Uitlaatklep
Pauline Blijlevens
Pagina 1
Sinds tweeënhalf jaar heb ik de ziekte van Crohn. Dat is een chronische
darmontsteking die volgens medische encyclopedieën ‘van
tijd tot tijd in ernst wisselt’. Ik heb een lange tijd in het ziekenhuis
moeten liggen, maar door de juiste medicijnen ben ik gelukkig
weer helemaal opgeknapt. Natuurlijk weet je bij zo’n ziekte niet
wanneer het weer terugkomt.
Daar loop ik over het algemeen niet dag en nacht mee rond, maar
soms gebeurt er wat, zodat ik er toch weer even aan moet denken.
Bijvoorbeeld tijdens de gymles. Door mijn ziekte ben ik namelijk
vaak moe. Aan het begin van de gymles doen we met de hele klas
een ‘warming-up’. In mijn geval wil dat zeggen dat je daar loopt te
puffen terwijl de rest van de klas je al drie keer heeft ingehaald.
Daarna kan ik aan de kant gaan zitten, want soms is zelfs dat al
genoeg beweging voor een dag. Meestal krijg ik dan ook commentaar
van klasgenoten, terwijl er aan het begin van het jaar is
gezegd dat ik vaak moe ben vanwege de ziekte en niet altijd mee
kan doen met de gymles. Maar halverwege het jaar lijkt iedereen
dit allang weer vergeten te zijn en sommigen houden er zelfs totaal
geen rekening meer mee.
Vorig jaar had ik een gymleraar en die had de folder over Crohn
en Colitis Ulcerosa, die ik begin van het jaar aan hem had gegeven,
volgens mij niet helemaal begrepen.
Als het dan een keertje niet lukte, zei hij: “Maar je hebt nog helemaal
niks gedaan, alleen maar vier rondjes warming-up gelopen!
Jij kan nog helemaal niet moe zijn! Ik vind dat je mee moet doen
want anders leer je de basistechnieken van handbal niet goed.” Na
twee uur gym achter elkaar was ik zo misselijk dat ik naar huis
moest.
Deze gymleraar vond het trouwens ‘opvallend’ dat ik net altijd
moe was als de klas voor een cijfer moest gymmen.
Afgelopen schooljaar had ik gelukkig wel een gymleraar die me
altijd heeft begrepen. Het is in ieder geval fijn als je aan de kant
mag zitten als het niet meer gaat. Het is toch eigenlijk belachelijk
dat je punten krijgt voor je conditie? Dus als je Crohn hebt of
welke ziekte dan ook en je kan niet hele gymlessen meedoen, dan
heb je gewoon een vette onvoldoende op je rapport?
Gelukkig valt dat vaak toch nog mee. De meeste leraren geven
punten voor je gedrag tijdens de gymles. Als iemand de les aan het
verstoren is, dan wordt gewoon een ‘1’ opgeschreven.
Zo kom ik toch nog aan mijn voldoende, maar eigenlijk gaat het
mij gewoon om het principe: mensen moeten gewoon rekening
houden met mensen die bepaalde dingen slecht of niet kunnen.
Ik denk dat als mensen een (chronische) ziekte hebben, of ineens
horen dat ze dat hebben, ze het meeste hebben aan steun en begrip
uit hun omgeving. Iedereen moet een eigen manier vinden om
ermee om te gaan, hoe moeilijk dat ook kan zijn.
Soms helpt praten met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt.
Ik gebruik meestal de pen… als lotgenoot.
Pauline Blijlevens (1987)
Lijdt sinds haar elfde jaar aan de ziekte van Crohn
Eerste prijs in de categorie Jeugd tot en met 18 jaar
darmontsteking die volgens medische encyclopedieën ‘van
tijd tot tijd in ernst wisselt’. Ik heb een lange tijd in het ziekenhuis
moeten liggen, maar door de juiste medicijnen ben ik gelukkig
weer helemaal opgeknapt. Natuurlijk weet je bij zo’n ziekte niet
wanneer het weer terugkomt.
Daar loop ik over het algemeen niet dag en nacht mee rond, maar
soms gebeurt er wat, zodat ik er toch weer even aan moet denken.
Bijvoorbeeld tijdens de gymles. Door mijn ziekte ben ik namelijk
vaak moe. Aan het begin van de gymles doen we met de hele klas
een ‘warming-up’. In mijn geval wil dat zeggen dat je daar loopt te
puffen terwijl de rest van de klas je al drie keer heeft ingehaald.
Daarna kan ik aan de kant gaan zitten, want soms is zelfs dat al
genoeg beweging voor een dag. Meestal krijg ik dan ook commentaar
van klasgenoten, terwijl er aan het begin van het jaar is
gezegd dat ik vaak moe ben vanwege de ziekte en niet altijd mee
kan doen met de gymles. Maar halverwege het jaar lijkt iedereen
dit allang weer vergeten te zijn en sommigen houden er zelfs totaal
geen rekening meer mee.
Vorig jaar had ik een gymleraar en die had de folder over Crohn
en Colitis Ulcerosa, die ik begin van het jaar aan hem had gegeven,
volgens mij niet helemaal begrepen.
Als het dan een keertje niet lukte, zei hij: “Maar je hebt nog helemaal
niks gedaan, alleen maar vier rondjes warming-up gelopen!
Jij kan nog helemaal niet moe zijn! Ik vind dat je mee moet doen
want anders leer je de basistechnieken van handbal niet goed.” Na
twee uur gym achter elkaar was ik zo misselijk dat ik naar huis
moest.
Deze gymleraar vond het trouwens ‘opvallend’ dat ik net altijd
moe was als de klas voor een cijfer moest gymmen.
Afgelopen schooljaar had ik gelukkig wel een gymleraar die me
altijd heeft begrepen. Het is in ieder geval fijn als je aan de kant
mag zitten als het niet meer gaat. Het is toch eigenlijk belachelijk
dat je punten krijgt voor je conditie? Dus als je Crohn hebt of
welke ziekte dan ook en je kan niet hele gymlessen meedoen, dan
heb je gewoon een vette onvoldoende op je rapport?
Gelukkig valt dat vaak toch nog mee. De meeste leraren geven
punten voor je gedrag tijdens de gymles. Als iemand de les aan het
verstoren is, dan wordt gewoon een ‘1’ opgeschreven.
Zo kom ik toch nog aan mijn voldoende, maar eigenlijk gaat het
mij gewoon om het principe: mensen moeten gewoon rekening
houden met mensen die bepaalde dingen slecht of niet kunnen.
Ik denk dat als mensen een (chronische) ziekte hebben, of ineens
horen dat ze dat hebben, ze het meeste hebben aan steun en begrip
uit hun omgeving. Iedereen moet een eigen manier vinden om
ermee om te gaan, hoe moeilijk dat ook kan zijn.
Soms helpt praten met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt.
Ik gebruik meestal de pen… als lotgenoot.
Pauline Blijlevens (1987)
Lijdt sinds haar elfde jaar aan de ziekte van Crohn
Eerste prijs in de categorie Jeugd tot en met 18 jaar
Beoordeel dit verhaal:
Huidige waardering: 6