[A+] [x]
Aandoening: Diabetes
Suikerbuik
Inge Bak
Pagina 1

Suikerbuik

Vraag me of
ik nog weet
hoe bananen
citroenen smaakten
terwijl de dag
geen uren kende
en de nacht
vrij was.
Soms.
Vraag me of
ik nog weet
van kapotte knieën
op het mozaïek,
open ogen
geblindeerd zicht,
lichaam
zonder gewicht.
Vraag maar,
ik weet nog
vaag hoe
of dat was,
ik ken haar wel.
Op afstand.
Dat vreemde wijf
met haar dweillijf.


Suikerbuik

Hypo’s

Over tweeënhalve maand heb ik weer een consult bij de internist en ik
wil zo graag dan al zwanger zijn, bang dat anders het licht misschien
weer op rood springt, dus ga ik gemotiveerd door met het prikken van
mijn suikers. De nuchterwaarde, iedere keer een half uur voor het eten
en een uur daarna. Het lukt me nooit een hele dag mooi laag te blijven.
Altijd duikt er wel ergens een piek op. Maar dat zal waarschijnlijk te
wijten zijn aan de vele hypo’s die ik heb. Je glijdt veel sneller in een hypo
omdat je zo laag zit. Als je veel hypo’s hebt gaat er iets mis met je waarschuwingsmechaniekje.
Je begint niet meer te zweten, trillen, slecht te
zien vooraf aan het dieptepunt van een hypo. Je zit er ineens middenin
zonder dat je het hebt voelen aankomen. Ik voel wel iets, kan me dan
slecht concentreren (lees een keer een half uur lang de tekst op een
ansichtkaartje en weet nog niet wat er staat), maar echt een overduidelijk
aankomend hypo-gevoel heb ik niet meer. En dat is vervelend, vooral
als je met een wagen vol boodschappen bij de kassa ineens nauwelijks
meer iets terug kunt zeggen of een lachje produceren tegen de caissière,
wetend dat je nog thuis moet zien te komen met de boodschappen
en al zo dwars dat je geen druivensuiker onderweg eet (je hebt het niet
eens meer bij je want je bent immers zo terug van het boodschappen
doen). Dat is rot. Je weet dat andere mensen je gedrag vreemd moeten
vinden maar je kunt er niets tegen doen. Ik heb mezelf al wel getraind
op het zo lang mogelijk kunnen volhouden van een laag bloedsuiker,
een gemiddelde van zes à zeven betekent voor mij veel tweetjes op een
dag, ook al zegt de internist dat het zonder hypo’s moet kunnen. Ik
geloof er niet in dat je een laag HBA1c kunt bereiken zonder een paar
hypo’s op een dag. Ik weet wel waar dagelijks mijn hypo-momenten zitten
en probeer dan thuis te zijn. Mensen moeten mij ook niet tussen
de middag tegen etenstijd bellen. Na een ochtend rennen en vliegen is
het iedere middag geheid ‘low’.

En dan het zoeken naar woorden. Mijn hele kop wordt binnenste buiten
gespit maar de juiste woorden vind ik niet, vind ik er bij toeval wel
één dan kan ik het niet uitspreken. Soms giechel ik dan maar wat of
begin een zin tien keer opnieuw omdat ik hem niet af kan maken. Of
ik sluit me af en zeg maar niets terwijl in mijn hoofd de woorden door
elkaar dansen zonder ook maar een logisch geheel te vormen. Maatschappelijk
gezien is zoiets geen succes. Je zegt dingen af en kunt niet
de hele dag achtereen actief zijn. Voor het eerst begint er iets in me op
te komen van: diabetes is niet alleen maar een beetje lastig het is toch
ook wel een beetje een ziekte.
Om een hoge waarde na een maaltijd te voorkomen dringt mijn internist
er op aan om zo’n twintig minuten voor het eten te spuiten. Mijn
insuline-pen ligt samen met het testmateriaal naast ons bed. Omdat je
zo went aan lage waarden is een waarde van vier al niet echt laag meer.
Zo ook dat ik wakker word met een bloedsuiker van vier en mijn insuline
spuit met het voornemen na een kwartiertje op te staan om een
boterham te gaan eten. Vervolgens zak ik weg. Het is heel raar. Je voelt
dat er iets niet klopt en dat je iets moet gaan ondernemen maar je lijf
lijkt verlamd. Ik kan niet opstaan.
Waarschijnlijk ben ik heel kort even weggeweest maar kom al snel
weer bij. Dat wil zeggen, mijn ogen zijn af en toe even open. Ik ben
drijfnat van het zweet. Het weten dat je uit bed moet om iets zoets te
eten maar het niet kunnen. Het heeft iets onwerkelijks. Wat is nou echt
en wat zijn droombeelden? Je maakt geen deel meer uit van de werkelijke
wereld. Ik lig in bed maar ook weer niet. Rare verwarde gedachten
maken zich van mij meester. Maurice brengt me een boterham chocoladepasta,
koolhydraten en suikers ineen, ik denk daarmee wel uit bed
te kunnen komen. Hij gaat naar zijn werk, we zijn dit soort voorvalletjes
wel ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.6/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 5