[A+] [x]
Aandoening: Dementie
Spoorloos
A.F.C Willems-Hendrikx
Pagina 1

een feestdag

‘mama, gaat u met ons mee,
mee naar een restaurant
we gaan daar lekker eten, kom
geef ons beiden een hand’

zeer beslist draait u zich om
wilt niet mee, geen denken aan
voelt zich veilig in uw ‘huis’
dus vastberaden blijft u staan

‘maar mama, het is feest vandaag
papa wacht aldaar op u
het is vandaag uw huwelijksdag
kom met ons mee, kom nu’

en na steeds opnieuw proberen
stapt u uiteindelijk in de wagen
gedwee kijkt u door het raampje
onze twijfel: mogen we dit wel van
haar vragen?

en dan als vanzelfsprekend gaat u aan tafel
tevreden kijkt u rond
u kamt uw haren met de vork
wat de ober wel zeer opmerkelijk vond

en tussen de gangen door
gaat u rondjes maken
u geeft alle vreemde gasten een hand
en ‘hoopt dat het hen zal smaken’

verwonderd, verbaasd kijken ze u aan
menigeen raakt erdoor verward
‘wat een rare vrouw is dat’
‘stil jongen, dat zeg je niet zo hard’

opgelaten loop ik naast u
en probeer u af te leiden
maar u gaat door met handen geven
ik kan het niet vermijden

dan komt u bij uw eigen plaats
verrast kijkt u ieder aan
‘zijn jullie hier ook, wat een toeval’
om weer meteen aan het eten te gaan
~
misschien kent u haar?
en plotseling vraagt ze aan me
‘ken ik u misschien?’
‘Ja, mama, ik ben je dochter’
maar ze blijkt het niet te zien

en beleefd vraagt ze nog:
waar komt u vandaan?’
‘Maastricht, mama, dat weet je toch’
verbaasd kijkt ze me aan.

‘Och’, zegt ze, ‘dat is toevallig
mijn dochter, zij woont ook daar
we gaan weleens naar haar toe
misschien kent u haar?’
~
Ontsnapt

onrust staat op uw gezicht geschreven
schichtig schieten uw ogen weg
onmacht: ‘waar ben ik gebleven
wie ben ik, alsjeblief zeg’

onrust staat op uw gezicht geschreven
geen vertrouwen meer in uw gevoel
‘hoe moet ik nu verder leven
als ik niet meer weet wat ik voel?’

onrust staat op uw gezicht geschreven
niemand snapt meer wat u voelt
u bent alles anders gaan beleven
niemand weet wat u bedoelt

onrust staat op uw gezicht geschreven
eenzaam voelend het is mis
ontsnapt uit het eigen gevoelsleven
niet wetend waarom leven is
~

in de nacht

Is avonds voor het slapen gaan
wordt u vreselijk obstinaat
u blijft er pertinent op staan
dat u terug ‘naar huis’ gaat



u bent niet te overreden
wilt naar uw vader en uw moe
reeds 30 jaar al overleden
maar dat doet er voor u niet toe

niemand houdt u nog meer tegen
de jas heeft u al aan
welk alternatief valt te overwegen
dan met u naar buiten gaan

zo wordt midden in de nacht
met u een rondje gereden
waarna u weer wordt thuisgebracht
en u kijkt weer heel tevreden
~
zelfstandig functioneren
strenge vorst of 30 graden
in de schaduw of zonnebaden
u voelt het verschil niet meer

voor u lijkt het altijd hetzelfde weer
of u zojuist goed heeft gegeten
blijkt u snel te zijn vergeten
eten is geen hongerstillen meer
dus u eet gewoon nog een keer

verbranden of verwonden
de prikkel wordt niet meer uitgezonden
uw pijngrens bestaat niet meer
er gebeuren ongelukjes keer op keer

als deze primaire prikkels u niet meer
activeren
en u op gevaar niet meer kunt reageren
moeten wij dan uw wens respecteren
nog zelfstandig te functioneren?
~
opname

de tranen wellen in me op
bij het beeld dat voor me staat
de koffer klaar voor het ‘logeren’
u weet niet waarheen u gaat

ik kan het niet accepteren
nee, mam, doe weer zoals ik u ken
dan kunnen we samen praten
en u weet weer wie ik ben



ik wil u graag nog zoveel zeggen
er is nog zoveel wat u niet weet
kom, luister naar me, ik heb u nodig
ik wil niet dat u mij vergeet!
~

A.F.C Willems-Hendrikx
vrouw van 41 jaar, dementie moeder
Genomineerd in de categorie
niet-professionele schrijvers van gedichten,
18 jaar en ouder



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 3.0/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6