[A+] [x]
Aandoening: Leukemie
Kerende post
Tea Viets en Jan Ruigrok
Pagina 3

...winstpunt is dat ik gemerkt heb wat een enorme diepgang
je leven kan krijgen in zo’n korte tijd. Deze brief is er een voorbeeld
van. Daarmee bedoel ik niet dat deze brief zo’n enorme diepgang heeft,
maar wel het contact dat wij met onze brieven leggen. We hebben elkaar
twee keer drie uurtjes gezien (ik vond het overigens middagen om te
smullen), en nu praten we over zaken die ons het meest bezig houden
en nabij zijn. Een verrijking die we vijf weken geleden voor onmogelijk
hielden.
Ik heb de afgelopen weken enorm veel van mensen gekregen. Op mijn
school had ik het niet zo naar mijn zin en ik was steeds meer afstand van
die school en van de mensen die er werken aan het nemen. De reacties
die ik kreeg, laten me zien hoeveel ik voor veel mensen beteken en dat
doet de rillingen over mijn rug lopen. Vaak hele mooie persoonlijke
brieven en reacties van mensen van wie ik dat in het minst verwacht
had. Door alle fusies werken we trouwens binnenkort op dezelfde school:
het Regionaal Opleidingscentrum. Ik geloof zo’n 1.000 personeelsle-
den en een hoeveelheid leerlingen waar je de kuip mee kunt vullen. Misschien
zien we elkaar nog eens op het schoolplein.
Ik noemde je brief ‘schokkend’ je zult begrijpen waarom. Het doet
me pijn en verdriet om de beschrijving van je ziektebeeld te lezen; ik
maak me zorgen.
Het ontroerende was voor mij het feit dat je mij zo’n mooie persoonlijke
brief stuurt, waarin je veel over jezelf vertelt en waaruit zoveel
bezorgdheid en medeleven spreekt. Bedankt!
De kracht die jouw brief mij geeft, zit in de toon. Je verbloemt niks,
je relativeert niks en toch lees ik levensblijheid: je voelt je fit vrolijk en
gaat daarvan genieten met de mensen om je heen. Uit je brief blijkt dat
je je niet laat reduceren tot je ziekte: er zijn nog veel andere dingen die
de moeite waard zijn: andere mensen, de spelling van Nagy (spreek uit:
Nodzj; sorry dat ik niet kan nalaten even de schoolmeester uit te hangen).
Ik hoop dat je dat gevoel van levensblijheid vaak tegenkomt, maar
ook dat er mensen zijn die je hand vast houden op die momenten dat
je het zwaar hebt.
Overigens lukt het mij prima om mijn dagen hier door te brengen. Ik
heb een laptopcomputertje tot mijn beschikking en daar zit ik veel achter.
Ik schrijf veel aan een soort dagboek; daarnaast heb ik wat schrijfopdrachten
en het lukt me goed daaraan te werken
Los van het schrijven lees ik veel, geniet ik van cd’s en zit ik af en toe
een uurtje op de home trainer. In eerste instantie zag ik enorm op tegen
de zes weken gedwongen verblijf in deze kamer, maar dat valt me honderd
procent mee. Ik heb me tot mijn verbazing nog geen moment verveeld.
Wat ik het meest mis is de privacy. Mijn buurman en ik kunnen het
prima met elkaar vinden, maar wanneer een derde erbij is, praten Anneke
en ik natuurlijk toch anders met elkaar dan wanneer we samen zijn.
Je kunt wel een aparte ruimte vragen, maar dat is ook zo geforceerd. Ik
zie me daar al zitten met m’n ‘smoeltje’ voor tegen infecties!
De hoop die jij in je brief uitspreekt kan ik gelukkig bevestigen: ik voel
me goed; we hebben uitzicht op een zonnige toekomst en daarmee op
een prima kwaliteit van leven.
De lynx op de kaart die je stuurde kijkt me vorsend aan. Als ik me op
die kaart concentreer is het een beetje of ik door een oerwoud loop. Hij
helpt me bij het volgende beeld:
Welk pad je de komende tijd ook bewandelt en hoe lang het ook is,
ik hoop dat er mensen met je mee wandelen en dat er onderweg voldoende
moois is om van te genieten. Dank je, dat je me een stukje mee
laat wandelen.
Als je zin hebt me te bellen, ik heb telefoon naast mijn bed.
Ik hoop van je te horen.
Tot ziens, Jan Ruigrok

Jan,
Bedankt voor je snelle brief, zo persoonlijk, optimistisch én met de naam
Nogy, waarop ik hoopte. Verontschuldig je dus niet voor dat schoolmeestersvingertje,
want daarom had ik min of meer gevraagd. Die brief geeft
zowel als geheel als van regel tot regel stof tot reageren:
Ik vind het fijn, dat je achterban voor mij nu een beetje ‘gezicht’ heeft:
Anneke, drie kinderen, ouders en twee zussen, van wie er één zelfs van
levensbelang is voor jou. Wat zijn ze belangrijk, hè, die dierbaren die zo
trouw meehuilen, meelachen, spullen brengen, enz., enz.
Ja, ik kan ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.8/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6