[A+] [x]
Aandoening: Dwarslaesie
Geef mij je hand
Paul Asselbergs
Pagina 1

Vanwege de lengte van het verhaal ‘Geef mij je hand’ is de tekst ingekort.

Zaterdag 15 januari 2000
Het was een doodgewone zaterdag in januari, rond half één in de
middag. Een ernstig auto-ongeluk, waarbij ik met voorruit en al uit
de auto werd geslingerd, is er echter de reden van dat ik deze datum
nooit meer zal vergeten.
Binnen acht minuten was de ambulancewagen ter plaatse en deze
bracht mij met spoed naar ziekenhuis Lievensberg in Bergen op
Zoom. Daar werd al snel geconstateerd dat mijn nek flink beschadigd
was en dat ik een dwarslaesie had. Daarom werd ik even later
naar het St.-Elisabethziekenhuis in Tilburg vervoerd, omdat men
daar gespecialiseerd is in dit soort letsels.
Intussen was mijn gezin op de hoogte gesteld en naar Lievensberg
gegaan. Ik was wel bij kennis, maar praktisch mijn gehele
lichaam was verlamd. Mijn gezicht, schouders en rug zagen er
gehavend uit. Ik zat onder de modder en had overal blauwe plekken
en mijn linker bovenarm was gebroken.

Achteraf moet ik bekennen dat ik mij op dat moment totaal niet
realiseerde wat er zich in de hoofden van mijn gezinsleden afspeel-
de. Het moet verschrikkelijk geweest zijn. Mijn toestand was
immers zorgwekkend, zo had men in Lievensberg gezegd.
Rond vijf uur reed de ziekenwagen langzaam naar Tilburg toe.
Langzaam, omdat mijn nekwervels moesten worden ontzien.
Onderweg praatte ik aan een stuk door; ik verkeerde in een shocktoestand.
Ik werd de Intensive Care binnengereden en even later kwam er
een dokter binnen. Ik zei nogal cynisch tegen hem: “Sorry dokter,
ik kan u even geen hand geven”.
De dokter antwoordde toen: “Meneer Asselbergs, U zult mij
waarschijnlijk nooit meer een hand kunnen geven”.
Daarna zei hij: “U krijgt even vier prikjes in uw hoofd en dan
gaan we een tractie plaatsen”. Ik wist bij God niet wat dat was,
maar een tractie is een soort kroon, die met behulp van contragewichten
de nekwervels op hun plaats moet houden. Enfin, ik kreeg
twee verdovingsprikjes net boven mijn wenkbrauwen en ook nog
twee in mijn achterhoofd. Even later werden er vier gaatjes in mijn
schedel geboord. Als ik daar nu aan terugdenk, dan hoor ik dat
enge geluid nog. Daarna werden er vier schroeven, die de tractie
op zijn plaats moesten houden, in die gaatjes gedraaid. Ook kreeg
ik nog een strakke kraag om mijn nek en werd ik op een bed gelegd
dat zachtjes van links naar rechts bewoog. Ik lag volkomen verlamd
in dat bed, met infuus en met extra zuurstoftoediening. Ik
kon alleen maar naar het plafond staren en omdat het bed zo hoog
stond in verband met de gewichten kon ik het bezoek wel horen
maar niet zien. Toen iedereen na enkele uren naar huis ging, kon
de eerste van een lange reeks slapeloze nachten beginnen.

De volgende morgen

De volgende morgen keek ik toch nog redelijk positief naar de
toekomst. Ik had die nacht weliswaar al op een rijtje gezet wat ik
in de toekomst allemaal niet meer zou kunnen, maar bij mij overheerste
toch duidelijk het gevoel van: Ik ben er gelukkig nog.
Ik vroeg aan Marianne, mijn vrouw, die al vroeg aan mijn bed
stond, om enkele afspraken af te zeggen. Ook moest de pas gekochte
nieuwe auto worden afbesteld. Kortom, ik was ondanks alles
nog steeds een regelneef.
Inmiddels was aan de hand van röntgenfoto’s duidelijk geworden
dat de vierde en vijfde halswervel verschoven waren en dat er sprake
was van een hoge dwarslaesie1). Ik moet eerlijk zeggen, dat ik
eigenlijk, voordat ik er zelf mee te maken kreeg, niet wist wat nou
precies een dwarslaesie is. Maar het is eigenlijk een beschadiging
van het ruggenmerg. In dit merg, dat de verbinding vormt tussen
de hersenen en de zenuwen in het lichaam, lopen bewegings- en
gevoelssystemen. Deze zijn bij een dwarslaesie geheel of gedeeltelijk
onderbroken. In de meeste gevallen treedt dan ook verlamming
op en is het gevoel verdwenen.
Nou hangt het helemaal van de ernst van de beschadiging af of
(gedeeltelijk) herstel daarna nog mogelijk is. Dat valt in het begin
niet of nauwelijks te zeggen en geen enkel geval is hetzelfde. Maar
stel je eens voor: je wilt je arm of been bewegen en er gebeurt helemaal
niets! Die ervaring vergeet ik mijn hele leven niet meer.

Maandag 17 januari: de dag van de operatie

Op de maandag na het ongeval werd ik geopereerd. De neurochirurg
kwam mij van tevoren uitleggen wat hij zou gaan doen. Via
de hals zou er een kunststof bruggetje worden ingebracht dat de
vierde en vijfde halswervel weer op hun plaats zou zetten. Dit bruggetje
zou met vier bouten aan de wervels worden vastgeschroefd.
Na ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.8/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6