[A+] [x]
Aandoening: Diabetes
Suikerbuik
Inge Bak
Pagina 2

...gewend en ik denk het onder controle te hebben, mezelf geef
ik tientallen keren de opdracht uit bed te gaan. Het gaat fout als ik blijf
liggen. Uiteindelijk rol ik mij naar de rand van het bed, hijs me omhoog
en blijf versuft zitten, nu dus maar gaan staan.
Maar ik zak door mijn benen. Zo voelt het dus als je verlamd bent
denk ik. Je wilt gaan staan maar klapt gewoon door je benen. Ze lijken
wel van spaghetti, nog hard als je de slierten in het kokende water zet
maar al vrij snel buigen ze door, zacht als pap. Op mijn kont ga ik de trap
af, slinger de kamer door van de ene stoel naar de andere om me staan-
de te houden, een slapstick-film is er niets bij. Mijn suiker blijft laag, in
die toestand lukt het me nog wiebelend voor het aanrecht een boterham
te smeren, alles zit onder de chocoladepasta, van beddengoed tot de
kussens op de bank. De hond, Quinty, vindt mijn gedrag maar vreemd
en trippelt onrustig door de kamer. Ik bel mama of ze me na twintig
minuten wil terug bellen, zo kan zij controleren of ik niet in coma ben
geraakt, dat doe ik wel vaker om mezelf te dwingen om te praten en helder
te blijven. In je hoofd is het een rotzooi. Logisch denken is er niet
meer bij. Je leest bijvoorbeeld een gebruiksaanwijzing en vloekt omdat
het alleen in het Duits geschreven staat terwijl het daaronder in het
Nederlands staat vermeld. Ook zien alle normale dingen van de dag er
zo vreemd uit. Misschien kijk je met een dronkenmansblik. Het is wel
beangstigend als alle normale dingen je vreemd en nieuw aandoen. Daar
word je heel erg moe van. Je legt heel rare verbanden. Een afspraak met
de dierenarts later op de dag kan iets heel onsamenhangends worden
doordat je het verbindt met het troebele water in een vaas met bloemen.
Zie je het verband? Ik ook niet, maar op dat moment leg ik daar
dus wel een verband tussen. En dan wordt de wereld heel onveilig als je
zelfs in je eigen woonkamer een vreemde bent waar je geen herkenningspunt
kunt vinden als houvast. Uiteindelijk lukt het me om aan
het eind van de ochtend met een zwaar hoofd, totaal uitgeput, Quinty
uit te laten.
Dit soort ‘bijna coma’s’ overkomen me regelmatig. Het is iets van de
laatste tijd dat ik ook geestelijk in de war ben, nog nooit is me dat overkomen
bij lage bloedsuikers. Het is eng.
Ik voel me wel eens schuldig dat ik met werken ben gestopt. Heb ik
nu voor nop mijn studie afgerond? Ik vond het zo heerlijk om creatief
met kinderen bezig te zijn, kinderen iets te leren, ik leerde er zelf ook
nog iedere dag bij. Maar ik moest kiezen. Van mezelf. Niet van een
ander. Of voor de klas staan en er verder niets naast doen. Of ermee
stoppen en kiezen voor een kind. En in mijn geval moest ik die keuze
al maken voor er nog maar in de verste verte sprake was van een zwangerschap.
In deze tijd wordt het vreemd gevonden dat als je geleerd hebt, jong
bent en dan ook nog zonder kinderen, je als vrouw niet werkt. Eigenlijk
hoor je in deze tijd alles te kunnen. Je moet een boeiende baan hebben
waar je gefascineerd over kunt vertellen. Daarnaast behoor je veel
te doen met je partner en eventueel later met zorgvuldig geplande kin-
deren. En het liefst ook nog jezelf blijven onderrichten met museumbezoek
en door een tekencursus te volgen. Gecombineerd met twee
keer in de week sporten. En dat ‘bedrijf ’ moet je fluitend draaiende
kunnen houden. Aan mijn buitenkant is er niets te zien. Dus voor de
buitenwereld moet ik daaraan kunnen voldoen. Dat heb ik ook heel
lang gewild en geprobeerd. Totdat mijn tenen blauw zagen van het
steeds er op moeten lopen en ik bepaalde dingen ben weg gaan strepen,
waaronder mijn werk, ook omdat ik meer wil gaan schrijven. Maar dat
is nog heel lang moeilijk voor me geweest. Al hoewel ik achter mijn
keuze stond en sta heb ik me nog lang schuldig gevoeld. Anderen helpen
je daar ook onbewust bij. Toen ik mijn opa en oma een dagje ging
helpen in hun nieuwe flatje zei mijn opa: ‘doe je dit nu liever dan werken?’
Een goedbedoelde opmerking maar het deed wel pijn. Want ik
wil graag veel doen. Zo is mijn persoonlijkheid. Het liefst tien dingen
tegelijk want mijn hoofd barst van de energie. ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.6/5
Huidige waardering: 5