[A+] [x]
Aandoening: Visuele Beperking
Zien met het hart
Paul Ranjith Willms
Pagina 1

Ik ben een leergierig persoon en heb een grote wilskracht en doorzettingsvermogen. Dat moest ik ook wel hebben na alles wat er met mij is gebeurd, want slechtziendheid is een van de grotere beperkingen. In het ziekenhuis kenden ze mij onderhand, ik had er zo ongeveer een strippenkaart.

Gelukkig, mijn examens zijn net achter de rug, Nu nog maar even hier in de tropische warmte in Nederland uitrusten en mijn spullen voor mijn reis naar Sri Lanka klaar maken.

Op 1 januari 1986 werd er in de hoofdstad van Sri Lanka, Colombo, een jongetje geboren dat Ranjith werd genoemd. Deze baby was een uitverkoren baby. Omdat zijn moeder niet meer voor hem kon zorgen, werd hij ter adoptie afgestaan aan Nederlandse adoptieouders.

Deze baby ben ik, Paul Ranjith. Ik kwam in het mooie Limburg terecht in de buurt van onze provinciehoofdstad Maastricht. Daar ben ik opgegroeid. Ik kwam samen met mijn zus die toen twee jaar oud was aan in het koude Nederland in januari 1986.
Alles leek heel mooi te zijn, maar mijn Nederlandse moeder merkte al gauw dat er iets niet pluis was met mijn ogen. Ze ging met mij naar de huisarts en andere artsen, maar die namen het allemaal niet zo serieus en zeiden: ‘Mevrouw, er is niks met hem aan de hand. Het komt wel goed met dat luie oogje. Maakt u zich geen zorgen.’
Maar zoals ik nu wel weet, voelen moeders het precies aan als er iets niet pluis is met hun kind, tenminste mijn moeder. Mijn ogen gingen niet gelijktijdig open, mijn linkeroog bleef langer dicht. Ook keek ik niemand recht aan en keek ik altijd naar de verkeerde kant als mensen mij riepen of geluidjes maakten. Mijn ouders lieten het bij de bevindingen van de medici niet zitten en gingen op eigen initiatief verder om zekerheid te krijgen over wat er nu met mij aan de hand was.

Ik was tien maanden toen bij mij een aangeboren oogafwijking werd vastgesteld. In het VU-ziekenhuis in Amsterdam werd ik geopereerd. Mijn ouders reisden die lange afstand van Maastricht naar Amsterdam vele malen met mij, voor onderzoeken en operaties waarbij ze mijn eigen lenzen eruit hebben gehaald omdat die vol met staar(troebel) zaten. Dat ik een baby was met een eigen wil en doorzettingsvermogen was snel duidelijk, ze moesten me zelfs met vier artsen vastgrijpen om een spuit te zetten.

Toen ik ongeveer anderhalf jaar oud was en vele onderzoeken en operaties achter de rug had, kwam ik eindelijk een beetje tot rust en bleken de behandelingen hun vruchten af te werpen. Ik kon beter zien en ik zat een stuk beter in mijn vel. Vooral omdat ik veel meer om mij heen kon kijken. Iedere ochtend werden de contactlenzen ingezet door mijn ouders.
Mijn moeder heeft altijd veel met mij gepraat en uitgelegd wat er allemaal te zien is, vooral toen ik klein was en nog steeds. Ik kon bijvoorbeeld niet met lego spelen, dus mijn moeder moest andere dingen verzinnen om mij bezig te houden. Vroeg leerde ik dus al om mijn mond open te doen en veel te praten en dat doe ik nog steeds.
Vele contactlenzen gingen verloren, mijn record was elf in een jaar. Als kind speel je en doe je van alles, dus je kunt wel begrijpen dat de kwetsbare lenzen veel te lijden hadden. Wat ik wel altijd een eer vond was dat alle kinderen begrip voor mij hadden en dat als we de lenzen kwijt waren iedereen mee ging zoeken. We zochten op het schoolplein, in school en zelfs op de kleuterschool gingen we vegen tot dat we de contactlens weer vonden.
De kinderen hadden genoeg redenen om mij te negeren of te pesten want ik had op de basisschool speciaal krijt, een extra lamp, een schuine tafel, vergrotingen, een bril en een donkere huidskleur. Maar ondanks alles lieten de kinderen mij gewoon met alles meedoen, hadden ze begrip voor me en zat ik absoluut niet in een isolement. Toch gaf de slechtziendheid veel beperkingen, ik mocht bijvoorbeeld niet een brigadier zijn in groep acht, terwijl ik wel door de test heen kwam.
Op de basisschool had ik eigenlijk nog niet echt last van mijn slechtziendheid. Ik dacht ook altijd dat ik gewoon goed kon ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.6/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 5