[A+] [x]
Aandoening: Psychose
Een hoofd vol chaos
Frederik Ackerman
Pagina 1

In verband met de lengte van het verhaal is de tekst ingekort. Om privacyredenen zijn de namen van betrokkenen gewijzigd.

Als ik terugkijk, is het moeilijk aan te geven wanneer mijn randpsychose
begon en mijn leven zoals ik het gewend was in een complete
chaos was veranderd. In mijn geval was het niet alsof ik op
een dag wakker werd en merkte dat ik niet meer goed kon functioneren.
Het was eerder een sluimerend gevoel van angst, neerslachtigheid
en twijfel dat van tijd tot tijd in alle hevigheid de kop
opstak en steeds grilligere vormen aannam. In een poging ervoor
te vluchten of het van me af te schudden werd mijn handelen soms
erg irrationeel, wat vaak onbegrip of irritatie teweeg bracht bij mijn
omgeving. Bovendien raakte ik vervreemd van de wereld om me
heen en als gevolg van angst en twijfel verzuimde ik noodzakelijke
dingen als inkomsten en huisvesting te regelen waardoor ik op
een gegeven moment maandenlang zonder vast adres rondzwierf.
Gelukkig vond ik uiteindelijk hulp in de geestelijke gezondheidszorg
maar dat kon pas toen ik mijn argwaan terzijde legde door
aarzelend te accepteren dat wat de psychiaters beweerden wel eens
waar kon zijn.
Nadien heb ik mijn ervaringen aan het papier toevertrouwd in de
vorm van losse verhalen, schetsen van belevenissen en brieven aan mijn studievriend Steve in Amerika. Ten eerste om voor mezelf
wat orde te scheppen in een langgerekte, verwarrende tijd, maar ook
omdat het erg frustrerend was dat mensen mij niet begrepen als ik
‘zo vreemd deed’. Ik probeer hiermee een ander een blik te gunnen
in het leven van iemand die een (weliswaar lichte) psychose heeft
meegemaakt.

Brieven aan Steve

Beste Steve,

Hoe gaat het? Ik was blij dat je reageerde op de boodschap die
ik op jouw antwoordapparaat achterliet. Er is zoveel te vertellen,
na tien jaar! Toch voelt het niet zo lang; het is alsof ik gisteren
nog samen met je naar college ging. Dat het raar kan verkeren
blijkt maar weer, want je zou me niet geloven als ik je vertelde
dat ik twee jaar geleden zelfs buiten op straat heb rondgezworven
en nu leef van een uitkering in plaats van dat ik werk. Hoe
dat allemaal kwam is een lang verhaal, maar ik wil het je graag
vertellen, al is het maar dat het voor mezelf wat duidelijker
wordt.

Zoals ik al door de telefoon zei, heb ik bijna twee jaar samengewoond
met een Belgisch meisje. Daarna ben ik naar Gent verhuisd
waar ik al enige tijd compositie studeerde aan het
Koninklijk Conservatorium. Het eerste schooljaar was wel leuk
ondanks dat het toen uitging met mijn vriendin. Naast school
gaf ik indertijd gitaarles bij muziekschooltjes in de buurt om
rond te komen. In het tweede jaar zakte mijn motivatie in. Niks
ging zoals ik het wilde, ik werd depressief en sloot me steeds
vaker op in mijn kamer. Het was uitzichtloos. Op een gegeven
moment waren de depressies zo erg dat ik een keer in de twee of
drie dagen naar buiten kwam om boodschappen te doen en een
keer per week om een dagje les te geven. Vaak liet ik overdag de
gordijnen dicht en ik verzuimde praktisch alle lessen van het
conservatorium tijdens het tweede jaar. Uiteindelijk ben ik met
school gestopt.

In een wanhopige poging er weer bovenop te komen ging ik naar
zogenaamde healingsessies bij een zekere meneer Vaerman, een
osteopaat die meende ‘gaven’ te hebben. Dit was wel een beetje
onder de invloed van mijn ex-vriendin die ik zo af en toe nog
sprak, want volgens mij zou ik dat uit mezelf niet zo snel gedaan
hebben. In tegenstelling tot mijn deprimerende realiteit, had
die man allemaal mooie dingen over mij te vertellen: dat ik
beroemd ging worden als artiest, dat er allemaal mensen op mijn
pad zouden komen die mij zouden ‘helpen’ alhoewel hij nog wel
‘ twijfel’ bij me zag, et cetera. Het is misschien niet helemaal
nutteloos geweest – anders heb ik zo’n vierhonderd gulden verspild!
– maar ik was in de veronderstelling dat de woorden van
die man zo ongeveer De Waarheid waren, als je begrijpt wat ik
bedoel. Alsof je God persoonlijk aan de telefoon had. Ik kon me
niet voorstellen dat het allemaal waar was wat die man zei,
maar ik klampte me eraan vast als een drenkeling aan een ronddrijvend
stuk hout in de oceaan. Het werkte als een drug: ik
kwam steeds terug voor meer, terwijl ik eigenlijk niets wilde
hebben of zelfs maar nodig had. Waarom klampte ik me zo vast
aan die man die zo’n onzin zat uit te kramen, terwijl ik me zo
beklemd en ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 3.0/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6