[A+] [x]
Aandoening: Fibromyalgie
Tot de grens, en niet verder...
Evelien Groen
Pagina 1

Een hele gewone zaterdag

Het is een mooie nazomerdag in september. Vannacht heb ik bij
een buurmeisje gelogeerd en vandaag ga ik met mijn moeder winkelen.
Ik heb zin in een gezellig dagje uit samen.
We gaan winkel in, winkel uit, ik ga jas in, jas uit tot ik hem zie;
een mooie paarse winterjas. Daar zal ik graag de komende winters
in rondlopen. Blij met mijn nieuwe aankoop lopen we naar de
markt. Ik voel pijn in mijn rug, nou ja, zal zo wel weer overgaan.
En ja hoor, het is al weer weg, of toch niet? Nee, ik zou willen dat
het weg was, want dit past niet bij ons dagje uit. Toch maar even
gaan zitten, kunnen we direct even wat drinken. Toch helemaal
niet zo erg die pijn want anders zouden we hier nu vast niet zo
lekker zitten.
En even later lopen we met nieuwe energie de winkels weer tegemoet.
Uiteindelijk stappen we na een (voor mij) pijnlijke maar
gezellige dag de bus in die ons naar het parkeerterrein zal brengen.
Oh, wat ben ik moe! Nu nog een uur terugrijden naar huis…
Zaten die stoelen altijd al zo vervelend? Nee toch? Ik snap er niets
van, ja vanmiddag ben ik door mijn rug gegaan, daar ben ik inmiddels
wel achter. Maar dat pijn zo vervelend kon zijn, wist ik nog
niet. Ik heb nooit pijn, ja af en toe wel een stijve nek, en oh ja, m’n
knieën doen altijd snel zeer, maar dat hebben wel meer mensen,
toch?
Eerst maar thuis zien te komen, iets eten en dan rustig de avond
doorbrengen, dat heb ik wel verdiend na vandaag. En dan lekker
slapen, morgen is er weer een dag.

De eerste week

De volgende dag voel ik me veel beter. Ik heb wel een stijve nek,
maar dat is niets vergeleken met gisteren. Ik laat me een dagje verwennen;
ik lig te lezen met een ‘hittepit’ in mijn nek. Best lekker
zo’n dagje, en het is zondag dus ik hoef ook niets te doen.
De dag daarna is een schooldag. Het zal beter zijn als ik thuisblijf,
maar dat wil ik niet, dan kom ik helemaal achter. Naar school
dus, en op de fiets, gewoon, alsof er niets aan de hand is. Maar dat
kan ik niet lang volhouden, het eerste uur is het al raak en de leraar
vraagt me of er iets is. Ik antwoord voorzichtig dat ik zaterdag
door mijn rug ben gegaan. Ik krijg als advies dat ik rustig aan moet
doen, met zoiets moet je voorzichtig zijn. Het advies is goedbedoeld,
maar ik houd me er niet echt aan. Ik vind dat ik geen lessen
mag missen, alleen omdat ik last van mijn rug heb. Ik heb zoveel
te doen en als ik nu rustig aan doe, kom ik direct in de knoei met
al het schoolwerk. En verder heb ik geen zin om rustig aan te doen,
daar bereik ik niets mee, ik heb hooguit wat minder pijn.
De rest van de dag en de volgende dagen loop ik stijf van de pijn.
Ik weet me er geen raad mee, wil zo min mogelijk voelen dus
beweeg me haast niet. Ik voel me rot, ik weet niet hoe ik me moet
houden. Als ik me weinig beweeg, heb ik minder pijn dus houd ik
het erop dat dat het beste is.

Woensdag besluit ik thuis te blijven en de huisarts maar eens met
een bezoekje te vereren. Ik krijg een hele stapel oefeningen mee,
én een verwijsbrief voor fysiotherapie. Tja, fysiotherapie… Maar
ik zal erheen gaan en als het helpt, maakt het ook niet uit dat ik
erheen moet. Maar oefeningen, ja, dahag, dat ga ik niet doen hoor,
dat is hartstikke saai en tijdrovend. Ik heb bovendien ook nog bendes
huiswerk waarmee ik al achterloop.
Op donderdag ga ik weer gewoon op de fiets naar school want
één dag thuis is al meer dan genoeg. Een hele dag in de schoolbanken,
ik houd het niet meer vol, ik heb zoveel pijn! Vandaag
vertel ik een tweede docent dat ik rugpijn heb. Verder houd ik het
voor me, een deel van mijn klasgenoten weet het maar ze snappen
me niet. Jazeker, is het vervelend dat ik rugpijn heb, maar dat hoeft
de rest toch niet te voelen? Deze docent vroeg er zelf naar, het is
kennelijk aan mij te zien.
’s Middags, thuis, ga ik direct op bed liggen, en ik kom er pas af
als we gaan eten. De volgende dag heb ik mijn huiswerk niet af,
maar het kan me ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.9/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6