwacht hadden. Maar ik was het niet eens met de psycholoog, want jij had meer te bieden dan deze diagnose zei en het enige wat ik dacht was: dat zullen we wel zien … niemand kan van een vierjarige zeggen hoe zij zal functioneren als zij volwassen is.’
‘Wij werden doorverwezen naar de kinderpsychiater … ik wist niet eens dat die bestonden. Ik schaamde me zo voor de buitenwereld en besloot samen met je vader om er maar niet over te praten met anderen, want wat zouden ze wel denken!’ ‘Wat kan jou dat nou schelen hoe een ander er over denkt!’ ‘Toen maakte ik me er eventjes druk om omdat we al zoveel kritiek van ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.8/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6