[A+] [x]
Aandoening: ME
Halverwege de brug is de wereld gezond
Christine van Reeuwijk
Pagina 2

...even op groen stond - at ik beneden in de huiskamer aan tafel. Het licht sprong dan weldra weer op oranje. En als ik het toetje op had op rood. Dan moest ik weer snel gaan liggen. Naar boven.
Mijn ouders hadden ondertussen met een paar vriendinnen mijn kamer in Utrecht leeggehaald.
Mijn studieboeken stonden weer in de kast. Ik keek ze in. Bestudeerde een halve bladzijde. Viel in slaap. Ik droomde dat ik met mijn studiegenoten op de Oudegracht liep. Dat we op weg waren naar een studentenfeest.

Mijn omgeving was bezorgd. Ik ging naar de huisarts. Ik bezocht hem wekelijks. Hij gaf me paracetamol. Wist er ook geen raad mee. Op een gegeven moment stelde hij allerlei vragen. Hij vroeg of ik iets verzweeg. Of ik zorgen had. Ik zei stellig: Ik heb geen zorgen. Behalve dan over mijn lichaam dat me in de steek laat.
Van de ene op de andere dag kreeg ik hevige huiduitslag over mijn hele lijf. Ik krabde en krabde. Maakte opnieuw een afspraak met de huisarts. Hij schreef zalf voor. Hier kon hij iets mee. Ik moest bloed laten prikken. Niet veel later kwam aan het licht waarom ik me niet echt lekker voelde. Een Cytomegalo-virus en een leverontsteking plaagden me.
Maanden nadien was ik nog steeds even beroerd. De huisarts trok zijn wenkbrauwen op. Stuurde me naar een internist. Deze arts onderzocht me. Zei toen alle uitslagen binnen waren met een gemene lach op zijn gezicht dat ik het me allemaal maar inbeeldde. Ik mankeerde volgens hem niks. Moest naar de psychiater.
Ik ging naar de psychiater. Al moest ik naar de andere kant van de wereld kruipen, als ik maar beter werd. Deze zielenknijper vroeg wat ik kwam doen. Ze verklaarde me na een uurtje praten psychisch voor tweehonderd procent gezond. En stuurde me terug naar de internist. Hij zei kortaf: Je moet elke dag tegen jezelf zeggen dat je niet ziek bent. Als je je er maar niet te veel mee bezighoudt dan gaat het vanzelf over.

Maar het ging niet over. Sterker nog, ik ging zichtbaar achteruit. De huisarts kwam. Hij viel stil. Verwees me naar een reumatoloog. Ik moest opnieuw allerlei vragen over mijn klachtenpatroon en ziektegeschiedenis beantwoorden. Ik ging weer door de medische molen. Deze arts stelde een paar weken later de diagnose. Ze zei bewogen: Je hebt ME in hevige mate. Een chronisch vermoeidheidssyndroom waarvan de oorzaak en oplossing nog niet bekend zijn. Je zult met deze raadselachtige ziekte - die objectief niet aantoonbaar is en door middel van herkennen van ziekteverschijnselen en uitsluiting van andere aandoeningen wordt vastgesteld moeten leren leven.
Ik sloeg mijn ogen neer. Mijn ogen die later het hele land door speurden. Op zoek naar die ene die me zou kunnen genezen. Ik had er niet zoveel vertrouwen in maar bezocht talloze alternatieve artsen. Er is geen provincie waar ik niet geweest ben. Ik ging naar een auratherapeut, een homeopaat, een orthomoleculair arts, een acupuncturist, een haptonoom, een natuurarts en
Ik moest zon consult minstens een week bekopen. Deze behandelaars stelden allemaal dezelfde vragen. Gaven allemaal dezelfde adviezen. Ze beloofden allemaal hetzelfde. Het licht zou binnenkort weer voorgoed op groen springen. Ik slikte potten met voedingssuplementen. Ontelbaar veel druppeltjes. Ik nam carnitine - een stof die de energietoevoer tussen de cellen activeert - in. Ik kreeg iedere twee weken een vitamine B12-injectie. En wat al niet meer. Deze therapeuten werden er inderdaad beter van. Ik daarentegen niet.
Vervolgens ging ik elke veertien dagen een uurtje naar De Hoogstraat, een revalidatiecentrum in Utrecht. Ik bewoog dan op muziek. Deed oefeningen in warm water. Mijn spieren waren net als vroeger toen ik turnde soepel. Maar na elke inspanning stortte ik in. Ik moest het ongeveer een week bezuren. Dan kon ik die dagen niet mailen. Dan kon ik niet zoals gewoonlijk vijf minuten pianospelen. Mijn brood niet smeren. Ik moest hier onmiddellijk mee ophouden van de begeleider. Een poos later gaf ik het opnieuw een kans. Ik ging twintig minuten zwemmen in een zwembad vijf kilometer verderop. Maar ook dit hield ik niet vol. Het aan- en uitkleden kostte me al teveel.

Mijn omgeving zag het met tranen in de ogen aan. Mijn conditie verslechterde. Ik deed thuis twee jaar ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 3.0/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6