[A+] [x]
Aandoening: Posttraumatische dystrofie
Amigo
Carla Rus
Pagina 2

...delen van de dag in één en dezelfde houding bleef liggen. Omdat ik in de paar uur die ik \'s nachts in staat was om te slapen, nog al eens mijn nek verrekte door een onbeheerste beweging, nam ik mij op een gegeven moment voor te proberen om ook in mijn diepste slaap niet te bewegen. Na een paar nachten lukte me dit en vanaf dat moment lag ik als een halve dode in bed.
Ook overdag was ik nauwelijks aanspreekbaar omdat, liggend op mijn rug, het praten een bijna niet uit te houden, schroeierige pijn in mijn nek veroorzaakte. Via knipperen met mijn ogen gaf ik aan wat ik nodig had. Één keer knipperen was \'ja\', twee keer knipperen \'nee\'. Ik kon liggend op mijn zij beter praten, maar dat hield ik slechts een kwartier vol en dan ook alleen maar op mijn rechterzij. Per dag kon ik op die manier zo\'n zes keer een kwartier met mensen praten en die tijd reserveerde ik bijna geheel voor mijn kinderen.
Vooral de jongste was nog erg aanhankelijk en het was in het begin moeilijk voor hem om te verwerken dat zijn moeder, die hem in die tijd nog altijd naar school bracht en \'s middags meestal weer van school haalde, het plotseling af moest laten weten en veel over moest dragen aan een lieve, maar in het begin vreemde hulpverlener van de thuiszorg. Maar ook voor de oudste, die het best stoer vond dat hij nu zelfstandig naar huis mocht komen, was het even slikken dat ik op zaterdag niet langer langs de lijn van het voetbalveld kon staan om hem toe te juichen bij de wedstrijd. Gelukkig heb ik een kei van een man, die veel heeft opgevangen: zowel fysiek als psychologisch, zowel van de kinderen als van mij.
Mijn bed staat in de woonkamer en aan de wand hangt een litho van Ruud van Rossem, die ‘Koningsgraf IV’ heet. Bovenin de afbeelding wordt een grote gewonde vogel door tientallen naakte mensen vooruit gedragen. Ik heb me jaren die vogel gevoeld, kwetsbaar in mijn fysieke hulpeloosheid, maar steeds weer opgevangen door de handen van warme mensen: vrienden, familie, buren en hulpverleners. Ik had niets meer te verbergen en ook zij lieten aan mijn ziekbed vaak hun diepste geheimen zien.

Leve de hulpverlener die buiten zijn boekje gaat
Ook hulpverleners toonden vaak veel meer van zichzelf dan ze officieel mochten en dat was vaak mijn redding. Leve de hulpverlener die door zijn persoonlijke inbreng af durft te wijken van het protocol. Ze lieten me daardoor voelen dat ik niet alleen een patiënt ben, een \'geval\', maar nog steeds een mens, iemand waar goed mee valt te praten, iemand die ook nog iets voor hén kan betekenen. Ze hebben me stuk voor stuk geholpen te leren om hulp te ontvangen. Ik weet natuurlijk als psychiater heel goed hoe ik mensen aan het praten krijg, en ik ben een meesteres in \'het geven\'. Maar afhankelijk zijn voor mijn ‘ADL’ (algemene dagelijkse levensverrichtingen) en hulp ontvángen, dat heb ik echt moeten leren. En ik heb gemerkt dat dit veel gemakkelijker voor me is, wanneer de hulpverlener, zonder afbreuk te doen aan de geëiste rolverdeling, een min of meer gelijkwaardige relatie met je aangaat. Als dat niet het geval was, wist ik me eigenlijk geen raad, raakte ik acuut in een kleine identiteitscrisis die ernstig aan mijn eigenwaarde knabbelde.

Het lichaam als fuik
Als ik terugdenk aan die eerste jaren was het net of de zon nooit scheen, of ik alleen maar wanhopig m’n best deed om weer de oude te worden. Maar ik ging steeds verder achteruit, zonder houvast van welke diagnose ook. Wanneer ik me bijvoorbeeld per ongeluk stootte, had ik niet alleen op dát moment extra pijn, maar kon ik soms nog weken achtereen die extra pijn behouden. Ik ben nooit angstig uitgevallen geweest in mijn leven, klom als kind in bomen en op daken, heb in mijn studententijd de halve wereld afgereisd met mijn rugzak, durfde ook de moeilijkste situaties aan in mijn werk, maar nu was ik een bang vogeltje in een kooitje geworden. En als ik eens een keertje wat omhoog krabbelde, doordat het me lukte een poos heel voorzichtig te ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 4.0/5
Huidige waardering: 8