[A+] [x]
Aandoening: Posttraumatische dystrofie
Amigo
Carla Rus
Pagina 1

Vroeger toen ik nog gezond was en ik iemand ontmoette met een chronische ziekte, dan stelde ik net als vele anderen de vraag: heb je het al een beetje kunnen accepteren? Nu weet ik echter, dat er een veel belangrijkere vraag aan voorafgaat, namelijk: heb je je gezonde leven al los kunnen laten?

Tot zeven jaar geleden mijn gezonde leven op 43-jarige leeftijd aan scherven viel, leidde ik een druk en zinvol bestaan. Samen met mijn man Bert heb ik twee levendige zonen, die toen ik ziek werd, tien en zeven jaar oud waren. Verder werkte ik parttime als psychiater op een Riagg, had een hoop sociale contacten en besteedde ik ook nog een halve dag per week aan mijn hobby \'schrijven\'. Ik genoot met volle teugen van het leven: ik voelde me sterk, hield van de mensen om me heen, had boeiend werk, had plezier in dansen en genoot van kleine dingen, zoals de wind die langs je wangen strijkt als je fietst of de geur van lentebloesems en rotte bladeren in de herfst. Kortom: het leven was voor mij een grote rijpe vrucht waar ik alleen maar in hoefde te happen.

De bom slaat in
Op 20 juli 1996 om halfvijf \'s middags was ik met mijn jongste zoon in het zwembad toen er per ongeluk iemand op mijn nek sprong. Ik ontwikkelde daarna alle verschijnselen die na een whiplash op kunnen treden: pijn in mijn nek, duizeligheid, evenwichtsstoornissen, slecht tegen licht kunnen, niet meer kunnen lezen omdat de letters dansen, concentratiestoornissen et cetera. Met een dubbele zonnebril op dwaalde ik de hele dag op de tast door het huis, op zoek naar mijn oude leven, want in mijn nieuwe leven wist ik totaal niet de weg.
Met mijn werk moest ik noodgedwongen stoppen, maar als mensen mij vroegen of ik het miste, schudde ik van nee. Daar was ik nog helemaal niet aan toe, er lagen nog zoveel gewone dingen voor: zomaar een boek uit de kast pakken om een stukje te lezen, mij over mijn kind heen buigen om hem een nachtzoen te geven, van de zon genieten zonder pijn in mijn ogen... . Weg was de vanzelfsprekende gezondheid van mijn lichaam, dat me plotseling in de steek had gelaten zonder te vertellen hoe lang deze toestand zou gaan duren. Ik voelde me een blinde schipper op een dobberend bootje zonder peddels, in een grote donkere oceaan.
Omdat ik in de loop van de maanden daarna ook nog lichte verlammingsverschijnselen aan een van mijn armen ontwikkelde en ik af en toe door mijn benen zakte, maakte de neuroloog een MRI van mijn nek en ontdekte een grote tumor in de ruggenmergsholte van mijn nek. Wat was ik blij met die rottige diagnose, want misschien kon er nu iets aan mijn klachten gedaan worden. Ik weet nog goed hoe ik me met die wiebelige nek en slappe armen en benen slechts met moeite op die smalle slede van het MRI-apparaat had kunnen hijsen, terwijl de verpleging (die het altijd veel te druk heeft, dus ik vergeef het ze graag) licht ongeduldig had staan toekijken. Toen ik, na het maken van de foto, met veel zorg en egards door twee hulpverleners van de tafel werd afgeholpen wist ik het meteen: ze hebben iets gevonden.

Gevangene van mijn eigen lichaam
De operatie van de gelukkig goedaardige tumor in mijn nek was zwaar, maar verliep goed. Iedereen, inclusief ikzelf, verwachtte dat het van nu af langzamerhand beter met me zou gaan. Maar het tegendeel was het geval. Ik ontwikkelde een geheimzinnig pijnsyndroom in mijn nek, armen en linkerbeen, waar de artsen in eerste instantie geen raad mee wisten en ik al helemaal niet. Een revalidatiearts constateerde dat de pezen in mijn nek ontstoken waren en raadde mij aan om mijn nek zoveel mogelijk rust te geven. Maar hoe doe je dat? Je nek moet immers niet alleen je hele hoofd dragen (een zevende van je lichaamsgewicht), maar dient ook als hefboom voor de armen. 20 van de 24 uur lag ik op bed, en elke schok, aanraking of beweging (zoals het optillen van een vinger of het van links naar rechts bewegen van mijn ogen), deed me zo\'n pijn, dat ik de hele nacht en grote ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 4.0/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 8