[A+] [x]
Aandoening: Diabetes
Brieven aan mijn huisarts
Islana van Langerhans
Pagina 1

De waarschuwende blaf van onze hond doet mij opkijken van het
boek dat ik aan het lezen ben. Ik zie zijn gespitste oren, zijn ogen
zijn gericht op de deur van de hal. Even daarna hoor ik de klep
van de brievenbus en met een dof geluid valt er iets op de mat. Dat
zijn mijn medische gegevens vermoed ik. Gisteren heeft de assistent
van de huisarts mij opgebeld. “Mevrouw, is het goed als we u
een deel van uw medisch archief toesturen?” heeft ze gevraagd en
met: “De map wordt hier zo vol en bij ons zijn nu alle gegevens in
de computer opgeslagen”, heeft ze haar verzoek gemotiveerd. Ik heb
zonder verder na te denken toegestemd.

Vierentwintig bij vierendertig centimeter is de envelop die mijn
medisch verleden bevat. De poes kijkt lichtelijk verstoord op als
ik de deur van de hal dichtdoe. Ik pak de briefopener en met enige
gêne open ik de envelop.

Netjes op datum liggen de brieven voor me, die de medisch specialisten
aan mijn huisartsen hebben gestuurd. Een overzicht van
bijna veertig jaar chronisch ziek zijn ontrolt zich voor mijn oog.
De oudste brieven zijn getypt; de latere exemplaren zijn met behulp
van de computer vervaardigd. Ook zitten er slecht leesbare doktershandschriften
bij op slordig ingevulde formulieren. Het zijn
‘zakelijke’ mededelingen aan een collega-arts over mijn ziekte. Ik
lees de eerste brief van recente datum, daarna de volgende en nog
een… Indringende gebeurtenissen, als gevolg van mijn ziekte, zitten
al keurig verpakt in mijn tas met levensbagage. Andere voorvallen
komen, door de brieven, uit de jungle van mijn geheugen te
voorschijn en staan me plotseling weer helder voor de geest. Een
enkele keer schemert de mens achter de medicus door in de boodschappen:
‘Gelukkig geen aceton...’
Ik lees maar door, totdat ik met mijn reis door de letters bij de
horizon van mijn medisch verleden aankom.

1

De zonnestralen komen moeiteloos door het raam en lopen spelenderwijs over
de vensterbank en de meubels. Ik zit in mijn stoel en koester me in hun warmte.
Speels tikken ze tegen mijn wang en fluisteren hun belofte: het wordt een
mooie dag vandaag. Het is mei, zondag..., moederdag...
Buiten fluiten de vogels en er slaat een portier van een auto. Even is het stil
, dan hoor ik snelle voetstapjes. Als ik naar de deur kijk, staat hij daar en kijkt
naar me met zijn grote stralende donkerbruine ogen. “Dag oma, ekke heb wat
vo jou!” De kleine handjes van mijn bijna drie jaar oude kleinzoon houden
met moeite de grote bos bloemen vast. Ik sta op uit mijn stoel, buig me en spreid
mijn armen open. “Dag, mijn lieve schat, ben je daar weer?” Hij loopt naar
me toe en even zijn er alleen hij en ik...
Het huis is vol drukte, beweging, stemmen, lachen, tassen en speelgoed. En
ik kijk naar mijn man die de appeltaart uit de oven haalt, ik kijk naar mijn
grote blonde zoon en mijn Portugese schoondochter, ik kijk naar mijn kleinzoon,
die naar de mand met speelgoed loopt en ik kijk naar mijn kleindochter,
die ik in mijn armen houd.
Stappen, stemmen, lawaai en lachen en ik weet: daar is ook onze dochter
met haar vriend. “Hoi mam, hallo pap…” Buiten fluit een vogel, de ribes bloeit
en de seringen verspreiden een zachte geur. De wereld is vol geluk…
De grote staande klok in de kamer tikt de minuten van het heden weg. De dag
wordt ouder. We drinken koffie, lunchen, lachen en praten. Dan is er een
moment dat ik vertel over de papieren van de huisarts. “Waarom schrijf je er
niet iets over?” vraagt onze zoon bedachtzaam. “Maak er een verhaal van.”
Ik kijk hem verwonderd aan. “Ik? Wat schrijven? Hoe zou ik dat moeten
doen?” Even is het stil, dan klinkt de stem van onze dochter: “Weet je, mam,
ik zou zo graag willen weten hoe jouw gedachten en jouw gevoelens over je diabetes
waren.”

Mijn tas met levensbagage wordt zwaar en soms, heel soms, maak
ik hem open. Ook nu, en zoals altijd, is dit met enige aarzeling.
De pakjes buitelen door elkaar voor mijn geestesoog. Verschillend
van kleur, verschillend van vorm. Sommigen zijn mooi verpakt met
een strik erom, andere kleurig en weer andere pakjes hebben een
donkerder papier, soms zelfs treurig zwart.
Voorzichtig sorteer ik en leg pakjes terug. Alleen die waarop een
rode D staat, houd ik apart. Zorgvuldig maak ik een rij en zie dat
de rode letter D, als het ware een rood lint vormt. De rode draad
in mijn leven.
Ik neem het pakje dat er het oudst ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.8/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6