[A+] [x]
Aandoening: Kanker
Beknot in het leven
Louisa Schouten-van Heerewaarden
Pagina 2

...alle medische termen, maar ik lees over een groot, ruimte-innemend proces dat doordringt in de trommelholte. Er wordt een uitgebreide erosie van het rotsbeen beschreven. Ook wordt me duidelijk dat de twee scans moeilijk met elkaar te vergelijken zijn omdat de eerste veel minder uitgebreid is geweest dan de tweede.

Ik krijg een misselijkmakend voorgevoel dat er heel wat meer aan de hand is dan ik dacht. Als de hoofdpijnklachten weer erg toenemen, ga ik nog een keer naar de kno-arts. Ik wil hem ook nog wat vragen stellen over de brief en wil weten of het wel verantwoord is nog zo’n tijd te wachten met de behandeling. Nu is er alleen maar een afspraak voor een gesprek, dan zal er nog wel een scan gemaakt moeten worden en hoe lang zal het dan nog duren voordat de operatie plaats zal vinden? De arts zegt dat ik niet zo bezorgd moet zijn. Hij kijkt in mijn oor en zegt dat hij het buisje zal verwijderen. Er komt iemand bij om mijn hoofd stevig vast te houden en dan trekt hij het buisje uit mijn oor. Nog nooit in mijn leven heb ik zo’n pijn gehad, echt onbeschrijflijk. Ik val bijna flauw en mag even gaan liggen. Dan mag ik naar huis met de geruststellende woorden dat ik me vooral geen zorgen moet maken.
Hoe ik naar huis gereden ben, weet ik niet eens meer, maar eenmaal thuis kan ik niets meer. Ik verga van de pijn, het lijkt wel of er stroomstoten door mijn hoofd gejaagd worden.
Het wordt een zware nacht. De volgende ochtend zou ik hulpmoeder zijn op de peuterspeelzaal waar mijn jongste dochter naar toe gaat, maar dat neemt mijn man van me over.
Aan het einde van de ochtend gaat mijn tong ineens dik aanvoelen. Ik kan moeilijk praten, niet meer slikken en mijn hoofd lijkt te gaan ontploffen. Ooit heb ik een film gezien waarin een man die kanker heeft voor de spiegel staat en zijn tong recht probeert uit te steken. Het lukt hem niet, de tong gaat met een bocht naar buiten. Ik ga nu ook naar een spiegel, steek mijn tong uit, maar ook mijn tong gaat niet recht vooruit, maar links de hoek om.
Ik laat mijn man naar huis komen, zeg dat ik doodga en vraag hem goed voor de kinderen te zullen zorgen.
Na veel problemen met het streekziekenhuis, omdat mijn kno-arts geen dienst heeft, mag ik daar toch blijven. Normaal gebruik ik medicijnen voor een hartritmestoornis. Zo’n tablet wordt op mijn nachtkastje gelegd met een glas water erbij. Ik zeg dat ik niet kan slikken, maar het blijft er gewoon liggen. Later krijg ik een pijnstiller die ik in mijn mond moet laten smelten. Ik word daar zo misselijk van dat ik een paar keer moet braken. Om de andere mensen op de zaal niet te storen, strompel ik naar de badkamer. Een keer sta ik voorover gebukt over te geven, dan wordt mijn slip naar beneden getrokken en wordt een zetpil naar binnen geduwd. ‘Dat is tegen de misselijkheid’, zegt de verpleegkundige en weg is ze weer. Ik heb honger en dorst, want ik heb vanaf dat ik thuisgekomen ben na het uithalen van het buisje, niets meer gegeten en gedronken, maar ik krijg pas de tweede dag in de middag een infuus. Een internist komt nog even bij mijn bed staan en zegt: ‘Dit is ernstig, het heeft te maken met de hersenen.’ Maar ik ben zijn patiënt niet en hij onderneemt niets. Twee onvergetelijke nachten moet ik daar doorbrengen en ik voel me onbeschrijflijk ongelukkig en eenzaam. Ik heb het benauwd en kan mijn eigen speeksel niet eens wegslikken. Ik zeg voortdurend in mezelf: alleen ademhalen, niet slikken, maar probeer dat maar eens. De tweede nacht vraag ik om een pijnstiller en zeg radeloos: wat moet ik hier nu mee? Waarop de dienstdoende verpleegkundige antwoordt: ‘Nou mevrouw, gaat u maar niet hyperventileren, want dan krijgt u het nog veel benauwder.’
De kno-arts zegt nog steeds dat ik me geen zorgen moet maken. Gelukkig regelt hij wel dat ik voor een onderzoek naar een academisch ziekenhuis mag, een ander ziekenhuis dan waar ik de afspraak in november heb. Het maakt mij ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.8/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6